پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) رحلت یا شهادت؟=

[zarati313]

یکی از مظلومیتهای حضرت رسول این است که معمولا به کیفیت شهادت ایشان توجه نمی شود. و معمولا می گویند رحلت حضرت رسول !!! در این تاپیک نیز در پی آن هستیم تا به روشن شدن موضوع با اتکا به احادیثی از اهل تسنن و شیعه کمک نماییم.

کتابهای سیره و حدیث مرگ رسول خدا بوسیله سم را تایید کرده اند و آن را با احادیث متواتر ذکر کرده اند از جمله:

حاكم نيشابوري عالم معروف اهل سنت در كتاب معتبر المستدرك علي الصحيحين مي‌نويسد :
"ثنا داود بن يزيد الأودي قال سمعت الشعبي يقول والله لقد سم رسول الله صلى الله عليه وآله وسم أبو بكر الصديق وقتل عمر بن الخطاب صبرا وقتل عثمان بن عفان صبرا وقتل علي بن أبي طالب صبرا وسم الحسن بن علي وقتل الحسين ابن علي صبرا رضي الله عنهم فما نرجو بعدهم" .

داود بن يزيد گويد كه از شعبي شنيدم كه مي گفت : به خدا قسم رسول خدا وابوبکر با سمّ کشته شدندو عمر و عثمان و علي بن ابيطالب با شمشير کشته شدندو حسن بن علي با سم و حسين بن علي با شمشير کشته شد (المستدرک، الحاكم النيشابوري ، ج۳، ص۶۰).

و نيز ابن كثير دمشقي سلفي كه امروزه وهابيت براي سخن او ارزش ويژه‌اي قائل هستند به نقل از بيهقي مي‌نويسد:

"عن عبد الله بن مسعود ، قال : لئن أحلف تسعا أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قتل قتلا أحب إلى من أن أحلف واحدة أنه لم يقتل ، وذلك أن الله اتخذه نبيا واتخذه شهيدا" .
از عبدالله بن مسعود روايت کرده است که مي‌ گفت : اگر۹ بار قسم بخورم که رسول خدا کشته شده اشت برايم محبوب‌تر است از اين که يک بار قسمبخورم که او کشته نشده است ؛ زيراخداوند او را پيامبرو شهيد قرار داده است (السیره النبویه، ابن کثیر دمشقی، ج۴، ص۴۴۹).

و از علماي شيعه ، مرحوم شيخ طوسي در كتاب تهذيب الأحكام مي‌نويسد :
"محمد بن عبد الله... وقبض بالمدينة مسموما يوم الاثنين لليلتين بقيتا من صفر سنة عشرة من الهجرة" .
محمد بن عبد الله (صلي الله عليه وآله وسلم ) ... در روز دوشنبه 28 صفر سال دهم هجري در حالي از دنيا رفت كه مسموم شده بود (تهذیب الاحکام، الشيخ الطوسي ، ج۶، ص۱، و بحار الانوار، ج۲۲، ص۵۱۴).

و نيز مرحوم علامه حلي در كتاب المنتهي مي‌نويسد :
"محمد بن عبد الله ... وقبض بالمدينة مسموما يوم الاثنين لليلتين بقينا من صفر سنة عشرين من الهجرة"
(منتهی المطلب، العلامة الحلي ، ج۲، ص۸۸۷).

ابن سعد می گوید در روایتی آمده است: پیامبر مسموم درگذشت و شصت و سه ساله بود. این قول ابن عبده است (المجدد فی الانساب، محمد بن محمد علوی، ص۶).


در کتاب جامع الرواه آمده است: پیامبر در مدینه مسموم درگذشت ( جامع الرواه، محمد علی اردبیلی، ج۲، ص۴۶۳).

