زبور آل محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) - صحیفه سجادیه

[محیصا]

سلام دوستان
احساس کردم یک تاپیک مخصوص امام سجاد(علیه السلام) و نجواهای زیبا و کتاب "رساله ی حقوق" امام نیاز هست و تاجایی که دیدم نداشتیم ...
البته درمورد رساله ی حقوق دیدم ولی تاپیکی مخصوص صحیفه سجادیه متاسفانه ندیدم ...

از اعضای محترم تالار می خوام از این به بعد هر مطلبی از صحیفه و مخصوصا امام سجاد(علیه السلام) داشتیم رو در این تاپیک قرار بدیم ...
البته برای این کار نظر مدیران محترم شرطه ...

این کتاب اگرچه در موضوع دعا و نیایش است، ولی شامل بسیاری از حقایق علوم و معارف اسلامی و عرفانی، و قوانین و احکام شرعی و مسائل حساس سیاسی و اجتماعی و تربیتی و اخلاقی است که در شکل و قالب دعا امام بدانها اشاره کرده‌است-جمله ای از ویکی پدیا-

[zarati313]

قبل از هر چیز دوستان پاسخ سوال رو ندادن
ما کماکان منتظریم.


گاهی اوقات که در اثر اصرار بر معاصی و غفلت ها خیلی احساس گناه و آلودگی می کردم
می رفتم و صحیفه رو باز می کردم و می خوندم. از معجزات صحیفه اینه که شما هر قدر هم گناهکار باشی
و احساس گناه کنی اما وقتی با لحن و کلام آقا امام سجاد ع مشغول دعا می شی می بینی نخیر
انگار گنهکار تر از توهم بوده و اون خود آقاست!

خداییش اگه نمی دونستم که صحیفه کلام آقاست در بعضی عبارات آقا چنان خود را حقیر و گناهکار معرفی
کرده اند که گمان می کردم نویسنده این عبارات چقدر فرد گناهکار و خاطی بوده است!!

معجزه صحیفه این است که امام معصوم
باز تاکید می کنم
امام معصوم
انسان کامل
قرآن ناطق
چنان با خدا مناجات کرده است که دست تمامی گناهکاران عالم را از پشت بسته است!!!

و این معجزه نیست؟؟!!


شما را مهمان جرعه ای از شراب صحیفه می کنم:

"خداوندا اگر آن قدر گریه کنم که پلک های چشمانم بیفتد و با صدای بلند ناله کنم تا آوازم قطع شود و آن قدر بایستم تا اینکه پاهایم ورم کند، و برایت رکوع کنم تا استخوان پشتم بشکند و تو را سجده کنم تا چشمانم گود شود و همه عمر خاک زمین بخورم و آب آلوده بیاشامم و در این بین آن قدر ذکرت را بگویم که زبانم از کار بیفتد و از شرمندگی سرم را بلند نکنم و به آسمان ننگرم با همه این حالات سزاوار از بین بردن گناهی از گناهانم نمی باشم"
دعای 16

[محیصا]

[i]مناجات توبه کنندگان:

[/b]
بسم الله الرحمن الرحیم

خدايــــــــا!

خطا و گناهان٬ مرا لباس خواري و ذلت پوشانيده و دوري تو جامه عجز و بي نوايي بر تنم انداخته و جنايت بزرگ مرا دل مرده ساخته.



و اي خـــــــدا !

از رجوع به لطف و كرمت باز اين مرده دلم زنده گردان. اي مقصد و مقصود و مطلوب و آرزوي من٬ قسم به عزتت كه من كسي كه گناهانم را ببخشد غير تو نمي دانم و آنكه در هم شكستگي هاي امورم را جبران كند جز تو نمي بينم.

من با آه و ناله خضوع به درگاهت آمده ام و به خواري و مذلت به سويت رو آورده ام پس اگر تو مرا از در براني ديگر به كه روي آورم و اگر تو مرا رد كني به كه پناه برم.

پس آه از تأسف و حسرت خجلت و افتضاح من و واي از اندوه و غم مصائب و كردار زشت.

