چقدر از سرگرمی های رایانه ای و تلوزیونی استفاده می کنید؟

[آزاد اندیش]

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام
- روزانه چه قدر از صنعت سرگرمی استفاده می کنیم؟
- چه قدر از عمر گرانبهای خود را پای فیلمها و سریالها و کارتونها و برنامه های بی فایده تلف کرده ایم؟
- آیا تا به حال به این اندیشیده اید که بعد از دیدن آنها چه قدر به علم و آگاهی شما افزوده شده است؟
- این لحظات گرانبها را با چه چیزی معامله می کنیم؟

کمی تفکر کنیم....
بزرگان چه قدر در طول روز مشغول استراحت بوده اند، چه قدر به دنبال لغو و لهو دنیا رفته اند.
این جعبه جادو همه مارا جادو کرده است...

ادامه دارد...

[آزاد اندیش]

بسم الله الرحمن الرحیم
دوستان گرامی چند حدیث زیبا و کوتاه در مورد خوش گذرانی و غفلت پیدا کردم، حتما بخوانید :

- هم نشینی با اهل خوش گذرانی، قرآن را به فراموشی می سپارد و شیطان را حاضر می کند. امام علی (علیه السلام)

- خوش گذرانی تصمیمات جدی را تباه می کند. امام علی (علیه السلام)

- آغاز خوش گذرانی بازی است و پایانش جنگ. امام علی (علیه السلام)

- مؤمن از خوش گذرانی به دور به کارهای جدی دمخور است. امام علی (علیه السلام)


ادامه دارد...

[آزاد اندیش]

سلام دوست گرامی
متن عربی احادیث به ترتیب می گذارم:

مُجالَسةُ أهل اللَهو یُنسی القُرآنَ و یُحضِرُ الشَیطانَ
میزان الحکمه جلد 10 صفحه 306

اللَّهْوُ يُفْسِدُ عَزَائِمَ الْجِد
غرر الحكم و درر الكلم بعض آثار اللهو و اللعب ..... صفحه 461

رُبَّ لَهْوٍ يُوحِشُ حُرّا
غرر الحكم و درر الكلم بعض آثار اللهو و اللعب ..... صفحه 461

الْمُؤْمِنُ يَعَافُ اللَّهْوَ وَ يَأْلَفُ الْجِد
غرر الحكم و درر الكلم في ذم اللهو و اللعب ..... صفحه 460

[Tolou]

موضوع جالبیه اما بهتره بعد از اینکه روی سرگرمی ها بحث شد، به این موضوع پرداخته بشه
اگه برای سرگرمی یه تعریف بگید یا مثال بزنید بهتره. شاید برای همه تعریف یکسانی نداشته باشه

[MAHDI59]

دوستان عزیزم سلام
یه مطلب در مورد خودم هست که به نظرم بد نیست اینجا بگمش. شاید مشکل خیلی از دوستان هم باشه.
متاسفانه بنده از 11 سالگی پای ثابت بازی های کامپیوتری بودم.
از آتاری گرفته تا کومودور و میکرو سگا و نسل جدیدش مثل پلی استیشن 1 ، پلی استیشن 2 ، دریم کست ، و در آخر هم pc .
و باز هم متاسفانه مهارت بنده در اکثر بازی ها باعث شده بود تا تبدیل شم به (( غول مرحله آخر)) کلوپ های بازی! یعنی مثلا وقتی می خواستن بسنجن که کی بازیش خوبه گفته می شد : اگه راست می گی با مهدی بازی کن!! ( هنوزم حاضرم توی بازی pes دو سه تا آوانس بهتون بدم )
شاید خیلی از دوستان هم همین وضعیت رو داشته باشن و در واقع گیم باز حرفه ای باشن. با توجه به این سابقه درخشان !!! چند تا نکته که به نظرم میاد رو می گم شاید به درد شما یا برادر و خواهر کوچکترتون بخوره!:
1- بازی های کامپیوتری شدیدا اعتیاد آور هستن. دقت کنید که اغراق نمی کنم و واقعا باید گفت بنده معتاد به بازی بودم. (( الان خیلی وقته به لطف خدا ترک کردم!!)) و از اونجا که چند سالی هست معتادین رو به جای مجرم، بیمار حساب می کنن! شما هم اگه توی خانواده بیمار دارید باید بهش کمک کنید. و گرنه باید منتظر عواقبش باشید!
2- برای ترک بازی های کامپیوتری سعی کنید از دسته جمعی بازی کردن خودداری کنید. اگه حد اکثر میزان لذت از بازی رو 10 بگیریم ، لذت بازی کردن دسته جمعی 9 هست و تنهایی 1 .
اصلا یکی از دلایل کشیده شدن به سمت گیم نت ها و کلوپ ها هم همینه.مخصوصا وقتی مثل بنده تبدیل به (( غول مرحله آخر )) بشی!
3- این بازی ها به شدت اعصاب و روان رو تحریک می کنن.جوری که گاهی اوقات اصلا نمی شه با طرف صحبت کرد و فرد معتاد ! شدیدا پرخاشگر و بی حوصله می شه. و این فرد بی حو صله دیگه حاضر نیست برای چیز دیگه به غیر از مواد مخدرش! (( گیم هاش)) وقت بگذاره.
البته من نمی خوام در مورد تمام عواقب این بازی ها حرف بزنم چون احتمالا سایر دوستان قبلا در این رابطه صحبت کردن.فقط بلاهایی که سر خودم اومده (اون قسمتی که خودم فهمیدم) رو می گم.
4- خیالاتی شدن و توهم شدید. جوری که آدم دائم خودش رو به جای شخصیت اون بازی می گذاره و اونقدر که فکر کردن به این موضوع و دنیای مجازی براش خوشایند هست زندگی عادی براش جذاب نیست. به هر حال توی بازی شما یه قهرمانی اما خارج از بازی هیچی نیستی!
دوستان اگه بخوام عواقبش رو بگم خیلی زیاده و ترجیح می دم بیشتر از این جلو نرم!
مهم تریم چیزی که این وسط از دست می ره چیزی نیست به جز ((زمان))
زمان...
هنوزم وقتی بهش فکر می کنم وجدانم درد می گیره!
خدا از سر تقصیرات همه بگذره.