ابن مسعود کشته شدن پیامبر در سنه ۱۱ هجری تایید و تاکید کرده است. (السیره نبویه، ابن کثیر، ج۴ص۴۴۹ و البدایه و النهایه، ج۶، ص۳۱۷و۳۲۲)


رسول خدا فرمودند: هیچ پیامبری یا وصی او نیست مگر آنکه شهید می شود. (بصائر الدرجات، ص۱۴۸و بحارالانوار، ج۱۷، ص۴۰۵و ج۴۰، ص۱۳۹) و همچنین فرمودند: هیچ کس از ما (اهل بیت) نیست مگر آنکه مسموم یا مقتول خواهد بود. (کفایه الاثر، خراز قمی ، ص ۱۶۲ و وسائل الشیعه، ج۱۴، ص۲ و بحارالانوار، ج۴۵،ص۱ و من لایحضره الفقیه، ج۴، ص۱۷).

شیخ مفید میگوید: او در مدینه روز دوشنبه دوشب باقیمانده از ماه صفر در سال دهم هجری درگذشت درحالیکه شصت و سه سال داشت.
علامه حلی شهادت رسول خدا را به وسیله سم ذکر میکند.

با توجه به شواهد و قرائن بیان شده در بالا شهادت حضرت رسول توسط سم قطعی است.

اما سوال اینجاست که چه کسی یا چه کسانی ایشان را مسموم نمودند؟؟!!

محمد بن اسماعيل بخاري و مسلم و بسياري ديگر از بزرگان اهل سنت نوشته‌اند :

قَالَتْ عَائِشَةُ لَدَدْنَاهُ فِي مَرَضِهِ فَجَعَلَ يُشِيرُ إِلَيْنَا أَنْ لَا تَلُدُّونِي فَقُلْنَا كَرَاهِيَةُ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ أَلَمْ أَنْهَكُمْ أَنْ تَلُدُّونِي قُلْنَا كَرَاهِيَةَ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ فَقَالَ لَا يَبْقَى أَحَدٌ فِي الْبَيْتِ إِلَّا لُدَّ وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَّا الْعَبَّاسَ فَإِنَّهُ لَمْ يَشْهَدْكُمْ .

ام المومنين عايشه گفته است در دهان رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم در زمان مريضي ايشان به زور دوا ريختيم ، پس با اشاره به ما فهماندند كه به من دوا نخورانيد ،‌ ما با خود گفتيم اين از آن جهت است كه مريض از دوا بدش مي‌آيد و وقتي حضرت بهتر شد ، فرمودند : آيا من شما را از اين كه به من دوا بخورانيد نهي نكردم ؟ پس فرمودند : بايد در دهان هر كسي كه در اين خانه است ،‌ در جلوي چشم من دوا ريخته شود ؛ غير از عباس كه او شاهد ماجرا نبوده است . (صحيح البخاري - البخاري ج 8 - ص 40، ح 6886 ، ج 5 - ص 143 و ج 7 - ص 17 و و صحيح مسلم - مسلم النيسابوري - ج 7 - ص 24 و مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل - ج 6 - ص 53 و تاريخ الطبري - الطبري - ج 2 - ص 437 و...).
نكته جالب توجه اين است كه بخاري اين حديث را در كتاب ديات ، باب قصاص نقل كرده است.

مفسرین شیعه و سنی از جمله در تفسیر طبری و در المنثور سیوطی ذیل آیات 3 و 4 سوره تحریم ماجرایی را نقل می کنند بدین مضمون که: ....

گر طالب علمی بکوش! معذورم از درج ادامه آن.


شهادت دو معصوم ، از پنج تن آل عبا بر محضر حضرت بقیه الله الاعظم و دوستداران ایشان
تسلیت باد.