من از تو درخواست مي كنم اي بخشنده گناه بزرگ و اي جبران كننده هر شكسته استخوان كه ببخشي گناهان مهلك خطرناكم و بپوشان زشتيهاي پنهاني فضاحت اورم. و مرا در عرصه قيامت از نسيم خوش عف و عنايتت جدا مساز و از نيكويي بخشش و پرده پوشش محرومم مگردان.



خدايا !

سايه ابر رحمتت را بر سر گناهان من بيانداز و باران لطف و محبتت را بر عيوب و پليديهاي اعمال بباران.



خدايا !

آيا بنده گريخته به جايي جز به درگاه مولايش رجوع تواند كرد؟ يا از خشم و غضب مولايش غير او احدي حمايتش تواند نمود؟



خدايا !

اگر پشيماني از گناه توبه است قسم به عزتت كه من از پشيمانانم و اگر استغفار و طلب آمرزش كردن موجب محو گناه است من از آمرزش طلبانم. تو را سزد كه عتاب كني تا باز خشنود گردي.

خدايا !

قسم به قدرتت بر من كه توبه ام بپذير و به حلمت بر عصيانم كه از من درگذر و به علمت به احوالم كه با من به رفق و محبت نظر فرما.

خدايا !

تويي كه دري از عفو بخششت به روي بندگان باز كردي و نامش توبه نهادي و فرمودي اي بندگان به درگاه من به توبه با حقيقت باز آييد پس عذر آنكه از اين در كه باز كردي غافل است چه خواهد بود؟

اي خدا !

اگر گناه از من زشت است عفو از تو زيباست. اي خدا من اولين بنده نيستم كه گنه كرده از او تو در گذشتي و به درگاه كرمت آمد و به او احسان كردي.

اي دادرس پريشان دلان. اي برطرف كننده غم و رنج و زيان. اي بزرگ احسان. اي آگاه از سر بندگان.

اي نيكو پرده پوش بر گناهان جود و رحمت نا منتهاي تو را بسوي تو شفيع مي گردانم و به جناب تو و مهرباني ات نزد تو توسل مي جويم.

پس دعايم مستجاب كن و از اميدي كه به لطف تو دارم محرومم نگردان و توبه ام قبول فرما و خطاهايم به كرم و رحمتت محو گردان.


"اي مهربان ترين مهربانان"

[محیصا]

مناجــــــات اهل ارادت

به نام خداى بخشاينده ی مهربان

منزهى تو! چه اندازه تنگ است راهها بر كسى
كه تواءش رهنمون نباشى و چه اندازه حقيقت روشن است
براى كسيكه تو راهش را نشانش داده اى. خدايا
پس ما را به راههاى رسيدن به درگاهت بدار و از
نزديكترين راهى كه به تو رسند ما را ببَر
دور را بر ما نزديك گردان و راههاى سخت و
دشوار را بر ما آسان و هموار ساز و
ملحقمان دار به آن بندگانت كه در پيشى گرفتن به سويت شتاب كنند
و يكسره بطور مداوم در خانه ات را مى كوبند
و در شب و روز تو را پرستش كنند و آنها
از هيبتت ترسانند آنانكه آبخورشان را پاك كردى و بخواسته
هايشان رسانيدى
و به دادن آنچه جويايش بودند كامرواشان ساختى و حاجتهاشان
را از فضل خويش برآوردى
و
دلهاشان را سرشار از دوستى خويش كردى و از آب زلال معرفتت سيرابشان كردى پس

بوسيله
تو به
لذت مناجاتت نائل گشتند و از ناحيه تو بالاترين مقاصدشان را بدست آوردند
. پس
اى
كسى
كه بر آنانكه به سويش رو كنند رو آورى و با توجه بدانها مهرورزى و نعمت بخشى و اى

آنكه نسبت به
بى
خبران و غافلان از ذكر خود رحيم و مهربانى و با جلب آنان به درگاهت دوستدار و