[محصل]

سلام
دقیقا این یکی از مشکلات منه
یکی از آشنایان ما پدر کامپیوتر رو درآورده هر کاری میکنی بلند نمیشه شما که گفتین چند نفری لذتش بیشتره
ولی این تنهاییش رو دوست داره و با هیچ کس بازی نمی کنه فقط خیلی هنر بکنه تعریف میکنه
خدائیش من دربرابرش کم آوردم
شما راه خوبی سراغ دارین که بتونه ترکش بده؟
یاعلی

[MAHDI59]

دوستان من پيشنهاد مي كنم هر كس راهي به نظرش مي رسه و يا تجربه اي داره براي خلاص شدن از شر اين بلاي خانمان سوز!
مطرح كنه(من الان توي جاده ام! در اولين فرصت چيزايي كه به نظرم مي رسه مي گم. انشاالله)، اگه جناب آزاد انديش صلاح مي دونن يه تاپيك ديگه ايجاد مي كنيم وگرنه همين جا ادامه بديم.

[مسافر]

بسته به هر نوع آدم تجربه ها متفاوت است. یکسری ها با اصول روانشاسانه رام می شوند. بعضی ها تحت تاثیر رفتارهای خاص و یا موعظه تغییر رفتار پیدا می کنند. به هر حال به خود انسان و ساختار وجودی اش بستگی دارد که چگونه بتواند از شر اعتیاد به گیم خلاص شود. اگر انسان هنوز عقلش تعطیل نشده باشد و کمی وجدانش بیدار و آگاه باشد، احتمال برق گرفتگی برایش وجود دارد. یک موقع هم انسان کمی دلش بوی خاصی می دهد. یکهو خدا آنچنان او را از گیم یا هر بت دیگرش، جدایش می کند که خودش هم باورش نمی شود. این مطلب را در جایی دیگری برای خلاص شدن از شر گیم نوشته بودم. البته چون آنجا کمی محیطش فرق داشت کلی تر حرف زدم. اما شما کلمه بت را با گیم جایگزین کنید و مطلب را بخوانید. گرچه اگر بت را واقعا یک بت (بت = جام برتر فوتبال، جنس مخالف، شغل و پول، ماشین اسپرت و...) بدانیم هم باز جواب می دهد. البته این نوشته بیشتر شامل حال بچه مثبت هایی که هنوز گرفتار گیم هستند می شود. برای آدم های 3 محور تعطیل را نمی دانم که چه کنیم

