مظلوم پیروز
هر سال دهه محرم به عشق حسین می گرییم، جگرهایمان می سوزد برای سر بریده حسین، می سوزد برای دستان بریده عباس، می سوزد برای بدن قطعه قطعه شده ی علی اکبر و گلوی پاره علی اصغر و می سوزد برای
غم های زینب و...
آیا حقیقت همین است که باید دلمان بسوزد و بر مظلومیت حسین و بیچارگی خانواده اش بگرییم؟ آیا اشک های ما همان اشکی است که یک قطره اش دروازه بهشت را به روی ما بگشاید؟!
همیشه در هر نبردی یک گروه پیروز و یک گروه مغلوبند.
با این حال در کربلا و در نبرد روز عاشورا چه گذشته است؟
یک طرف گروه کوچک حسین بود، خانواده اش و یارانش، یک طرف سربازان تا دندان مسلح یزید بن معاویه، هزاران هزار نفر
نبرد آغاز شد و در ظهر عاشورا از گروه کوچک حسین هیچ باقی نماند جز اسرایی که تازه ابتدای شکنجه هایشان را می چشیدند!
جنایتی رخ داد عجیب، تحریم آب و عطش، کشتن کودک شش ماهه در آغوش پدر، تاختن بر بدن شهدا و ...
اگر از این دید بنگریم، پیروز میدان یزید است و عبیدالله بن زیاد و شمر و حرمله و ... و مظلوم و مغلوب میدان حسین است و خانواده اش که ما باید بر مظلومیت و بیچارگی حسین و زینب بگرییم!
اما نه! حسین (علیه السلام) می دانست که اگر به کربلا برود کشته خواهد شد، می دانست و علی اصغرش را برد، می دانست و زینب و رقیه را برد که به اسارت برسند!
پس با این نگاه که در کربلا جنایتی رخ داده و حسین مغلوب شده نباید بر حسین گریید که این اشتباهی است بزرگ!
عاشورا قصه دیگری هم دارد، قصه ای که در آن دیگر یزید پیروز نیست، حسین پیروز است و یزید مغلوب مغلوب مغلوب...
آنجا که اسلام حقیقی رنگ باخته بود و فقط پوسته ای از اسلام باقی مانده بود، خدا از دلها فراموش گشته بود و همه در بی دینی
یکرنگ شده بودند به جز حسین بن علی (علیه السلام)
و یاران شیدایش، خود حسین گفته بود:«باید خونمان را به صورت این خواب زده ها بپاشیم تا بیدار شوند...»
آری، خون حسین، خون عباس و علی اکبر و علی اصغر و قاسم و عبدالله و حر و زهیر و حبیب و... لازم بود تا شیعیان علی که همه چیز حتی خدا را فراموش کرده بودند بیدار شوند...
حسین با همه هستیش به کربلا رفت تا با نثار همه هستیش در راه خدا خوابیده های غفلت را هشیار کند که اسلام واقعی را بیاد بیاورند، قرآن را به یاد بیاورند، عهد های خود با خداوند و فانی بودن این چند روزه ی دنیا را بیاد آورند و در یک کلام، خدا را بیاد آورند...
بعد از 1400 سال می گرییم،خوب است،اما حماسی بگرییم چرا که حسین مظلوم مغلوب نیست، حسین مظلوم پیروز است، اشک بر حسین باید جوشش و غلیان در راه خدا و برای خداوند در انسان ایجاد کند تا تمام زندگی خود را بر اساس خواست خداوند قرار دهیم و سعادت جاودانه را به خوشی چند روزه دنیا نفروشیم...
وقت آن است که بیدار شویم...