مهرورزى از تو
خواهم از كسانى قرارم دهى كه بهره بيشترى از تو دريافت
داشته و مرتبه والاترى را حائز گشته
و از دوستيت نصيب بيشترى عايدش شده و در
معرفتت سهم زيادترى بهره اش داده اند زيرا كه توجه من از همه جا
بسوى تو منقطع شده و اراده و آرزويم به جانب تو گشته است
پس مراد من تنها تويى نه ديگرى
و شب
زنده دارى و بى خوابيم فقط بخاطر تو است نه غير تو و ديدارت نور چشم من است و وصل

تو
آرزوى جان من و بسوى تو است اشتياقم و در وادى محبت تو
سرگشته ام ، و در هواى تو است دلدادگيم
و خوشنودى تو است مقصودم و ديدار تو است حاجت من و نعمت
جوارت مطلوب من است نزديكى و قرب به تو منتهاى
خواسته من است و در مناجات با تو است خوشى و راحتيم و پيش
تو است داروى دردم و شفاى
جگر
سوخته ام و تسكين حرارت دلم و برطرف شدن دشواريم
.
پس اى خدا بوده باش تو انيس و
همدمم در حال وحشتم و گذرنده
از
لغزشم و آمرزنده گناهم و پذيرنده توبه ام و اجابت كننده دعايم و سرپرست
نگهداريم و توانگرى ده از نداريم و مرا از خويش جدايم مكن
و از درگاهت دورم منما اى
تو نعيم و جنت من و اى دنيا و آخرتم. اى مهربانترين
مهربانان

[محیصا]

بند اول از دعای اول صحیفه سجادیه:
.
وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا ابْتَدَأَ بِالدُّعَاءِ بَدَأَ بِالتَّحْمِيدِ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ الثَّنَاءِ عَلَيْهِ .
.
.
فَقَالَ :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الْأَوَّلِ بِلَا أَوَّلٍ كَانَ قَبْلَهُ ، وَ الْآخِرِ بِلَا آخِرٍ يَكُونُ بَعْدَهُ الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ ، وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ . ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً ، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً . ثُمَّ سَلَكَ بِهِمْ طَرِيقَ إِرَادَتِهِ ، وَ بَعَثَهُمْ فِي سَبِيلِ مَحَبَّتِهِ ، لَا يَمْلِكُونَ تَأْخِيراً عَمَّا قَدَّمَهُمْ إِلَيْهِ ، وَ لَا يَسْتَطِيعُونَ تَقَدُّماً إِلَى مَا أَخَّرَهُمْ عَنْهُ . وَ جَعَلَ لِكُلِّ رُوحٍ مِنْهُمْ قُوتاً مَعْلُوماً مَقْسُوماً مِنْ رِزْقِهِ ، لَا يَنْقُصُ مَنْ زَادَهُ نَاقِصٌ ، وَ لَا يَزِيدُ مَنْ نَقَصَ مِنْهُمْ زَائِدٌ . ثُمَّ ضَرَبَ لَهُ فِي الْحَيَاةِ أَجَلًا مَوْقُوتاً ، وَ نَصَبَ لَهُ أَمَداً مَحْدُوداً ، يَتَخَطَّى إِلَيْهِ بِأَيَّامِ عُمُرِهِ ، وَ يَرْهَقُهُ بِأَعْوَامِ دَهْرِهِ ، حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَقْصَى أَثَرِهِ ، وَ اسْتَوْعَبَ حِسَابَ عُمُرِهِ ، قَبَضَهُ إِلَى مَا نَدَبَهُ إِلَيْهِ مِنْ مَوْفُورِ ثَوَابِهِ ، أَوْ مَحْذُورِ عِقَابِهِ ، لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى . عَدْلًا مِنْهُ ، تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ ، وَ تَظاَهَرَتْ آلَاؤُهُ ، لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْأَلُونَ .

