تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۱۳/بهمن/۹۰ ۱۱:۲۴)حسن عزتی نوشته است: [ -> ]

(۱۳/بهمن/۹۰ ۹:۴۷)یا ثارالله نوشته است: [ -> ]سلام علیکم. جمله کل یوم عاشورا؛ کل ارض کرب و بلا در حقیقت یک حدیث نیست. بلکه جمله زیبایی است که از مرحوم استاد علی شریعتی نقل شد

بنام خدا

به نظرم کمی اشتباه می کنید،یه تحقیق دیگه بکنید!

سلام علیکم
فقط میتونم با اطمینان بگم که قول معصوم نیست... امام گفته استاد شریعتی بودنش رو خودم از جایی خوندم که الان که سرچ کردم منبعش رو پیدا نکردم.
ممنون میشم اگر سخن از شخص دیگری است بنده را از اشتباه خارج کنید.

یا علی

نقل قول:سلام علیکم. جمله کل یوم عاشورا؛ کل ارض کرب و بلا در حقیقت یک حدیث نیست. بلکه جمله زیبایی است که از مرحوم استاد علی شریعتی نقل شد و مظمون آن نیز اینست که در هر دوره و در هر کشوری ظلم و حق وجود دارد و ما باید ببینیم که در دوره خودمان حسینی هستیم یا یزیدی


در حقیقت حدیثی از امام صادق(علیه السلام) (ممکنه نام امام را اشتباه گفته باشم) داریم که می فرمایند:
لا یوم کیومک یا اباعبدالله (هیچ روزی مانند روز تو نیست ای اباعبدالله(علیه السلام) )
پس بعد از محرم و صفر عذاداری و لباس مشکی و مداحی و ... همونطور که دوستمون گفتند تموم میشه ولی مبارزه بر علیه ظلم ادامه داره...

یا علی

پروانه اگر بودم...
پروانه اگر بودم اینجا نمی ماندم . شهامت را در بال هایم می ریختم
تا دل خود را به دریا بزند.اینجا نمی ماندم،نسیم را از هر جا که بود، نشانه
می رفتم و نشان کوی تو را از رهگذران می گرفتم تا شاید در رگهای تو
جاری شوم. حس من از جنس پر زدن و رفتن است. حس من با پرواز
آشناست ،پرواز هم مرا خوب می شناسد.

اما! پروانه اگر بودم،بال داشتم. پروانه اگر بودم،هوس پرواز داشتم.
پروانه اگر بودم،اصالتم می رفت تا پرواز و هجرت،اساس زندگی ام باشد.
نه! من انگار پروانه نیستم! پروانه که در شهر نیست!
پروانه که بر زمین بند نمی شود.
کاش روزی روح پروانه در من حلول کند
تا هجرت من معنی خون را داشته باشد.
برگرفته از : http://parvazesokhteh.blogfa.com/post-31.aspx

بند آخر...
قربان آن نى‏يى كه دمندش سحر، مدام‏
قربان آن مى‏يى كه دهندش على‏الدوام‏
قربان آن پرى كه رساند تو را به عرش‏
قربان آن سرى كه سجودش شود قيام‏
هنگامه برون شدن از خويش، چون حسين(علیه السلام )
راهى برو كه بگذرد از مسجدالحرام‏
اين خطى از حكايت مستان كربلاست‏
ساقى فتاد، باده نگون شد، شكست جام!
تسبيح گريه بود و مصيبت، دو چشم ما
يك الامان ز كوفه و صد الامان ز شام‏
اشكم تمام گشت و نشد گريه‏ام خموش‏
مجلس به سر رسيد و نشد روضه‏ام تمام‏
با كاروان نيزه به دنبال، مى‏روم‏
در منزل نخست تو از حال مى‏روم‏ ....

بسم الله...

روضه ی امام حسین (علیه السلام) ...

تا به حال به این دقت کردید که روضه یعنی چی؟
[/font]روضه در عربی یعنی این:

روضه در لغت به معنای سرزمین سر سبز است که آب نیز در میان و یا کنار آن جاری باشد.


اما چرا میگن روضه امام حسین؟

چرا توی روضه همیشه اشک و ناله و گریه هست؟

چرا توی روضه بیان مصائب هست؟

حالا یک سوال دیگه!

آیا تا به حال به خودتون بعد از گوش دادن به روضه و گریه کردن,دقت کردید؟

تا به حال به اون حس خوبی که دارید بعد از روضه ,دقت کردید؟

حس سبک بودن,حس پرواز,حس اینکه انگار یک بار سنگین از روی دوشتون برداشته شده.حس اینکه انگار همه را دوست دارید..رفتارتون با بقیه بهترشده..

من بارها تجربه کردم.طوریکه هربار که ناراحت میشم,با گوش کردن به روضه آرامش پیدا میکنم.

