تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۲۹/مرداد/۹۰ ۲۱:۵۵)هدهد نوشته است: [ -> ]سلام عبادات قبول...
«تنزَّلُ الملائِکة و الروح....»
این روح، روح مومنانه یا فرشته است...تو مفاتیح نوشته فرشته ای به نام روح هست که شب قدر پایین میاد، حالا اگه فرشته باشه برای چی جز جدای ملائکه محسوب شده؟
ممنون یا علی

این روح بسیار مقدسه و از همون جنس روحیه که در ادم دمیده شد
مقام اون از فرشته ها هم بالا تره ولی خدانیست بلکه این روح هم افریده خداوند است
ولی این که جنسش چیه و مکانش کجاست در حدیث معراج گفته شده بالاتر از سدره المنتها یعنی بالاتر از اسمان هفتم مکانش هست و در شب قدر به فرمان پروردگارش برزمین نازل میشه

الم
أَحَسِبَ النَّاسُ أن يُتْرَكُواْ أَن يَقُولُواْ آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ‏
وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُواْ وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكَاذِبِينَ‏

(سوره‏ عنكبوت آيه 1-3)


ترجمه
الف، لام، ميم.
آيا مردم پنداشتند كه چون گفتند: ايمان آورديم، رها مى ‏شوند و ديگر مورد آزمايش قرار نمى ‏گيرند؟!
در حالى كه بدون ترديد كسانى را كه پيش از ايشان بودند آزموديم تا خداوند كسانى را كه راست گفتند معلوم دارد و دروغگويان را (نيز) معلوم نمايد.


نکته ها
كلمه‏ ى «فتنة» به معناى گداختن طلا براى جدا كردن ناخالصى ‏هاى آن است و چون در حوادث و سختى ‏ها، جوهره ‏ى انسان از شعارهاى دروغين جدا مى ‏شود، حوادث و آزمايش ‏ها را «فتنه» مى گويند.


پيام ها
1- ايمان، تنها با زبان و شعار نيست، بلكه همراه با آزمايش است.
«أحسب... هم لايفتنون» (ادّعا كافى نيست، بايد عملكرد را ديد و قضاوت كرد.)

سعديا گرچه سخندان و نصحيت‏ گويى‏
زعمل كار برآيد به سخندانى نيست‏

2- آزمايش، يك سنّت الهى در طول تاريخ است.«ولقد فتنّا الّذين من قبلهم»
3- حوادث را تصادف نپنداريم؛ همه اسباب آزمايش ماست.«فتنّا»
4- آشنايى با تاريخ و حوادث پيشينيان، مردم را براى پذيرش حوادث آماده مى ‏كند.«من قبلهم»
5 - دليل آزمايش‏هاى الهى، عينى و محقّق شدن علم ازلى خداوند و جدا شدن مؤمنان واقعى و شكوفا شدن استعدادهاى درونى و به فعليّت رسيدن آنهاست.«فليعلمنّ... الّذين صدقوا و... الكاذبين»

متن:
ءَاخِذِينَ مَا ءَاتَئهُمْ رَبهُّمْ إِنهُّمْ كاَنُواْ قَبْلَ ذَالِكَ محْسِنِينَ(16)
كاَنُواْ قَلِيلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يهْجَعُونَ(17)
وَ بِالْأَسحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ(18)
وَ فىِ أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّائلِ وَ المَحْرُوم(19)

ترجمه:
آنچه را پروردگارشان به آنان عطا كرده دريافت مى‏كنند زيرا كه آنان پيش از اين همواره نيكوكار بودند. (16)
آنان اندكى از شب را مى‏ خوابيدند و بيشتر آن را به عبادت و بندگى مى‏ گذراندند
و سحرگاهان از خدا درخواست آمرزش مى‏ كردند.
و در اموالشان حقّى براى سائل تهى‏ دست و محروم از معيشت بود.

پیام ها:
در این چند آیه از قرآن، نشانه هایی برای "محسنین" یا همان نیکوکاران بیان شده است

برنامه ی شیطان برای گمراه کردن بندگان

ترجمه: (همان شیطانی که) خدا او را از رحمت خويش دور ساخته; و او گفته است: «از بندگان تو، سهم معيّنى خواهم گرفت. و آنها را گمراه مى‏ كنم. و به آرزوها سرگرم مى‏ سازم. و به آنان دستور مى‏ دهم كه (اعمال خرافى انجام دهند، و) گوش چهارپايان را بشكافند، و آفرينش پاك خدايى‏ را تغيير دهند. (و فطرت توحيد را به شرك بيالايند!)» و هر كس، شيطان را به جاى خدا ولى خود برگزيند، زيان آشكارى كرده است. شيطان به آنها وعده‏ ها(ى دروغين) مى ‏دهد. و به آرزوها، سرگرم مى‏ سازد. در حالى كه جز فريب و نيرنگ، به آنها وعده نمى‏ دهد.
نساء / 118 تا 120

خداوند از کوچکترین اتفاقات عالم آگاه است

وَعِنْدَهُ مَفَاتِحُ الْغَیبِ لا یعْلَمُهَا إِلا هُوَ وَیعْلَمُ مَا فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَا تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلا یعْلَمُهَا وَلا حَبَّةٍ فِی ظُلُمَاتِ الأرْضِ وَلا رَطْبٍ وَلا یابِسٍ إِلّا فِی كِتَابٍ مُبِینٍ
انعام / 59

ترجمه: كليدهاى غيب، تنها نزد اوست. و جز او، كسى آنها را نمى ‏داند. او آنچه را در خشكى و درياست مى‏ داند. هيچ برگى (از درختى) نمى‏ افتد، مگر اينكه از آن آگاه است. و نه هيچ دانه‏اى در تاريكيهاى زمين، و نه هيچ تر و خشكى وجود دارد، جز اينكه در كتابى آشكار ( در كتاب علم خدا) ثبت است.