.
ستايش خداى عز و جل‏
.
سپاس خدائى را كه اول است بى آنكه پيش از او اولى باشد، و آخر است بى آنكه پس از او آخرى باشد خدائى كه ديده‏هاى بينندگان از ديدنش فرو مانده و انديشه‏هاى توصيف كنندگان از وصفش عاجز شده‏اند. آفريدگان را به قدرت خود پديده آورده، و ايشان را بر وفق خواست خود اختراع فرموده، آنگاه در طريق اراده خود روان ساخته و در راه محبت خود برانگيخته، در حالى كه از حدى كه بر ايشان تعيين نموده قدمى پيش و پس نتوانند نهاد، و براى هر يك از ايشان روزى معلوم مقسومى قرار داده: هر كه را فزونى داده، كاهنده‏اى را نيروى كاستن آن نه. و هر كه را كه را كاستى داده افزاينده‏اى را قدرت افزون بر آن نيست سپس براى او در زندگى مدت معلومى تعيين كرده و پايان معينى قرار داده كه با روزهاى عمر خود بسوى آن گام بر مى‏دارد و با سالهاى زندگيش به آن نزديك مى‏شود، تا چون به پايان مدتش رسيد و پيمانه عمرش را پر كرد او را به طرف ثواب سرشار يا عقاب وحشتبار خود فرا كشد، و به آئين عدالت كسانى را كه بدى كرده‏اند به عمل خود و آنان را كه نيكوئى كرده‏اند به نيكى جزا دهد.
منزه است نامهاى او و پياپى است نعمتهاى او، از كرده خود مسئول نيست و ديگران مسئولند.
.
.
شرح فرازی از این دعا :
.
.
اَلحَمدُلله الاوَّل بلا اول كان قبله و الاخر بلا اخر يكون بعدَهُ.
اللغة:
حمد: ثناء كردن به زبان لكن به ازاء صفات اختياريه كه در محمود هست و اگر به ازاء ذاتيه قهريه باشد او را مدح گويند بلى آن صفات اختياريه كه به اعتبار او صدق حمد شود اعم است كه به ازاء نعمت باشد يا غير آن.
اول: افعل تفضيل است اگر چه مستعمل در غير او هم شود اول افعل فعل ندارد بعضى گفته‏اند اصل اول اؤل من ؤل تبديل همزه به واو شد بر خلاف قياس يا اصل او أؤول بود قلب همزه به واو شد و ادغام شد، الف لام در الحمد احتمال هر يك از جنسيت و استغراق را دارد بلكه ابلغ استغراقست زيرا كه افاده كند كه ثناء هر محمود به واسطه صفات اختياريه او راجع به خداست زيرا كه هر غير او اثر صنع او است پس هر غير بالواسطه راجع به ذات مقدس او است.
شرح : يعنى ثناء مختص به ذات بارى است كه اين صفت دارد كه مقدم است بر هر شى‏ء بدون اين كه شى‏ء مقدم شود و عقب و آخر هر شى‏ء بدون اين كه شى‏ء بر او مؤخر شود و عقب او باشد و اين مطلب كنايه است از اين كه ذات پاك او صفت تبدل و تغير در او نيست چنان كه در غير واجب است.
به عبارة اخرى هر مسبوق به غير و سابق به غير صفات او صفات تغير است مگر اين كه سابق باشد بلا مسبوق و سابق به غير.

از حضرت ابوعبدالله عليه الصلوة و السلام سؤال از قول خداوند تعالى: هو الاول و الآخر نمودند فرمود:
چيزى نيست مگر اين كه هلاك مى‏شود و متغير مى‏شود به غير زوال عارض و داخل او مى‏شود مگر ذات بارى او زايل نشده و نمى‏شود از حالت واحده، اوست اول هر چيزى او است آخر هر شى‏ء صفات و اسماء و علامات او متغير نمى‏شود همچنان كه غير او مختلف در صفات و علامات مى‏شود مثل انسان اول او خاك، بعد گوشت، بعد خون، گاهى خاكستر و همچنين خرما از اول امر او تا به مرتبه تمريت برسد ذات بارى منزه است از اين تغييرات.
.
اِبْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً وَاخْتَرعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً.

