شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
آیت الله فهری نقل میکند که جناب شیخ (رجب علی خیاط) به ایشان فرمود:
روزی برای انجام کاری روانه بازار شدم، اندیشه مکروهی در مغزم گذشت
ولی بلافاصله استغفار کردم....
در ادامه راه شترهایی که از بیرون شهر هیزم می آوردند.قطار وار از کنارم گذشتند،
ناگاه یکی از شترها لگدی به سوی من انداخت که اگر خود را کنار نکشیده بودم
آسیب میدیم....
به مسجد رفتم و این پرسش در ذهن من بود که این رویداد از چه امری سرچشمه
میگیرد و با اضطراب عرض کردم: خدایا این چه بود؟؟
در عالم معنا به من گفتند : این نتیجه آن فکری بود که کردی.
گفتم :گناهی که انجام ندادم.
گفتند:لگدآن شتر هم که به تو نخورد.
---------
به نقل از کتاب کیمیای محبت
حسن خزّاز گفت: از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند، ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟
فرمود: به خاطر دوستىشان با دشمنان ما و دشمنىشان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
( صفات الشيعه ص 8 )
روزي پيامبر عظيم¬الشأن اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) براي آزمودن معرفت جواني، از او پرسيد:
اي جوان، مرا بيشتر دوست داري يا پدرت را؟!.
جوان گفت: يا رسول الله، شما را.
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: مرا بيشتر دوست داري يا مادرت را؟!.
گفت: يا رَسولَ اللهِ، بِأبي اَنْتَ وَ اُمِّي؛ شما را.
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: مرا بيشتر دوست داري يا خودت را؟!.
پاسخ داد: بِنَفْسي اَنْتَ؛ شما را.
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) پرسيد: مرا بيشتر دوست داري يا خدا را؟!.
جوان با مکثي کوتاه گفت: شما را به اين خاطر که از سوي "او" آمده¬ايد، دوست دارم. پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از پاسخ جوان، تبسّم رضايت بر لبان مبارکش نقش بست.
بسم الله الرحمن الرحیم
امیرالمومنین علی (علیه السلام) :
آنکه فردا را از عمر خویش حساب می کند، مرگ را در جایگاه واقعیش قرار نداده
کافی، جلد3، صفحه 25
به نام ايزد دانا
رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مي فرمايند :
هر كس قدمي به سوي يكي از مساجد خدا بردارد ، براي هر قدم ثواب ده حسنه مي باشد تا به منزل خود برگردد . و ده خطا از لغزش هايش پاك مي شود ، هم چنين در پيشگاه خداوند ده درجه ترفيع مي يابد .
وسائل الشيعه
کسانی که شیطان را بی چاره کردند
امام صادق علیه السلام فرمودند:
شيطان گويد كه مرا به پنج كس راه چاره اى نيست ولى ديگران در چنگ من هستند.
كسى كه با صدق نيت پناهنده به خدا شود و در همه كارهايش به خدا توكل كند.
.
كسى كه در شبانه روزش فراوان تسبيح خدا را گويد.
.
كسى كه براى برادر مؤمنش آنچه را پسندد كه براى خود مى پسندد.
.
كسى كه بهنگام مصيبت بى تابى نكند
.
و كسى كه خشنود باشد به آنچه خداوند براى او قسمت فرموده و ديگر غم روزى خويش نخورد.
الخصال ج۱ ص ۲۸۵
بسم الله الرحمن الرحیم
امام باقر(علیه السلام) می فرمایند :
چهار چیز از گنج های نیکوکاری است :
پنهان داشتن حاجت،
صدقه پنهانی،
نهان داشتن درد
و نهان داشتن مصیبت
(بحار الانوار ج 75 ص 175)
یا باقر العلوم (علیه السلام)
شیطان را با زیرکی ات عاجز کن!
امام صادق(علیه السلام)فرمودند:
شیطان گفت من از زیرکی پنج طایفه عاجــزم غــیرازاین پنج طایفه بقــــیه مردم دراختیارمن هستند
اول : کسی که درهمه کارهایش برخدا توکل کند وبه ریسمان الهی چنگ زند .
دوم: آنکه، شب وروز مشغول ذکـر خدا باشـــدوتسبیح گوید.
سوم: بنده ای که درهمه جا آنچه بـرای خـود می پسندد برای برادر مؤمن خود هم ،همان را بـخواهد.
چهارم : آنکه وقتی ،مصیبت وبلایی برسـراوآید جزع وفزع نکند.
پنجم :کسی که راضی به قسمت وقـدرالهی باشدواندوه روزی نخورد. .
منبع : کتاب شیطان در کمین گاه ص۲۹۶
به نام خدا
امام علي (علیه السلام) مي فرمايند :
ساعتي در محضر علما نشستن از هزار سال عبادت نزد خدا محبوب تر خواهد بود . توجه و نگاه به عالم از اعتكاف و يك سال عبادت مستحبي در خانه خدا بهتر است .
"شرح نهج البلاغه "
بسم الله الرحمن الرحیم
امام علی(علیه السلام) :
به یاد آرید که لذت ها زودگذر و پایان ناگوار آنها به یادماندنی ست.
...........................................................................................................
از اشعار منسوب به امام زین العابدین(علیه السلام) :
دنیا را نکوهش کردم و گفتم: تا کی باید اندوه را تحمل کنم؟ و گشایش نیابم؟ آیا هر بزرگواری که پیوند با علی(علیه السلام) دارد زندگی بر او حرام است؟
دنیا گفت: آری، ای فرزند حسین! از آنگاه که علی مرا طلاق گفت، شما هدف تیر دشمنی منید.
(کشکول شیخ بهائی،ص142)