تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بنام خدا

آیات پایانی سوره ی بقره _ داستان طالوت و جالوت :

پس از در گذشت موسی و هارون، قوم بنی اسرائیل فراز و نشیب های زیادی داشت. و دشمنان فشار های زیادی را بر آنان متحمل ساخته بودند. تا اینکه خداوند پیامبری بر آنان به نام شمعون ( با اسم های دیگری نظیر یوشع یا اشموئیل ) فرستاد. آنها که از فشارهای دشمن به سطوح آمده بودند از پیامبر خود می خواهند که جنگی با دشمن به راه بیاندازد و وضعیت موجود را سر و سامان بدهد. آن پیامبر هم که از سستی ایمان و تقوای آن گروه خبردار بود از آنها پرسید که آیا واقعا حاضر به جنگ مردانه در برابر دشمن هستید؟ آیا هر چه را که من از جانب خدا برایتان در نظر بگیرم را قبول خواهید کرد؟ آنها هم قول دادند که صد در صد از وی حمایت کنند. آن پیامبر هم شخصی به نام طالوت را برای فرماندهی جنگ برگزید. طالوت شخص فقیر و نه چندان مشهوری بود ولی از نظر جنگی مناسب ترین فرد برای فرماندهی بود. همین امر موجب اولین بهانه جویی های قوم بنی اسرائیل شد. آن پیامبر هم گفت که این امر خداست و به زودی به شما تابوت عهد را باز خواهد گرداند. با بازگرداندن تابوت عهد بنی اسرائیل هم با فرماندهی وی موافقت کردند. طالوت به جمع آوری نیرو پرداخت و به جنگ با دشمن رفت. سپاهیان مابین راه به شدت تشنه شده بودند. طالوت به آن ها گفت که به زودی به نهر آبی خواهند رسید ولی به جز یک مشت بیشر حق ندارند از آن بنوشند. هنگامی که به نهر رسیدند اکثر افراد سپاه بیش از یک مشت از آن نوشیدند و طالوت هم آنها را رها کرد و با اندک سپاهش به جنگ دشمن رفت. فرمانده دشمن شخصی به نام جالوت بود. دو سپاه با هم درگیر شدند و جوانی به نام داوود با پرتاب سنگ موفق به کشتن جالوت شد و سپاه دشمن از هم گسیخت و متواری شد و به این ترتیب آن سپاه اندک با خواست خدا پیروز شدند.

اما راز مهم پیروزی آنها چه بود؟


ابتدا رعایت تقوای الهی و سپس ایمان قلبی به وعده ی خدا!


در پناه حق

(۱۴/مرداد/۹۰ ۱۹:۵۷)منتقم زهرا نوشته است: [ -> ]اما بنظر من، علت اصلی، ولایتمداری و تبعیت از فرمانده و ولی زمان بود. اگر آن عده ی قلیل هم به حرف طالوت گوش نمی دادند و از آب می نوشیدند، از سپاه طالوت خارج می شدند و دیگر لشکری نبود تا پیروز شود.

با سلام به شما

البته حرف شما هم در راستای حرف من می باشد و تناقضی با هم ندارند. ولایتمداری هم در راستای ایمان به

خداست و فرماندهی که گوش به فرمان خداست همان حرف خدا را می زند و گرنه دلیلی نداشت که طالوت از

خودش حرف در بیاورد و بگوید که لازم نیست از این آب بخورید.

با تشکر از شما

بسم الله الرحمن الرحیم
وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

و هرگاه بندگانم از تو درباره من بپرسند، [بگو]: بي‌گمان، من نزديكم، دعاي خواننده را ـ چون مرا بخواند ـ اجابت مي‌كنم. پس بايد [دعوت] مرا اجابت كنند و به من ايمان بياورند، باشد كه راه كمال پويند.


اما صادق ( علیه سلام) فرموده اند :
" زیاد دعا کن زیرا دعا کلید بخشش خدا و وسیله پیروزی به هر حاجت است ، نعمت ها و رحمتهایی نزد پروردگار است که جز دعا نمی توان به آن رسید هر در که آن را بکوبی عاقبت گشوده می شود"(1)

و چگونه ممکن است او از ما دور باشد در حالی که از ما به ما نزدیکتر است و میان ما و قلب ما جاری است .

تو ضیح کامل این آیه را در تاپیک دعا و نیایش و اثرات آن قرار داده ام.

___________________________

1. اصول کافی ج.2 ص.468.