ابتداع و بدعت كار تازه كردن يعنى كارى كند كه ديگران نكرده باشند مثل اين كه بى نقش و بى مثال و بى‏ماده شى‏ء را از كتم عدم به وجود آورد، و براى خاطر همين مطلب است كه ذات مقدس او را نداء كند به يا مبدع.
اختراع يعنى ايجاد كردن شايد كه اين اعم باشد از ابتداع مشيت آن.
شاء به معنى خواستن و اراده.
شرح : يعنى ابداع و ايجاد و كار تازگى كرده است به سبب قدرت خود مخلوق را ايجاد كرد و ايجاد كردم مردم را بر مشيت خود ايجاد كردنى.
بيان: در تعديه ابتداع به با و اختراع به على و منشاء اول قدرت كه صفات ذات است و ثانى مشيت كه صفت فعل است شايد دلالت كند بر اخصيت ابتداع يعنى او عبارت باشد از بى ماده و اصل خلقت كردن.

...

[fandogh]

قسمتی از دعای بیست و چهارم برای پدر و مادر

بار الها

بر محمد بنده و فرستاده خود و بر خاندان پاک و مطهرش رحمت فرست و آنانرا بهترین رحمتها و نیکیها و درود ها امتیاز ده...

و پدر ومادر مرا بگرامی داشتن نزد خود و احسان و نیکی از جانب خویش برتری بخش ای بخشنده ترین بخشنده ها

[محیصا]

بسم الله الرحمن الرحیم

.
جرعه ای از اقیانوس عرفان در مقابلتون هست هرکسی به اندازه ی توان و لیاقت خود بهره بَرَد ...!
.
فراز اول از دعای دوم :

متن دعا :
و الحمدلله الذی من علینا بمحمد نبیه صلی الله علیه و آله و سلم دون الامم الماضیه و القرون السالفه بقدرته التی لا تعجز عن شی و ان عظم، و لا یقوتها شی و ان لطف، فختم بنا علی جمیع من ذر و جعلنا شهدا علی من جحد و كثرنا بمنه علی من قل.
ترجمه :
حمد از آن خدایی است كه پیامبر خاتم را در بین همه امت ها نصیب ما فرمود، با قدرتی كه از هیچ چیز عاجز نیست - اگر چه بسیار عظیم باشد - و از كوچك ترین موجود غفلت نمی كند. و مدت ایام ما (فرزندان پیامبر) را در امامت و رهبری بر جمیع امم گذشته كه مدت آنان كوتاه بود برتری داد.
.
شرح:
.
در این فراز از دعا، امام سجاد(علیه السلام) به دو مساله بسیار مهم توجه داده اند:
مساله اول آن كه دین اسلام دین خاتم است ؛ یعنی آخرین دینی است كه از طرف حضرت خداوند - جل جلاله - بر خلق نازل گردیده است. بنابراین هر كس بعد از محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم ادعای نبوت و نزول جبرئیل بر خویشتن كند دروغگو است و ادعای او مردود می باشد و باید مورد انكار واقع شود. این آگاهی در قرآن كریم نیز با صراحت تمام آمده است كه پیامبر اكرم، خاتم النبیین است.
مساله دوم آن كه هیچ یك از ادیان سابقه، خاتم ادیان نبوده اند، لذا یهود و نصاری كه هر یك خود را آخرین دین الهی دانسته اند، ادعای نادرستی كرده اند. در نتیجه، حقایق الهی - اسلامی ما كه قرآن كریم در بردارنده آن است، ناسخ آن ادیان بوده و ادعای یهود و نصاری مبنی بر خاتمیت دینشان كلامی غلط و بر خلاف واقع است.

امام سجاد علیه السلام، هر دو وجه اثبات و نفی قضیه را در كلامی كوتاه بیان فرموده اند؛
به این معنا كه اولا: ادیان سلف، ادیان خاتم نبوده اند و پس از آن ها دین دیگری حتما آمده است،
و ثانیا: آن دین موعود اسلام است كه خاتم همه ادیان می باشد.
آن گاه حضرت چند خاصیت مهم از دین خاتم را بیان فرموده اند:

- جمیع خلایق تا برپایی قیامت موظفند كه پیرو این آیین مقدس باشند و تخلف از این دستور عام بر هیچ كس جایز نیست.