برق گرفتگی:
سلام
1) ابتدا داری زندگی خودت را می کنی. با چارچوبها و ویژگی های خودش.
2) در این بین یک چیزی داری که برایت جذاب است. اگر خسته و کوفته باشی حتی ، اگر مطلبی در رابطه با آن بشنوی یا ببینی گل از گلت می شکفت. در قبال آن همیشه حریص و با ولع هستی. یک "بت" داری که از "بت" بودنش بی اطلاع هستی. (وجدان ناآگاه ولو بیدار)
3) اگر نگویم "همه" باید بگویم "اکثر" مردم، یک زمانی، یک جایی دچار نوعی برق گرفتگی هرچند سطحی و زودگذر! می شوند. بتشان که هیچ کل زندگی و معنایش لنگ در هوا می شود. علتش مهم نیست. برای هرکس یک چیز است: ماه رمضان است یا روز عرفه، یا عزیزت را به خاک می سپاری، یا می نشینی خیلی فکر و خیال می کنی و فلسفه می بافی، یا کتابی فیلمی چیزی می بینی کف می کنی، یا اتفاق شگرفی برایت می افتد ، یا خوابی می بینی، یا استادی پیری مرشدی چیزی به تورت می خورد(شاید هم تو به تورش می خوری؟!). یا افق های آمالی و آرزوییت، سقف های رویایی که برای خود تصور کرده بودی را فتح می کنی. ( ساده اش این می شود که هر کاری می خواستی بکنی می کنی و می بینی نه خیر! خبری نشد؟! این همه فکر می کردی که فلان چیز چه خفن است اگر کسبش یا تجربه اش می کردی وقتی به آن رسیدی : همچین چیز خاصی هم نبود. «گویی بت هایت، عروسانی هستند که فقط تا دم حجله ارزش و قرب دارند. و به محض اینکه نقاب از سر باز کنند چیزی برای عرضه ندارند و شاید تهوع آور؟! » به قول یکی از رفقا تنها چیزی که ازش حال می بره آدم ، مقدمه چینی و تلاش برای رسیدن به اون چیزیه که همیشه آرزوی رسیدن به اون رو داشتی! ) و خلاصه برقی انسان را می گیرد که چه شد و چه گذشت و چه کردیم؟! انگشت به دهان حیرت می گیرد که حکایت انسان در این زندگی عجب حکایت غریبی است. زندگی را گنگ و شاید پوچ؟! می انگارد.
4) عده زیادی از مردم بعد از این وقفه یا به قول خودمان اینترآپت، زندگی را از سر می گیرند... تباه کردن خویشتن را در پای بتشان و یا شاید هم بت جدید؟! ادامه می یابد.
5) عده ای هم جماعت جوگیر فریادها سرمی گیرند که باید چه ها بکنیم و ... و شروع می کنند به انواع مختلفی از حرکات! اما قانون را که یادتان هست؟ برق گرفتگی گذری است! (حالا چه منفی اش مثل مرحله 4 و چه مثبت اش مثل همین!). این می شود که بعد از مدتی آدم شل می کند و وا می دهد! علت برق گرفتگی چون "زایل" یا "عادی" می شود. چون آن شوق و محرک دیگر مثل سابق نیست، حرکاتش مثل جسدی بی روح است. کارش را می کند ولی نمی داند چرا؟!
6) یک قانون دیگر هم بود: بت ها کمی شیرین و چسبنده هستند! خوب یک چیز خوشگل موشگلی داشتند (حداقل از نظر ما) که بت شدند دیگر. مگرنه بقال کچل سر کوچه مان هم بت می شد دیگر! خوب کمی چشمک و عشوه، یا بروز یک اتفاق! شیرینی بتت را به یادت می آورد یا اصلا یک بت جدید؟! در نتیجه آدم های بند 5 کم کم دیگه بله!
7) حالا چه طور می شه؟! یک سیکل به سادگی زیر: آنطور که زندگی می کنی نمی خواهی ، گرفتار روزمرگی هستی اما در قبال وجدان "آگاه"(بواسطه سوابق برق گرفتگی به سطحی از آگاهی رسیده ای) و "بیدار" حرفی نداری و شرمنده خودت هستی. خودت را سرزنش می کنی. اما آنطورکه می خواهی هم زندگی نمی کنی. آخر حس و حال نداری؟! چسبیدی. غل و زنجیری. بعد بعضی موقع ها باز برق می گیرتت یکم باز میری بعد دوباره شل می کنی و وا می دی. هی شل کن سفت کن می کنی. دستاوردت هم فقط پوست کلفتی است بدون اینکه چیز دیگری رو کسب کنی. تا زمانی که شیرینی بتت و علایق و غل و زنجیرهایت در اعماق وجودت ریشه دارند دل به توسعه پایدار وجودت نبد.

جایی که می توانی عمل کن. جایی که نمی توان طلب!
توی این شب جمعه بخواه که اون چیز میزهایی که ریشه داده توی اون ته مه هات، رو قطع کنند.

[mohamad]

به نظر من اشباع شدن و رشد سنی و عقلی تنها راه راه درمان این مشکل است.

[علی 110]

به نظر من مشکل یه کمی عمیق تر هست
هدف از زندگی چیه؟
اینو که واقعاً فهمیدی اینا خود به خود حل میشه!!!!!
مشکل این هست که دنیای امروز به شکلی طراحی شده که توش قدرت تفکر از مردم گرفته شده
هر وقت آدما تونستن تلویزیون و کامپیوتر و روزنامه رو رها کنند
بیاندیشند و بعد خودشون منابع اطلاعاتی رو گزینش کنند
کتاب بخونن
شاید خیلی از مشکلات حل بشه
اما تا موقعی که مراکز کنترل ذهن سیطره داره بر افکار و به جای آدم در مورد چگونه زندگی کردن نسخه پیچیده میشه و اجازه ی ابراز هیچ مدل دیگه ای هم به جز مدل مورد نظر خودشون رو نمیدند سخت میشه تغییر ایجاد کرد
هدف از زندگی گمشده ی امروز جوامع بشری، مدلی برای زندگی طراحی شده که در اون اکثر آدم ها به چرایی زندگی نمیپردازند و چرایی ها رو به خورد مردم میدند و بعد هر کی میره دنبال چگونگی
این قصه سر دراز دارد اما...
یا علی