تالار گفتگوی بیداری اندیشه

با یاد حق

واقعا تایپیک نوستالژیک و جالبی هست!ممنون!
.
.
بچه که بودم از 9صبح میرفتم با پسر همسایمون سگا بازی می کردم!
عاشق سونیک بودم .... علی الخصوص وقتی فر میخورد میرفت بالا!!
اونم که می دونست من دوست دارم این بازی رو از عمد بهم نمیداد یک چیز دیگه بازی می کرد!
خدا منو ببخشه که چقدر به خاطر این قضیه فرستادمش دنبال نخود سیاه!!

یاالله

(۳/مرداد/۹۲ ۱۱:۳۵).Jasmine. نوشته است: [ -> ]کارتوناشون که فایده نداره...ما با بچه ها بازی میکردیم کلی کیف میکردیم......الان چی!!


*****
ببخشید این چیه؟؟

بنده دیر رسیدم،توضیحات کامل رو جناب
mahdy30na
دادن:


این یه اسباب بازی بود که طرح های مختلفی داشت از جیبی تا ایتقدریش
اون دگمه سفیده رو میزنی بعد باعث حرکت جریان اب داخل اون شیشه ( لاکی ) میشه تا بتونی اون حلقه هارو بفرستی تو اون میله ها.
دیگه دوره ماها از اینا بود .

التماس دعا

(۴/مرداد/۹۲ ۲:۰۶)ترنم نوشته است: [ -> ]بنده دیر رسیدم،توضیحات کامل رو جناب
mahdy30na
دادن:


این یه اسباب بازی بود که طرح های مختلفی داشت از جیبی تا ایتقدریش
اون دگمه سفیده رو میزنی بعد باعث حرکت جریان اب داخل اون شیشه ( لاکی ) میشه تا بتونی اون حلقه هارو بفرستی تو اون میله ها.
دیگه دوره ماها از اینا بود .

التماس دعا

بله ما اینقدر از اینا بازی می کردیم که یک ناخون شصتمون سفید میشد و بعد دچار درد عضلانی میشدیم بعدش هم این دکمش میرفت تو دیگه بیرون نمی یومد!
بعدش هم که همه حلقه ها رو تو میله میکردی که به کسی نشون بدی تا از جات بلند میشدی همش در میومد!
یا اینکه وقتی 4تاش رفته بود آخریش میخواست بره ذله میشدی! له له!

خدایی کیا یادشونه !؟

آدامس آیدین !

---

.......................................................
کیه ازین بازی ها نکرده باشه










............................................

---

یادتون میاد

من که این جور چیزها را می بینم بیشتر دلم میگیره
فکرش را که می کنم ما مال موندن نیستیما
باید گذاشت و رفت

---

نقل قول:

من فقط می دونم این فکر وبکر
قاعده بازیش چطوریه؟؟؟

(۵/مرداد/۹۲ ۰:۰۸)علمدار133 نوشته است: [ -> ]ینی عمرا یه دهه هفتادی بدونه این چیه

یعنی داستان آدمیزاد خیلی باحاله!

یه وقتایی دوست داره خودش رو تا حد آدم های ماقبل تاریخ پیر کنه و بزرگ که به بقیه بگه (شما یادتون نیست)، یه وقتایی هم وقتی بهش میگی سنی ازش گذشته ناراحته که مگه من چند سالمه.

تو جوونیش غصه این رو میخوره که ای کاش چند سال بزرگتر بودم و در پیریش به فکر اینکه چرا اینقدر برای بزرگ شدن هول میزدم!

برای همین من زیاد از این خاطره بازی هایی که گاهی به شوخی یا جدی به فخر فروشی نزدیک میشه خوشم نمیاد.
به جایی که بخندم و شاد بشم بیشتر خنده ی تلخی به خاطر پارادوکس های ما انسان ها به لبم میاد.

البته جناب علمدار کلی گفتم! : )