- اعمال تمامی انسان ها تا روز قیامت در نظارت كامل ائمه علیهم السلام است ؛ این نظارت یا بدین معنی است كه خرد و كلان رفتار و اعمال مردم تحت سیطره احكام الهی اسلام قرار دارد و هر یك محكوم به حكمی از اسلام است، و یا بدان معنی است كه خداوند متعال به ارواح قدسیه حضرات معصومین علیهم السلام، علمی شامل و مطلق عنایت فرموده است كه یكی از خصوصیات آن آگاهی از رفتار و كردار بندگان است ؛ یعنی ایشان جمیع افعالی را كه از امت صادر می شود، می دانند.
اتفاقا در روایات بسیاری به این معنا برمی خوریم، از جمله در اصول كافی آمده است: نحن خزنه علم الله:[اصول كافی، ج 1، ص 192] ما خزانه علم خدا هستیم. و عیبه وحی الله:[اصول كافی، ج 1، ص 192] ما صندوق علم خدا هستیم.
احتمال دیگری كه در این جا می توان مطرح نمود این است كه جملگی اعمال امت در روز قیامت كه یوم البروز و یوم المشهود نامیده شده است، به طور روشن برملا می گردد، و به این معنا در قرآن كریم آمده است: یوم هم بارزون لا یخفی علی الله منهم شی ... .[غافر، 16: آن روزی كه همه (نیك و بد) خلق پدید آید و هیچ كرده آن ها بر خدا پنهان نباشد.]
...

[zarati313]

(۲۷/شهریور/۹۰ ۲۱:۱۰)zarati313 نوشته است:  دوستان و مومنین اهل صحیفه

جمله ای هست در صحیفه که بنده 4 سالی هست که در ذهن دارم تا ببینم در
سایر ادعیه نمونه و مشابه آن را داریم یانه!

تقریبا با قاطعیت می توان گفت این جمله و درخواست در صحیفه بی نظیر و بکر است (البته صحیفه مضامین و عبارات بکر زیاد دارد)
اما این عبارت تعجب شما را نیز برخواهد انگیخت!

اولین کسی که این جمله یا دعا را پیدا کند یک کارت شارژ 2000 هزار تومانی ایرانسل
هدیه من به اوست + لذت کشف این جمله بسیار بسیار عمیق و سخت!

ما کماکان منتظریم....

یک انتقاد: بچه ها قرار نیست این پست به تایپکی تبدیل بشه که کل مناجات ها و ادعیه امام سجاد ع رو در بر بگیره بیشتر بر روی تکه ها و قسمت هایی که برا خودمون جالب و دلنشین بوده و یا حاوی مطالب معرفتی عمیقی هست تمرکز کنیم. مناجات های پانزدگانه امام تو سایر سایتهام هست!!!.

[محیصا]

فرازهای 6 و 7 دعای سوم از صحیفه
.

بسم الله الرحمن الرحیم

خداوندا :
درود فرست بر آن گروه از فرشتگان كه ايشان را ويژه‌ي خود ساخته‌اي، و به سبب تقديس خود، از خوردن و آشاميدن بي‌نيازشان كرده‌اي، و در ميان طبقه‌هاي گوناگون آسمان جايشان داده‌اي.
.
و درود فرست بر آن فرشتگان كه وقتي فرمانِ تمام شدن وعده‌ي خداوند فرا رسد، بر كناره‌هاي آسمان‌ها [گوش به فرمان] قرار گيرند.
.
و بر آنان كه خزانه‌دار باران و روان كنندگان ابرهايند.
.
و بر آن فرشته كه چون ابرها را براند، بانگِ تندرها به گوش رسد، و چون ابرها به تازيانه‌ي او به راه افتند، آذرخش‌ها بدرخشند.
.
و بر آن فرشتگان كه برف و تگرگ را همراهي مي‌كنند و با دانه‌هاي باران به زمين مي‌آيند، و آنان كه نگهبان خزانه‌هاي بادند، و كساني كه مراقب كوه‌هايند تا فرو نريزند.
.
و درود فرست بر فرشتگاني كه وزن آب‌ها و پيمانه‌ي باران‌هاي بسيار و پي در پي را به ايشان آموخته‌اي.
.
و بر فرشتگاني كه آنان را با بلايي ناگوار يا نعمتي گوارا به سوي ساكنان زمين مي‌فرستي.