[أین المنتظر]

(۹/دی/۹۲ ۱۷:۵۰)عالم مقدس ملکوت نوشته است:  
علی علیه السلام فرمود : ما بَرأ اللّهُ نَسَمَةً خَیْراً مِنْ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه و آله[sup] [/sup]و انا عبدی من عبید محمد = خداوند مخلوقی برتر از محمد صلی الله علیه و آله نیافریده است و من بنده ای از بندگان کوچک محمد هستم ( اصول کافی جلد یک باب الکون و المکان )

عنه عليه السلام : ما بَرَأ اللّه ُ نَسمَةً خَيرا مِن محمّدٍ صلى الله عليه و آله؛
امام على عليه السلام : خداوند انسانى بهتر ازمحمّد صلى الله عليه و آله نيافريده است .
الكافي : ۱ج ، ص۴۴۰ ، ح2


عنه عليه السلام : إنّما أنا عَبدٌ مِن عَبيدِ محمّدٍ صلى الله عليه و آله ؛
امام على عليه السلام : جز اين نيست كه من غلامى از غلامان محمّد صلى الله عليه و آله هستم.
التوحيد : ص۱۷۴ ، ح۳

[بهروزبراتزاده]

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام ودرود خدمت شما بازدیدکنندگان عزیز

به موضوع خوبی اشاره کردین همه میگیم رحلت پیامبر اماحقیقت ان است که پیامبر شهید شده اند اما ما باید اسنادی داشته باشیم واسه اثبات حرفمون پس ما به برخی ازروایات ازکتب شیعه وسنی اشاره میکنیم
الف. کتاب های شیعه:

روایت اول: امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: چون پیامبر اسلام (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، ذراع (یا سر دست) گوسفند، را دوست می داشتند، یک زن یهودی با اطلاع از این موضوع ایشان را با این بخش از گوسفند مسموم نمودند.[1] در این روایت، به مسمومیت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) تصریح شده، اما در آن اشاره ای نشده است که آیا ایشان بر اثر این سم به شهادت رسیده اند یا خیر؟

روایت دوم: امام صادق (علیه السلام) فرمودند: "پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در جریان جنگ خیبر مسموم شده و هنگام رحلتشان بیان فرمودند که لقمه ای که آن روز در خیبر تناول نمودم، اکنون اعضای بدنم را نابود نموده است و هیچ پیامبر و جانشین پیامبری نیست، مگر این که با شهادت از دنیا می رود".[2] در این روایت، علاوه بر تصریح به مسموم شدن رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و شهادت ایشان در پی مسمومیت، به اصلی کلی نیز اشاره می شود که مرگ تمام پیامبران و اوصیا با شهادت بوده و هیچ کدام، با مرگ طبیعی از دنیا نمی روند! روایات دیگری نیز وجود دارد که این اصل کلی را تقویت می نماید.[3] بسیاری از دانشمندان شیعه، با استفاده از این اصل کلی، نیازی به جست و جوی مورد به مورد در ارتباط با چگونگی شهادت هر کدام از معصومان (علیه السلام) احساس نمی کنند.[4] بر این اساس، هر چند دلیل متقنی بر شهادت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نیز ارائه نشود، باز هم می توان معتقد بود که رحلت ایشان طبیعی نبوده است!
ب. کتب اهل سنت:

تنها شیعیان نیستند که معتقد به شهادت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هستند، بلکه روایات فراوانی در صحاح و دیگر کتب اهل سنت وجود دارد که همین موضوع را تأیید می نماید که به عنوان نمونه، به دو مورد آن اشاره می نماییم:

روایت اول: در معتبرترین کتاب اهل سنت، نقل شده که پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در بیماری منجر به رحلتشان، خطاب به همسرشان عائشه فرمودند: "من همواره درد ناشی از غذای مسمومی را که در خیبر تناول نموده ام، در بدنم احساس می کردم و اکنون گویا وقت آن فرا رسیده که آن سم، مرا از پای درآورد".[5] همین موضوع در سنن دارمی نیز بیان شده است. علاوه بر این که در این کتاب، به شهادت برخی از یاران پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، بر اثر تناول همان غذای مسموم نیز اشاره شده است.[6]