هنگام خواب خداوند روح را از بدن می گیرد

وَهُوَ الَّذِی یتَوَفَّاكُمْ بِاللَّیلِ وَیعْلَمُ مَا جَرَحْتُمْ بِالنَّهَارِ ثُمَّ یبْعَثُكُمْ فِیهِ لِیقْضَى أَجَلٌ مُسَمًّى ثُمَّ إِلَیهِ مَرْجِعُكُمْ ثُمَّ ینَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
انعام / 60

ترجمه: او كسى است كه (روح) شما را در شب (به هنگام خواب) مى‏ گيرد. و از آنچه در روز كرده‏ ايد، با خبر است. سپس در روز شما را (از خواب) برمى‏ انگيزد. و (اين وضع همچنان ادامه مى‏ يابد) تا سرآمد معينى فرا رسد. سپس بازگشت شما به سوى اوست. و سپس شما را از آنچه عمل مى‏ كرديد، با خبر مى‏ سازد.

بهتراست با وضو بخوابیم:

امام علی (علیه السلام): مسلمان نباید با حالت جنابت بخوابد و جز با طهارت و وضو به بستر نرود. پس اگر آب پیدا نکرد، تیمّم کند. زیرا روح مؤمن بسوی خداوند متعال بالا می رود. پس او را می پذیرد و به او برکت می دهد. اگر پایان عمرش فرا رسیده باشد، او را در گنج های رحمتش قرار می دهد. و اگر فرا نرسیده باشد، او را همراه گروهی از ملائکه که او را به امانت گرفته بودند، بر می انگیزد و آنها او را به جسدش باز میگردانند.

أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ
(سوره‏ مؤمنون 115)

ترجمه
پس آيا گمان مى ‏كنيد كه ما شما را بيهوده آفريده ‏ايم، و شما به سوى ما بازگردانده نمى‏ شويد؟

نکته ها
قرآن براى آفرينش انسان اهدافى را بيان كرده است از جمله:
1- عبادت
«و ما خلقت الجنّ والانس الاّ ليعبدون»1
من جن و انس را نيافريدم جز براى اين كه عبادتم كنند (و از اين راه تكامل يابند و به من نزديك شوند).

2- آزمايش
«خَلَق الموت والحياة ليَبلوكم ايّكم احسن عملاً»2
(خداوند) مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد، كه كدام يك از شما بهتر عمل مى ‏كنيد.

3- براى دريافت رحمت الهى
«الاّ مَن رحم ربّك و لذلك خلقهم»3
مگر كسى كه پروردگارت به او رحم كند و(خداوند) براى همين (رحمت) مردم را آفريد.

حضرت على ‏عليه السلام فرمود:
«رحم اللّه امرء عرف قدره»
خداوند رحمت كند كسى را كه ارزش و اعتبار خود را بشناسد.4 و بداند از كجا آمده، اكنون در كجاست وسپس به كجا مى ‏رود.
امام حسين عليه السلام فرمود:
«انّ اللّه ما خلق العباد الاّ ليعرفوه فاذا عرفوه عبدوه فاذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عبادة من سواه»
خداوند متعال بندگانش را نيافريده است مگر براى اين كه او را بشناسند، آن گاه كه او را شناختند، عبادتش كنند و چون خدا را عبادت كردند، با پرستش و عبادت او از پرستش غير او بى ‏نياز شوند.5

حضرت على ‏عليه السلام فرمود:
«الدّنيا خُلقت لغيرها ولم‏تخلق لنفسها»6
دنيا براى ديگرى آفريده شده و براى خود آفريده نشده است. (دنيا وسيله‏ اى است براى رسيدن به آخرت)
آرى، كسانى كه همه‏ ى هدف‏هاى خود را در درون دنيا جستجو مى ‏كنند، زمين‏گرا و زمين‏گير مى‏ شوند. چنانكه در آيه‏ ى 176 سوره اعراف آمده است: «اخلد الى الارض»

1. ذاريات 56
2. ملك2
3. هود119
4.غررالحكم
5. بحار، ج‏5، ص‏312
6. نهج‏البلاغه،حكمت 463


پيام ها
1- آفرينش انسان، هدفدار است. «أفحسبتم انّما خلقناكم عبثا»
2- همه‏ ى محاسبات انسان، واقع بينانه نيست. «أفحَسِبتم»
3- در كار خداوند عبث و بيهودگى راه ندارد. «أفحَسِبتم... عَبَثا»
4- زندگى دنيا بدون آخرت، بيهوده و لغو است. «عَبَثا»
5 - انسان مسئول و متعهّد است. (بايد خود را براى پاسخ گويى در قيامت آماده كنيم). «أفحسبتم ... لا ترجعون»
6- هدف آفرينش انسان، در اين جهان خلاصه نمى‏شود. «أفحسبتم...لاترجعون»

سوره ذاریات آیه 22
متن:
وَ فىِ السَّمَاءِ رِزْقُكمُ‏ْ وَ مَا تُوعَدُون(22)

ترجمه:
رزق شما و نيز آنچه به شما وعده داده ميشود، در آسمان (به امر خدا) مقدر است

نکته:
یک نکته بسیار جالب در این آیه وجود دارد، و آن این است که خداوند آسمان را وسیله رزق و روزی ما خوانده است
اگر کمی بیاندیشیم می بینیم که آسمان منبع نور، گرما، هوا(اکسیژن) و نیز باران می باشد
که همه اینها از اصلی ترین و اولیه ترین پایه های ادامه زندگی بشر در زمین است.

و چه بسا ما از آسمان غافلیم و این نعمت بزرگ را فراموش کرده ایم

---