شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
بسم الله الرحمن الرحیم
در روایتی امیر المومنین(علیه السلام) فرمودند:
کسی که در خلوت کاری کند که آشکارا از انجام آن حیا میکند خودش نزد او ارزشی ندارد.
کنز الفوائد.ج2.ص182
قال على(علیه السلام): و كانت فاطمة(سلام الله علیها) لا تدع احدا من اهلها ینام تلك اللیلة - لیلة القدر - و تداویهم بقلة الطعامو تتاهب لها من النهار و تقول: محروم من حرم خیرها.
دعائم الاسلام، ج 1: 282.
حضرت على(علیه السلام) فرمود: فاطمه(سلام الله علیها) نمىگذاشت كسى از اهل خانه در شبهاى قدر به خواب رود به آنان غذاى كم مىداد و از روز قبل براى احیاى شب قدر آماده مىشد و مىفرمود: محروم كسى است كه از بركات این شب محروم باشد.
آن روز هم مثل همیشه ، کلاس درس امام صادق (علیه السلام ) شلوغ بود . با این که شاگردان امام همه از دانشمندان و علمای بزرگ بود ، اما وقتی پای حرف های امام (علیه السلام ) می نشستند ، سراپا گوش می شدند و چنان غرق بحث و درس می شدند که گذشت زمان را متوجه نمی شدند . امام (علیه السلام ) لحن صدایش را آهسته کرد و فرمود: « السلام علیکم و رحمة الله و برکاته ». این جمله به معنای تمام شدن درس آن روز بود . از این لحظه هر کس می توانست سؤالی را که دارد ، از امام (علیه السلام ) بپرسد . یکی از شاگران امام از جایش بلند شد و با صدای بلند گفت : « ای فرزند رسول خدا! شنیده ام که یکی از فرزندان شما ، امام غایب است . او از نظر ها پنهان می شود و مردم نمی توانند او را ببینند ، آیا این درست است؟»
امام صادق (علیه السلام ) فرمود: « بله چنین خواهد شد ».
آن مرد پرسید: « اطاعت از شما که امام ظاهر هستید و ما می توانیم شما را ببینیم و از نزدیک مسایل خود را بپرسیم ، بالاتر است یا اطاعت از آن امام غایب؟»
امام (علیه السلام ) فرمود: « به خدا سوگند ، صدقه ای که به صورت پنهانی و دور از چشم مردم داده شود ، ثواب بیش تری دارد تا صدقه ای که در پیش چشم مردم داده شود . همین گونه است اطاعت از امام غایب و در زمان حکومت ستمگران و در زمان امام غایب ، مردم در حالی به خدا ایمان دارند و نماز را بر پا می دارند و روزه می گیرند و حج می گذارندکه از دشمنان خدا در ترس و هراس هستند و امام شان هم غایب است . اما مردم آن روزگار ، در غیبت او صبر می کنند و ظهور او را انتظار می کشند . پاداش عمل این مردم ، چند برابر پاداش عمل کسانی است که بدون ترس و هراس و در زمان امام ظاهر ، عبادت می کنند و کار خیر انجام می دهند ». بعد امام دست هایش را به سوی آسمان بلند کرد وفرمود: « خوشا به حال شیعیان قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف ) ما که در زمان غیبت ، انتظار او را می کشند و در زمان ظهور ، از او اطاعت می کنند . آن ها اولیای خدا هستند . بدانید ، هنگامی که شخصی منتظر ظهور امام قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف ) است ، اگر او از دنیا برود و امام بعد از مرگ او ظهور کند ، آن شخص ، پاداش همان کسانی را می برد که در زمان ظهور قائم ما هستند و دوران حکومت او را درک می کنند ».
منبع : کتاب ، روز آرزوها ، مؤسسه ی فرهنگی انتظار نور وابسته به دفتر تبلیغات اسلامی حوزه ی علمیه ی قم ، حسین فتّاحی صص62-
حضرت مهدى(عليهالسلام ) فرمودند:
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ لَعْنَةُ اللّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَالنّاسِ أجْمَعينَ عَلى مَنِاسْتَحَّلَ مِنْ أمْوالِنا دِرْهَماً؛
[b]به نام خداوند بخشنده مهربان، لعنت خدا و فرشتگان و تمام مردم جهان بركسى باد كه درهمى از اموال ما را حلال بداند.
[بحارالانوار، ج 53 ص 183.][/b]
امام صادق عليهالسلام :
حُرِمَ الحَريصُ خَصلَتَينِ وَ لَزِمَتهُ خَصلَتانِ: حُرِمَ القَناعَةَ فَافتَقَدَ الرّاحَةَ وَ حُرِمَ الرِّضا فَافتَقَدَ اليَقينَ؛
حريص از دو خصلت محروم شده و در نتيجه دو خصلت را با خود دارد: از قناعت محروم است و در نتيجه آسايش را از دست داده است، از راضى بودن محروم است و در نتيجه يقين را از دست داده است.[/b]
[b]غررالحكم، ج3، ص330، ح4634
خداوند بحضرت داوود وحی کرد :
ای داوود ! در تاریکی شب و سحرگاهان استغفارکن و طلب امرزش نما .ای داوود ! هر گاه تاریکی شب ترا فراگرفت نگاه کن به ستارگان بلند در اسمان و تسبیح مرا بگو وبیاد من باش که منهم تو را یاد می کنم
ای داوود ! همانا پرهیزکاران شبها را نمی خوابند و بخواندن نماز بسر میبرند و روزشان را سپری نمی کنند مگر بذکر من .ای داوود ! هامانا عارفین دیدگانشان را سرمه بیداری میکشند و دل شب بپاخیزند و خوشنودی مرا طلب کنند .