روایت دوم: احمد بن حنبل در مسند خود، ماجرایی را بیان می نماید که طی آن، بانویی به نام ام مبشر که فرزندش به دلیل خوردن غذای مسموم در کنار پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، به شهادت رسیده بود؛ در ایام بیماری ایشان به عیادتشان آمده و اظهار داشتند که من احتمال قوی می دهم که بیماری شما ناشی از همان غذای مسمومی باشد که فرزندم نیز به همین دلیل به شهادت رسید! پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در پاسخ فرمودند که من نیز دلیلی به غیر از مسمومیت، برای بیماری خویش نمی بینم و گویا نزدیک است که مرا از پای در آورد.[7] مرحوم مجلسی نیز با نقل روایتی؛ تقریبا مشابه با این روایت بیان نموده که به همین دلیل است که مسلمانان اعتقاد دارند، علاوه بر فضیلت نبوت که به پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هدیه شده، ایشان به فوز شهادت نیز نائل آمده اند.[8]
روایت سوم: محمد بن سعد؛ از قدیمی ترین مورخان مسلمان ماجرای مسمومیت پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را این گونه نقل می نماید:

هنگامی که پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، خیبر را فتح نموده و اوضاع به حالت عادی برگشت، زنی یهودی به نام زینب که برادر زاده مرحب بود که در جنگ خیبر کشته شد، از دیگران پرسش می نمود که پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) کدام بخش از گوسفند را بیشتر دوست می دارد؟ و پاسخ شنید که سر دست آن را. سپس آن زن، گوسفندی را ذبح کرده و تکه تکه نمود و بعد از مشورت با یهودیان در مورد انواع سم ها، سمی که تمام آنان معتقد بودند، کسی از آن جان سالم به در نمی برد را، انتخاب نموده و اعضای گوسفند و بیشتر از همه جا، سردست ها را مسموم نمود. هنگامی که آفتاب غروب نموده و پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نماز مغرب را به جماعت اقامه فرموده و در حال برگشت بودند، آن زن یهودی را دیدند که همچنان نشسته است! پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) دلیل آن را پرسیدند و او جواب داد که هدیه ای برایتان آوردم! پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با قبول هدیه، به همراه یارانش بر سر سفره نشسته و مشغول تناول غذا شدند ... بعد از مدتی، پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند که دست نگه دارید! گویا این گوسفند مسموم است! مؤلف کتاب، سپس نتیجه می گیرد که شهادت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به همین دلیل بوده است.[9]

بدین ترتیب، از مجموع روایات نقل شده در کتب شیعه و اهل سنت، می توان نظریه شهادت ناشی از مسمومیت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را تقویت نمود که در قریب به اتفاق این روایات، زمان مسمومیت ایشان، هم زمان با جنگ خیبر و توسط زنی یهودی بیان شده است.

[1] کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 6، ص 315، ح 3، دار الکتب الاسلامیة، تهران، 1365 ش.


[2] محمد بن حسن بن فروخ صفار، بصائر الدرجات، ج 1، ص 503، کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، 1404 ق.
[3] مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج 27، ص 216، ح 18 و ج 44، ص 271، روایت 4، مؤسسة الوفاء، بیروت، 1404 ق.
[4] همان، ج 27، ص 209، ح 7.
[5] صحیح بخاری، ج 5، ص 137، دار الفکر، بیروت، 1401 ق.
[6] سنن دارمی، ج 1، ص 33، مطبعة الاعتدال، دمشق.
[7] مسند احمد بن حنبل، ج 6، ص 18، دار صادر، بیروت.
[8] بحار الانوار، ج 21، ص 7.
[9] محمد بن سعد، الطبقات الکبری، ج 2، ص 202 – 201، دار صادر، بیروت.