شرح:
.
در این فراز، امام سجاد علیه السلام به گروه دیگری از فرشتگان درود می فرستد كه در كار سازماندهی عالم هستند.
حضرت از آن ها یاد كرده و چند خصیصه از ویژگی های آنان را ذكر می كند:
.
آنان اختصاص به ذات حضرت حق دارند و مقربان درگاه الهی و نزدیك ترین ملائكه به حضرت ربوبی می باشند و تمام همت آنان صرف اطاعت و بندگی اوست و به جز اطاعت فرمان، به هیچ چیز دیگری راضی نمی شوند.
آنان از همه ماسوی الله بی نیاز بوده و به جز اطاعت از فرمان دوست به چیز دیگری مشغول نیستند.
.
آنان به غذا و آشامیدنی احتیاج ندارند؛ یعنی موجوداتی طبیعی همانند ما نیستند؛ زیرا آن ها اساسا مربوط به عالم ماده نبوده و از فرآورده های مادی بهره نمی برند. (مانند خوردن و خوابیدن و آشامیدن).
.
هر گروه از آنان، در طبقه ای از طبقات عالم علوی - یعنی عالم فوق ماده - قرار دارند و به طور طبقه بندی شده و متناسب با میزان رتبه وجودی شان، در مراتب عظیم هستی راه یافته اند.
.
دسته ای دیگر از فرشتگان در اطراف عالم قرار دارند و جوانب نظام هستی را می پایند و در انتظار رسیدن امر و تكالیف الهی به سر می برند؛
اینان خزانه داران نظام عالم بوده و ابر و باران، با هدایت آن ها به اطراف و اكناف عالم سوق داده می شود؛ و لذا فرمود: و خزان المطر و زواجر السحاب، یعنی اینان هستند كه در ساخت و ساز و ریزش باران دخیل اند و با حركتی حساب شده و بسیار دقیق، ابرها را به اطراف عالم هدایت می كنند.
از این رو، به هر مقدار كه باران در جایی لازم باشد، همین خزانه داران عرضه می كنند، و سپس به نقطه دیگری رهسپار می گردند.

.

(۲۵/آبان/۹۰ ۲۰:۲۳)zarati313 نوشته است:  

(۲۷/شهریور/۹۰ ۲۱:۱۰)zarati313 نوشته است:  دوستان و مومنین اهل صحیفه

جمله ای هست در صحیفه که بنده 4 سالی هست که در ذهن دارم تا ببینم در
سایر ادعیه نمونه و مشابه آن را داریم یانه!

تقریبا با قاطعیت می توان گفت این جمله و درخواست در صحیفه بی نظیر و بکر است (البته صحیفه مضامین و عبارات بکر زیاد دارد)
اما این عبارت تعجب شما را نیز برخواهد انگیخت!

اولین کسی که این جمله یا دعا را پیدا کند یک کارت شارژ 2000 هزار تومانی ایرانسل
هدیه من به اوست + لذت کشف این جمله بسیار بسیار عمیق و سخت!

ما کماکان منتظریم....

یک انتقاد: بچه ها قرار نیست این پست به تایپکی تبدیل بشه که کل مناجات ها و ادعیه امام سجاد ع رو در بر بگیره بیشتر بر روی تکه ها و قسمت هایی که برا خودمون جالب و دلنشین بوده و یا حاوی مطالب معرفتی عمیقی هست تمرکز کنیم. مناجات های پانزدگانه امام تو سایر سایتهام هست!!!.

یه خرده راهنمایی نمی کنین؟!؟! ...

[علی 110]

ای کسی که اطاعتش مایه ی نجات اطاعت کنندگان است سلام
در این فایل صوتی بسیار ارزشمند فرازی از دعای یازدهم زبور آل محمد صحیفه ی سجادیه شرح داده شده
یا من طاعته نجاة للمطیعین
این کسی که اطاعتش مایه ی نجات اطاعت کنندگان است
از این صفحه دانلود کنید

به امید خدا به زودی مقاله ی این سخنرانی بسیار ارزشمن هم پیاده سازی خواهد شد.
التماس دعا دوستان.


