#پنجمین تولد تالار - خاطرات من ...

[Mahdy2021]

سلام بر همه عزیزان

تالار برای بنده خیلی خاطرات داشته. 5 سال، یک چهارم/یک پنجم/یک ششم عمر اکثر ماهاست
به برخی دوستان قبلا هم گفتم مستند ظهور و تالار و اینها مسیر زندگی منو تغییر داد. شاید بدون اینها هم شبیه همین مسیر رو می پیمودم ولی با شوق و انرژی کمتر

خاطراتم از دیدار بعضی دوستان است تا مسافرت با برخی دوستان و ...
یا خیلی فعالیتهای جالبی که دوستان داشتن و دارن خودش خاطرس. همین رادیو ... یا دوستانی که اینجا براشون الهام بخش شد که در جاهای دیگه به فعالیت بپردازن و ...

چند ماه پیش جلسه ای بود با برخی دوستان مدیر و ناظر. بعد از جلسه یک نفر از دوستان گفت 2 هفته دیگه که من مشهد هستم و اسم 2 دوست دیگر درون همان جلسه را برد که با آنها می رود
من هم که فکر کردم دوستان خودشون برنامه ریزی کردن، گفتم التماس دعا، خبر میدادید ما هم میومدیم
اما گفتن که سفر رو از طرف محل کارشون تدارک دیدن (اینکه 3 نفر از دوستان هم همکار شدن خودش خاطره تالاری محسوب میشه)
بعد یکی دیگر از برادران گفت شاید بشه شما هم بیای. بزار من صحبت می کنم
و دیگه ازشون خبری نشد
البته ما که از رحمت الهی و دعوت امام رضا (علیه السلام) نا امید نشدیم ولی بالاخره سفر همکاران بود با خانوادهاشون.... احتمال نمیدادم که شرایط محیا بشه

10 روز بعد از محل کار برمیگشتم، همین برادر آخری زنگ زد که ما داریم میریم. اسم تورو هم دادیم و بلیت قطار هم هست و ... حدود 24 ساعت مانده به حرکت قطار!!!
منو میگی
اهل مسافرت هستم ولی نه به شکل غافلگیرکننده. خلاصه خوشحال و خندان از اینکه امام رضا هم مارو طلبید
خداروشکر

نکته اخلاقی خاطره اینکه اگر چیزی رو خواستیم، آیا براش تلاشی هم کردیم؟ از بیان ایده تا دست به کار شدن و ....


تالار برای افراد مختلف کارایی های متفاوتی داشته. اصل تالار رو این ببینید که مکانیه که افراد خاصی جمع شدن. دغدغه ها خیلی نزدیکه. اهداف و آرمانها خیلی شبیه
شاید در بسیج و دانشگاه و محل کار و فامیل و .... اینهمه آدم با هم نشناسید که عقاید و اهداف و دغدغه های نزدیک دارن و دنبال کار هستن (خیلی از دوستان تالاری که الان نیستن یا خیلی کمتر حضور دارن، میدونم که در محیطهای شبیه مشغولن)
اگر فکر می کنید کاری باید بشه که نشده، خودتون دست به کار بشید. منتظر بشینیم که یکی دیگه بیاد شروع کنه، در اغلب موارد هیچ نتیجه ای نداره
البته ایده هم باید عاقلانه باشه. هدف و خروجی مشخصی براش متصور شد. خارج از ظرفیت موجود نباشه
کار فرهنگی و آموزشی با یک روز و یک ماه و یک کار و دو کار به نتیجه نمیرسه. یک فرآیند طولانی مدته و سختی های خاص خودشو داره
باید برای خدا کار کرد. باید صبر داشت
نتیجه هم بر اساس مشیت الهیست و هر چه باشد حتما خیر است