[حضرت عشق]

سلام علیکم!
گاهی اوقات برخی افراد با این استدلال، که وفات و رحلت و شهادت با هم نافات ندارند! یعنی رحلت یا وفات نفی شهادت ایشون نیست!پس اشکالی نداره که از کلمات رحلت یا وفات برای ایشون استفاده کنیم!
در جواب همچین افرادی میشه گفت:
درسته که رحلت و وفات هم به معنای انتقال از این عالم به عالم دیگر است ولی معنای شهادت بالاتر از این هاست و اگر از لفظ شهادت استفاده کنیم معنای آن دو را هم در بر می گیرد!
و چون در عرف وفات و رحلت به معنای مرگ طبیعی گرفته می شود و از طرفی هم روایت وارد شده که ما اهل بیت به مرگ طبیعی از دنیا نمی رویم، پس استفاده از کلمه شهادت اولی و بهتر است!
شهادت حضرت خاتم الانبیاء، رحمة للعالمین بر شما مسلمانان تسلیت!

["شهید"]

امروز غروب هم در شبکه ولایت سر این موضوع صحبت شد که گفت احادیث زیادی وجود داره و ثابت شده هست که به حضرت سم دادن و شهید شدن.
(الهی من به قربان خاک پایش)

[Anti gods]

بالا آمدن تاپیک.........

[سعدی]

سلام

(۱۲/بهمن/۸۹ ۱۸:۳۱)zarati313 نوشته است:  ام المومنين عايشه گفته است در دهان رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم در زمان مريضي ايشان به زور دوا ريختيم ، پس با اشاره به ما فهماندند كه به من دوا نخورانيد ،‌ ما با خود گفتيم اين از آن جهت است كه مريض از دوا بدش مي‌آيد و وقتي حضرت بهتر شد ، فرمودند : آيا من شما را از اين كه به من دوا بخورانيد نهي نكردم ؟ پس فرمودند : بايد در دهان هر كسي كه در اين خانه است ،‌ در جلوي چشم من دوا ريخته شود ؛ غير از عباس كه او شاهد ماجرا نبوده است . (صحيح البخاري - البخاري ج 8 - ص 40، ح 6886 ، ج 5 - ص 143 و ج 7 - ص 17 و و صحيح مسلم - مسلم النيسابوري - ج 7 - ص 24 و مسند احمد - الإمام احمد بن حنبل - ج 6 - ص 53 و تاريخ الطبري - الطبري - ج 2 - ص 437 و...).

اگر دارو سمی بود پس چطور حضرت بهتر شدند؟ گفته شده که تمام اهل خانه از این دارو خوردند، پس چرا به ام المومنین عایشه که ایشان هم از این دارو خورده اند آسیبی وارد نیامده؟

طبق نظر کارشناسان سایت askdin ، این مطالب رو نمیشه با اطمینان پذیرفت:
http://www.askdin.com/showthread.php?t=9455
نباید یک شخصیت مورد احترام اهل سنت رو بر اساس حدس و گمان محکوم کرد.

(۱۳/بهمن/۸۹ ۱۲:۲۸)هادی نظری نوشته است:  آنها از موسی خواستند که حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را
توصیف کنند و تصویر آن حضرت را کشیدند و چون می دانستند آن حضرت از نسل اسماعیل است با چهره ای که در
دست داشتند شروع به کشتن اجداد پیامبر کردند تا اینکه 300 سال قبل از پیامبر این تصویر را گم کردند و سینه به سینه این اطلاعات را به هم انتقال دادند ( توجه :خصلت یهودیان این است که هر آنچه را که می بینند می توانند برای یکدیگر توصیف کنند پس اگر در همسایگی خود با یک یهودی زندگی می کنید مراقب ناموس خود باشید ) تا اینکه عبد المطلب متوجه خطر شد و پیامبر را به حلیمه داد که او را در بیابان بزرگ کند .
روزی حلیمه خدمت عبدالمطلب آمد و گفت تعدادی مجوس وارد روستا شده اند و بچه ها را چهره به چهره نگاه می کردند و به محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) که رسیدند بعد از بررسی چهره او به همدیگر نگاه کردند و رفتند من نیز ترسیدم و او را به مکه بازگرداندم .