ای داوود ! هر کس نماز شب بخواند برای خاطر من در حالیکه مردمان بخواب هستند فرشتگان را امر میکنم که برای او استغفار کنند , بلکه هر هر و خشکی که در عالم است برایش دعا و طلب عفو کند و بهشت مشتاق او میگردد .
ای داوود ! بشنو انچه را که میگویم و من حق را میگویم : بدرستیکه من مهربانترم بر بنده گناه کارم بیشتر از خود او برای خودش و من دوست دارم بنده خودم را برای اینکه او مرا دوست دارد و من از او شرم دارم ولی او از من حیا نمی کند و نافرمانی مرا می نماید .
خداوند به موسی بن عمران وحی کرد :
ای پسرعمران ! اگر ببینی انان را که نماز میخوانند در تاریکی شب و خود را بمن نزدیک مینمایند بحدیکه گوئی مرا میبینند و مرا مخاطب قرار میدهند و با من سخن میگویند , و من انان را عزیز و بزرگ میکنم
ای پسر عمران ! دروغ میگوید کسیکه گمان میکند که مرا دوست دارد ولی در تاریکی شب میخوابد و یاد من نمیکند , چگونه ! مگر نه انست که هر دوستی خلوت با دوست را میخواهد
من , ای پسر عمران چون شب شود بر دوستانم متوجه شوم دیده انها را بر دلشان نهم و کیفرم برابر چشمشان مجسم کنم و مرا مشاهد کنند و با من حضوری گفتگو نمایند .
ای پسرعمران ! از دلت بمن خشوع بده و از بدنت خضوع و از دو چشمت برای من اشک بریز سپس مرا در دل شبهای تاریک بخوان که مرا نزدیک و پاسخ دهنده می یابی
-----------
انشالله خدا به هممون توفیق بده که بتونیم دل شب و سحرگاه رو درک کنیم و ازش بهرمند بشیم . التماس دعا .
لَا تَقُلْ مَا لَا تَعْلَمُ بَلْ لَا تَقُلْ كُلَّ مَا تَعْلَمُ- فَإِنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَى جَوَارِحِكَ كُلِّهَا- فَرَائِضَ يَحْتَجُّ بِهَا عَلَيْكَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
حکمت 382
[b] و درود خدا بر او، فرمود: آنچه نمىدانى مگو، بلکه همه آنچه را که مىدانى نيز مگو، زيرا خداوند بزرگ بر اعضاء بدنت چيزهايى را واجب کرده که از آنها در روز قيامت بر تو حجّت آورد.[/b]
پیامبر اکرم صل الله علیه و آل وسلم
خداوندا نان را زیاد کن و میان ما و نان جدایی مینداز _که اگر نان نباشد نماز نمیخواندیم ، روزه نمیگرفتیم ، و واجبات پروردگارمان را انجام نمیدادیم
[/b]
کتاب سفینۀ البحار ، ج 1، صفحه
374 و فروع کافى، ج 5، ص 73 ، ط جدید)
حضرت باقر(علیه السلام) فرمود: پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) شنيد زنى كنيزش را ناسزا گفت، غذا خواست و به آن زن فرمود: بخور، عرضه داشت: روزه ام، فرمود: اين چه روزه اى است كه كنيزت را در آن ناسزا گفتى؟ روزه فقط از خوردن و آشاميدن نيست، خداوند روزه را به غير از خوردن و آشاميدن حجاب بين عبد و تمام بديها قرار داده، قول بد روزه را به افطار مى كشاند، چقدر روزه گير كم و گرسنه زياد است؟
3 ـ «بحار»، ج96، ص292.
ومن کلام له عليه السلام لابنه محمّد بن الحنفية لمّا أعطاه الراية يوم الجمل
[b]تَزُولُ الْجِبَالُ وَلاَ تَزُلْ! عَضَّ عَلَي نَاجِذِکَ. أََعِرِ اللهَ جُمجُمَتَکَ، تِدْ في الْأًَرْضِ قَدَمَکَ، إِرْمِ بِِبَصَرِکَ أَقْصَي الْقَوْمِ، وَغُضَّ بَصَرَکَ، وَاعْلَمْ أَنَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللهِ سُبْحَانَهُ.
سخنى از آن حضرت ( ع )
به پسرش ، محمد بن حنفيّه ، هنگامى که در جنگ جمل رايت را به دست او داد .
[/b]
[b]اگر کوهها متزلزل شوند ، تو پايدار بمان . دندانها را به هم بفشر و سرت را به عاريت به خداوند بسپار و پايها ، چونان ميخ در زمين استوار کن و تا دورترين کرانههاى ميدان نبرد را زير نظر گير و صحنههاى وحشت خيز را ناديده بگير و بدان که پيروزى وعده خداوند سبحان است .
خطبه 11 نهج البلاغه[/b]
نکات فون رزم و اعتقادی تو این کلام موج میزنه