(۱۶/آذر/۹۲ ۲۰:۳۰)Mohammad Trust نوشته است: [ -> ]اگه یکم حرفای منو میخوندید متوجه میشدید که من گفتم هر کسی میتونه خطا داشته باشه به جز معصومین.
هر کسی با هر مقامی میتونه اشتباه داشته باشه ، اینطور نیست که یکیو تا حد خدایی بالا ببریم !!!
من هیچ جایی نگفتم شریعتی معصومه ! خب والا یه حرفایی میزنیدااا
حرف شما مقاله نبود که خونده نشه ! مثل اینکه شما حرف منو نخوندید
بعضیا رو واقعا نمیشه هدایت کرد...واقعا چه کسی خودش رو بخواب زده؟
حرف تمام علمای دین خود را کنار گذاشته و چسبیدید به امثال طلحه و زبیر؟
خطا داریم تا خطا بستگی داره این خطا چی باشه....!
این خطا میتونه دروغ باشه زنا باشه به معنی خطا فکر کن
به آثار خطا فکر کن
به پیامدهایی که یک خطا میتونه بوجود بیاره فکر کن
---------------------------------------------------------------
مدرس حوزه و دانشگاه:برخي افرادي که در مسير دين و انقلاب ريزش کردند، از آبشخور تفکر شريعتي تغذيه ميکردند که يکي از شاخصهاي انديشه شريعتي اين بود که نتوانست گريه بر اباعبدالله (علیه السلام) را درست تحليل کند
حجتالاسلام عليرضا پناهيان که در مقبرة الشهداي شهرک شهيد محلاتي سخنراني ميکرد، با اشاره به موضوع محبت به اهل بيت «عليهم السلام» و شرايط آن، اظهار داشت: رابطه انسان با محبت از چند جهت است، يکي از آنها نياز به محبوبيت است که هم مطابق فطرت است و هم دين آن را تاييد ميکند.
وي ضمن اشاره به حديثي از امام سجاد «عليه السلام» مبني بر اينکه «خدايا من را در خانوادهام عزيز قرار بده»، تصريح کرد: پدر و مادر نيز بايد فرزندان خود را غرق محبت نمايند و اين محبت با قاطعيت در موارد لازم منافاتي ندارد بلکه اگر برنامه ريزي شده باشد، با چند جمله محبت آميز ميتوان در کنار آن دستورهايي که به مصلحت فرزند است، صادر کرد هر چند به کام فرزند تلخ باشد. وي در ادامه گفت: در اسلامي که نبايد از کسي در پيش خودش تعريف کرد، سفارش شده است که اگر به کسي علاقهمند هستيد، به او ابراز کنيد.
وي افزود: نا اميد شدن از محبوب بودن، انسان را سنگدل خواهد کرد و نتيجه اين سنگدلي خودخواهي فزاينده است به اين صورت که انسان به خود ميگويد چون کسي به من علاقه مند نيست، پس چه دليلي دارد من به کسي علاقهمند باشم.
اين مدرس حوزه و دانشگاه ادامه داد: نياز انسان به محب و عاشق بودن نيز نبايد به فراموشي سپرده شود که در اين صورت لطمات زيادي را در حيات و روحيه انسان شاهد خواهيم بود؛ اين محب و عاشق بودن، انسان را براي زندگي با نشاط، بندگي خدا، تحصيل علم، مديريت خلاقانه و هر نوع خلاقيت علمي يا فني ديگري در زندگي آمادهتر خواهد کرد.
پناهيان ضمن اشاره به اينکه لذتي که در عاشق شدن است در معشوق بودن نيست، تصريح کرد: چرا که در فطرت انسان حلاوت و شيريني که در دهندگي وجود دارد بيشتر از گيرندگي است يعني انسان موجودي است که بيشتر براي ديگرخواهي آفريده شده نه براي خودخواهي.
وي نااميدترين افراد در زمينه عاشقي را مردم تحت تأثير فرهنگ و تمدن غرب دانست و اضافه کرد: در مغرب زمين بيشترين ادعا را در مورد عشق دارند که آن را ميتوان در ترانهها و فيلمهايشان ديد، اما خبري از عشق و محبت ميان آنها ديده نميشود؛ چون به بهانه عشق به هوس پرداختند تا آنجا که از عشق چيزي نماند.
پناهيان با بيان اينکه تنها محبوبي که به سرعت خودخواهي انسان را از بين ميبرد و در عين حال به سهولت محبت خدا و خلق را در دل خودخواه ما نفوذ ميدهد، امام حسين «عليه السلام» است، گفت: حضرت اباعبدالله يگانه معشوقي است که به سهولت هنگام دل ربايي، تکبر را از دل معشوق زائل ميکند.
وي ادامه داد: محبت ما به امام حسين (علیه السلام) تنها براي مصيبتهاي حضرت نيست بلکه به دليل علاقه شديد به امام حسين «عليه السلام» است که نميتوانيم مصيبتهايش را تحمل کنيم و محبت به امام حسين (علیه السلام) هم يک راز و رمز معنوي و اراده خداوند را در پشت سر خود دارد.
اين مدرس حوزه و دانشگاه ضمن اشاره به ريزش افراد در بعد از انقلاب، افزود: ما بايد محبت به امام حسين (علیه السلام) را يک امر حياتي بدانيم و آن را در وجود خود افزايش دهيم و بسياري از کساني که در سابقه معنويشان قدري تکبر نسبت به محبت امام حسين «عليه السلام» داشتند و آنگونه که بايد تواضع نشان ندادند، عاقبت به خير نشدند.
وي گفت: کساني که در سي سال پس از انقلاب دچار انحراف و ريزش شدند، اکثرا از آبشخور تفکر شريعتي تغذيه کردند چون برخي از اشتباهات شريعتي به مذاقشان جور درميآمد، نه اينکه با استدلال آن را پذيرفته باشند مثلا وقتي شريعتي به گريه بر امام حسين (علیه السلام) روي خوش نشان نميداد و آن را موجب تخدير جامعه ميدانست آنها که به دليل تکبر يا هر دليل ديگري مانند خودخواهي، اين نگاه را ميپسنديدند، بعدها دچار لغزش شدند.
پناهيان ضمن اشاره به اينکه دکتر شريعتي نتوانست گريه بر اباعبدالله را درست تحليل کند، افزود: بسياري از افراد که از عاطفه معنوي کافي برخوردار نبودند و پيرو اين طرز تفکر شدند، بعد از انقلاب به گروهکها پيوستند و افرادي هم که ادعاي حزب اللهي بودن را داشتند در نهايت دچار لغزش شدند چون ريشه انتخاب نگاه غير مهربان و سطحي به محبت امام حسين (علیه السلام) در شخصيت آنها بود.
وي در پايان گفت: اين حضرت امام بود که پس از انقلاب از محبت و گريه بر امام حسين (علیه السلام) دفاع جانانه کردند و تجربه دفاع مقدس به آن جان تازهاي داد.