شاید کم کم متوجه منظور من بشید.

[font=Tahoma]گریه بر سید الشهدا نه تنها بد وخسته کننده نیست,بلکه مثل باغی میمونه که با حضور در اون یک نیرو و یک انرژی خاصی میگیریم.

شاد میشیم,ناراحتیهامون رو فراموش میکنیم.

به خاطر همینه که میگن هر بلا و مصیبتی که بهتون وارد شد,بر سیدالشهدا گریه کنید.

برای اشک داشتن و اشک ریختن هم رعایت برخی از آداب لازمه ولی قدم اول اینه که وضو بسازی و رو به قبله بایستی و زمزمه کنی:

---

بسم االه الرحمن الرحیم


چشمه خشکیده‏ ی شعر مرا پر آب کن
بیت‏های تشنه‏‏‏ و درمانده را سیراب کن

رگ های دفترم این روزها پژمرده اند
لااقل یک برگ را مهمان شعری ناب کن

ای تو مهتابی ترین؛ یک لحظه کوتاه نیز
برکه‏ی شعر مرا آیینه‏ی مهتاب کن

در قنوت یک عطش، بیدار بودم تا سحر
نهر عطشان وجودم را پر از سیلاب کن

با همان لالایی شیرین که اصغر خواب رفت
کودک شش ماهه‏ی شعر مرا هم خواب کن

دستهای بر زمین افتاده‏ات شد دستگیر
تشنگان بر زمین افتاده را سیراب کن

من که امشب بر تمام بیت هایت در زدم
با فقط یک قافیه، یک قطره ، فتح الباب کن
پروانه بهزادی

به نام خدا
به اذن شاهزاده علی اکبر (علیه السلام)

هر جا سخن از خاک دری هست، سری هست
هر جا تب عشق است، دل در به دری هست
دیروز گدایان همه دنبال تو بودند
هر جا که شلوغ است یقینا خبری هست
اجداد من از دیر زمان عاشق عشقند
دیدید که در طینت ما هم هنری هست
بازار مرا با قدمت گرم نکردی
یک چند غلامی که بیایی ببری هست
در غیبت شه روی به شهزاده می آرند
صد شکر که در خانه آقا پسری هست
هر جا قد وبالای رشیدی است، یقینا
دنبال سرش نیم نگاه پدری هست
یا حضرت ارباب،دمت گرم و دلت شاد
یا حضرت ارباب کرم،خانه ات آباد
داریم همه محضر تو عرض سلامی
تو شاهی و ما نیز هر آنچه تو بنامی
تا خانه ی آباد شما بنده پذیر است
نامرد ترینم نکنم میل غلامی
ای قامت قد قامت تو عین قیامت
قربان قدت صد قد و بالای گرامی
تشخیص تو سخت است علی یا که رسولی
پس لطف بفرما وبفرما که کدامی؟
تو مفترض الطاعه ترین واجب مایی
هر چند امامت نکنی، باز امامی
هر کس که هوای پدری داشته باشد
خوب است که همچین پسری داشته باشد
انگار رسول است، نمایی که تو داری
انگار بتول است ،صدایی که تو داری
بد نیست که هر روز عقیقه بنمایی
با این قد انگشت نمایی که تو داری
باید که برای تو کرم خانه بسازند
از بس که زیاد است گدایی که تو داری
از شش جهت کعبه دل لطف تو جاری است
از سفره ی پر جود و سخایی که تو داری
تو آنقدر از خویشتن خویش گذشتی
که منتظر توست، خدایی که تو داری
کاری نکن ای دوست مرا از تو بگیرند
بگذار که عشاق به پای تو بمیرند
ای سیر کمالات همه تا سر کویت
ای آب فرات لب من آب وضویت
ابن الحسنت گفته حسین بس که کریمی
مانند حسن جود بود عادت و خویت
عالم همه حیران ابوالفضل و حسینند
ماتند ابوالفضل و حسین از گل رویت
پایین قدمهای حسین جای کمی نیست
جا دارد اگر غبطه خورد بر تو عمویت
اینقدر مزن آب به سرخی لب خود
حیف است که پیچیده شود اینهمه بویت
حیف از تو مرا عبد و غلام تو بدانند
باید که مرا عبد غلامان تو خوانند

ای زاده ی زهرا جگرت میرود از دست
امروز که دارد پسرت می رود از دست
ای کاش که بالای سرش زود بیایی
گر دیر بیایی ثمرت می رود از دست
بد نیست بدانی اگر از خیمه می آیی
با دیدن اکبر کمرت میرود از دست

افتادنت از زین پدرت را به زمین زد
برخیز و گرنه پدرت می رود از دست
برخیز که عمه نبرد دست به معجر
بر خیز به جان من و این عمه ات، اکبر

لطیفیان

به نام خدا


به یاد شب و روز تاسوعا ...