یعنی از روی توصیفات شفاهی چهره رو دقیق ترسیم کردند؛ بعد اجداد پیامبر رو 300 سال قبل از تولد ایشان از روی همان تصویر شناسایی کردند ... ما هم باور کردیم.

راستی "مجوس" چه ربطی داره یه یهود؟ انگار نویسنده می خواسته با یه تیر دو نشون بزنه و پای قومیتهای مختلف رو وسط بکشه.

(۱۶/بهمن/۸۹ ۲۲:۱۱)mahdidost نوشته است:  دکتر حسن روازاده "از فعالان طب سنتی" در یکی از سخنرانی های خود به مطلب جالبی اشاره کردند که با توضیحاتی در زیر میاید.

باید ببینیم دکتر روازاده چطور از مزاج پیامبران مطلع شده. (ایشون حرف بی سند زیاد می زنه)

[عبدالرحمن]

نقل قول:اگر دارو سمی بود پس چطور حضرت بهتر شدند؟ گفته شده که تمام اهل خانه از این دارو خوردند، پس چرا به ام المومنین عایشه که ایشان هم از این دارو خورده اند آسیبی وارد نیامده؟

جواب در سوال نهفته است

پیامبر اعظم بسیار نجیب و بزرگوار بودند حتی در مورد....

اصولا خونه شاه دزد رو دزد نمیزنه

[سعدی]

سلام
نه دیگه. گفته شده تمام اهل خانه (به جز حضرت عباس) از این دارو خوردند و این شامل ام المومنین عایشه هم می شود.

عبدالرحمن گرامی، اگر اون لینک معرفی شده از سایت askdin را مطالعه بفرمایید خواهید دید که اعتبار این روایت زیر سواله.

[mahdy30na]

(۱۰/آذر/۹۵ ۰:۰۵)سعدی نوشته است:  سلام
نه دیگه. گفته شده تمام اهل خانه (به جز حضرت عباس) از این دارو خوردند و این شامل ام المومنین عایشه هم می شود.

عبدالرحمن گرامی، اگر اون لینک معرفی شده از سایت askdin را مطالعه بفرمایید خواهید دید که اعتبار این روایت زیر سواله.

داداش ! حضرت عباس؟ ببخشین اون که میگی حضرت عباس بن علی بن ابطالب نیستا.
عباس بن عبدالمطلب عموی پیامبر گرامی هستن.

(۹/آذر/۹۵ ۸:۱۷)سعدی نوشته است:  سلام
اگر دارو سمی بود پس چطور حضرت بهتر شدند؟ گفته شده که تمام اهل خانه از این دارو خوردند، پس چرا به ام المومنین عایشه که ایشان هم از این دارو خورده اند آسیبی وارد نیامده؟

طبق نظر کارشناسان سایت askdin ، این مطالب رو نمیشه با اطمینان پذیرفت:
http://www.askdin.com/showthread.php?t=9455
نباید یک شخصیت مورد احترام اهل سنت رو بر اساس حدس و گمان محکوم کرد.
یعنی از روی توصیفات شفاهی چهره رو دقیق ترسیم کردند؛ بعد اجداد پیامبر رو 300 سال قبل از تولد ایشان از روی همان تصویر شناسایی کردند ... ما هم باور کردیم.