دوستان میدانید که من بی خودی به کسی توصیه اکید نمیکنم که چیزی را گوش دهند!
لینک اصلاح شد

گوش کنید که من هر چیزی را توصیه اکید نمیکنم رفقا

[محیصا]

بسم الله الرحمن الرحیم

.

محدث عظیم و سالک وارسته مرحوم مجلسی اول می‌فرماید:
« در اوایل جوانی مایل بودم نماز شب بخوانم اما نماز قضا بر عهده‌ام بود و به همین دلیل احتیاط می‌کردم و نمی‌خواندم. خدمت شیخ بهائی رحمه الله عرض نمودم، فرمود: « نماز قضا بخوان.» اما من با خود می گفتم نماز شب خصوصیات خاص خود را دارد و با نمازهای واجب فرق می‌کند. یک شب بالای پشت بام خانه ام در خواب و بیداری بودم که امام زمان علیه السلام را در بازار خربزه فروشان اصفهان در کنار مسجد جامع دیدم. با شوق و شعف نزد او رفتم و سوالاتی کردم از جمله خواندن نماز شب. فرمود: « بخوان!»
.

عرض کردم:« یا بن رسول الله، همیشه دستم به شما نمی‌رسد! کتابی به من بدهید که به آن عمل کنم.»


.

فرمود:« برو از آقا محمد تاج کتاب بگیر!» در خواب گویا او را می‌شناختم؛ رفتم کتاب را از او گرفتم و مشغول خواندن بودم و می‌گریستم که از خواب بیدار شدم.
.
از ذهنم گذشت که شاید محمد تاج همان شیخ بهائی است و منظور امام از تاج، این است که شیخ بهایی ریاست شریعت را در آن دوره به عهده دارد.
نماز صبح را خواندم و خدمت ایشان رفتم. دیدم شیخ با سید گلپایگانی مشغول مقابله ی صحیفه سجادیه است.
ماجرا را برایش نقل کردم. فرمود:« انشاءالله به چیزی که می خواهی می‌رسی.»


یک شب بالای پشت بام خانه ام در خواب و بیداری بودم که امام زمان علیه السلام را در بازار خربزه فروشان اصفهان در کنار مسجد جامع دیدم. با شوق و شعف نزد او رفتم و سوالاتی کردم از جمله خواندن نماز شب. فرمود:« بخوان!»

.


بعد ناگهان یاد جایی که امام را در آن ملاقات کرده بودم، افتادم و به کنار مسجد جامع رفتم. در آنجا آقا حسن تاج را دیدم که از آشنایان قدیم بود. مرا که دید گفت:« ملا محمد تقی! من از دست طلبه ها به تنگ آمده‌ام. کتاب را از من می‌گیرند و پس نمی‌دهند. بیا برویم خانه یک سری کتب به تو بدهم.» مرا به خانه‌اش برد، در اتاقی را باز کرد و گفت:« هر کتابی را که می‌خواهی بردار!»
.
کتابی را برداشتم؛ ناگهان دیدم همان کتابی است که دیشب در خواب دیده بودم.
« صحیفه سجادیه »
بود. به گریه افتادم. برخاستم و بیرون آمدم.
گفت:« باز هم بردار!»
.
گفتم:« همین بس است.»
.
پس شروع نمودم به تصحیح و مقابله و آموختن صحیفه سجادیه به مردم. و چنان شد که از برکت این کتاب، بسیاری از اهل اصفهان مستجاب الدعوه شدند.
.
مرحوم مجلسی دوم می‌فرماید:« مجلسی اول چهل سال از عمر خود را صرف ترویج صحیفه کرد و انتشار این کتاب توسط او باعث شد که اکنون خانه‌ای نیست که صحیفه در آن نباشد. این حکایت بزرگ باعث شد بر صحیفه شرح فارسی بنویسم که عوام و خواص از آن بهره‌مند شوند.»
.
منبع: بحارالانوار،‌ ج 110‌، ص 51 به بعد