راستی "مجوس" چه ربطی داره یه یهود؟ انگار نویسنده می خواسته با یه تیر دو نشون بزنه و پای قومیتهای مختلف رو وسط بکشه.
باید ببینیم دکتر روازاده چطور از مزاج پیامبران مطلع شده. (ایشون حرف بی سند زیاد می زنه)

گرامی متن حذیث چی میگه؟

قالت عَائِشَةُ لَدَدْنَاهُ في مَرَضِهِ فَجَعَلَ يُشِيرُ إِلَيْنَا أَنْ لَا تَلُدُّونِي فَقُلْنَا كَرَاهِيَةُ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ فلما أَفَاقَ قال أَلَمْ أَنْهَكُمْ أَنْ تَلُدُّونِي قُلْنَا كَرَاهِيَةَ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ فقال لَا يَبْقَى أَحَدٌ في الْبَيْتِ إلا لُدَّ وأنا أَنْظُرُ إلا الْعَبَّاسَ فإنه لم يَشْهَدْكُمْ.

عايشه گفته است در دهان رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم در زمان مريضى ايشان به زور دوا ريختيم، پس با اشاره به ما فهماندند كه به من دوا نخورانيد،‌ ما با خود گفتيم اين از آن جهت است كه مريض از دوا بدش مى‌آيد و وقتى حضرت بهتر شد، فرمودند: آيا من شما را از اين كه به من دوا بخورانيد نهى نكردم ؟ پس فرمودند: بايد در دهان هر كسى كه در اين خانه است،‌ در جلوى چشم من دوا ريخته شود؛ غير از عباس كه او شاهد ماجرا نبوده است.

البخاري الجعفي، ابوعبدالله محمد بن إسماعيل (متوفاي256هـ)، صحيح البخاري، ج4، ص1618، ح4189، كِتَاب الْمَغَازِي، بَاب مَرَضِ النبي (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) وَوَفَاتِهِ؛ ج5، ص2159، ح5382، كِتَاب الطِّبِّ، بَاب اللَّدُودِ؛ ج6، ص2524، ح6492،كِتَاب الدِّيَاتِ، بَاب الْقِصَاصِ بين الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ في الْجِرَاحَاتِ؛ ج6، ص2527، ح6501، بَاب إذا أَصَابَ قَوْمٌ من رَجُلٍ هل يُعَاقِبُ، تحقيق د. مصطفي ديب البغا، ناشر: دار ابن كثير، اليمامة - بيروت، الطبعة: الثالثة، 1407 - 1987؛
النيسابوري القشيري، ابوالحسين مسلم بن الحجاج (متوفاي261هـ)، صحيح مسلم، ج4، ص1733، ح2213، كِتَاب السَّلَامِ، بَاب كَرَاهَةِ التَّدَاوِي بِاللَّدُودِ، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، ناشر: دار إحياء التراث العربي - بيروت.
در روايت بخاري نيامده است كه همان دوا و از همان ظرف در دهان ديگران ريخته شد


متن وقتی هست چرا از ترحمه کمک میگیرید؟
گرامی یکم مراجعه مستقیم با متن داشته باشین خیلی بهتره تا مدارک و مستندات دسته چندم .
بعدشم این داستان چرا بخاري اين حديث را در كتاب ديات ، باب قصاص نقل كرده. ایا نمیتونه شاهدی بر... باشه؟

[سعدی]

سلام

نقل قول:عباس بن عبدالمطلب عموی پیامبر گرامی هستن.

بله صحیح می فرمایید. ممنون که تصحیح فرمودید.

---

مهدی گرامی
من عربیم خوب نیست. آیا ترجمه اشتباهه؟ آیا طبق متن اصلی حال پیامبر بعد از خوردن دارو خوب نشد؟ آیا ام المومنین عایشه از اون دارو نخوردند؟

خب اگر سمی بود که می بایست روی اهل خانه تاثیر بگذاره ... اگر هم به شیوه فراطبیعی جلوی تاثیر دارو بر بانو عایشه گرفته شده پس چه اصراری به خوراندن دارو بوده؟

جدای از این موارد، کارشناس دینی سایت askdin فرموده اند که اعتبار این روایت زیر سواله. درست نیست که وحدت شیعه و سنی رو بر اساس حدس و گمان به خطر بندازیم.