آیه ی 186 سوره ی بقره

(۱۴/مرداد/۹۰ ۱۴:۳۶)mamad90 نوشته است: [ -> ]

بنام خدا

آیات پایانی سوره ی بقره _ داستان طالوت و جالوت :

پس از در گذشت موسی و هارون، قوم بنی اسرائیل فراز و نشیب های زیادی داشت. و دشمنان فشار های زیادی را بر آنان متحمل ساخته بودند. تا اینکه خداوند پیامبری بر آنان به نام شمعون ( با اسم های دیگری نظیر یوشع یا اشموئیل ) فرستاد. آنها که از فشارهای دشمن به سطوح آمده بودند از پیامبر خود می خواهند که جنگی با دشمن به راه بیاندازد و وضعیت موجود را سر و سامان بدهد. آن پیامبر هم که از سستی ایمان و تقوای آن گروه خبردار بود از آنها پرسید که آیا واقعا حاضر به جنگ مردانه در برابر دشمن هستید؟ آیا هر چه را که من از جانب خدا برایتان در نظر بگیرم را قبول خواهید کرد؟ آنها هم قول دادند که صد در صد از وی حمایت کنند. آن پیامبر هم شخصی به نام طالوت را برای فرماندهی جنگ برگزید. طالوت شخص فقیر و نه چندان مشهوری بود ولی از نظر جنگی مناسب ترین فرد برای فرماندهی بود. همین امر موجب اولین بهانه جویی های قوم بنی اسرائیل شد. آن پیامبر هم گفت که این امر خداست و به زودی به شما تابوت عهد را باز خواهد گرداند. با بازگرداندن تابوت عهد بنی اسرائیل هم با فرماندهی وی موافقت کردند. طالوت به جمع آوری نیرو پرداخت و به جنگ با دشمن رفت. سپاهیان مابین راه به شدت تشنه شده بودند. طالوت به آن ها گفت که به زودی به نهر آبی خواهند رسید ولی به جز یک مشت بیشر حق ندارند از آن بنوشند. هنگامی که به نهر رسیدند اکثر افراد سپاه بیش از یک مشت از آن نوشیدند و طالوت هم آنها را رها کرد و با اندک سپاهش به جنگ دشمن رفت. فرمانده دشمن شخصی به نام جالوت بود. دو سپاه با هم درگیر شدند و جوانی به نام داوود با پرتاب سنگ موفق به کشتن جالوت شد و سپاه دشمن از هم گسیخت و متواری شد و به این ترتیب آن سپاه اندک با خواست خدا پیروز شدند.

اما راز مهم پیروزی آنها چه بود؟


ابتدا رعایت تقوای الهی و سپس ایمان قلبی به وعده ی خدا!


در پناه حق

با عرض سلام خدمت همه ی دوستان و ارزوی قبولی طاعات و عبادات

دوست عزیز از بابت مطلب مفیدی که در اختیار ما قرار دادید بسیار ممنون ،
همچنین در شان نزول این ایه جزئیاتی هست که استاد انقلاب ما ترم پیش برامون به طور کامل تعریف کردند:

پس از اینکه پیامبر از مردم قول گرفت که خلف وعده نکنند و از جانب خداوند طالوت را برای فرماندهی لشکر انتخاب کرد، از انجایی که مردم در تمام عمر خود زیر نفوذ فراعنه ، بزرگان خود و رهبران و فرماندهانشان را افرادی پروتمند می
نداشتند، به این انتخاب اعتراض کردند. و پیامبر از سوی خداوند به انها اعلام کرد که بهترین فرد برای فرماندهی لشکر طالوت میباشد و برای اثبات این برتری تابوت عهد -که همان گهواره ی حضرت موسی بود که درون ان به داخل نیل انداخته شده بود و حضرت در تمامی جنگ هایشان عصای خود را داخل ان می گذاشتند و نیز در نزد مردم از احترام و مقام بالایی برخوردار بود- را به سوی ایشان - که در طی جنگهای داخلی و خارجی ای که پس از درگذشت حضرت موسی (علیه السلام) از دست داده بودند- باز خواهد گرداند. و ایچنین هم شد. برای همین مردم نیز وی را به عنوان فرمانده ی خود پذیرفته و به راه افتادند. پس از طی مسافتی طولانی که عطش بر انان چیره شده بود، طالوت گفت که به نهری خواهیم رسید ولی امتحانی از جانب خداوند برای شما مقدر شده است ، این که از اب ان نهر ننوشید یا اگر نوشیدید تنها به یک مشت از ان اکتفا کنید، بدین ترتیب لشکر عظیم طالوت به سه دسته تقسیم شد، گروهی که برای رضای پروردگار از اب نهر اصلا ننوشیدند، گروهی که یک مشت نوشیدند و گروهی که خود را سیراب کردند. گروه سوم از همراهی لشکر منع شدند. پس از رسیدن به میدان نبرد از انجایی که عده ی لشکر طالوت بیسیار کم شده بود ترس بر لشکر غلبه کرد. در اینجا نیز عده ای که یک مشت اب خورده بودند گفتندما هرگز بر انان پیروز نخواهیم شد پس از این جنگ امتناع کردند. اما در مقابل گروه اول گفتند ما تنها برای کسب رضای خداوند حاضر به نبرد شدیم پس خواهیم جنگید چه بسی گروه های اندکی که بر گروه های بسیار پیروز شده اند و باشد که ما نیز به یاری االه پیروز شویم.
که همین طور نیز شد و انها بر لشکریان بی شمار جالوت فایق امدند و در طی این جنگ داوود( همان پدر حضرت سلیمان) تکه سنگی به سر جالوت پرتاب کرد و وی در جا مرد. اینگونه شد که وی نیز به عنوان پیامبر و رهبر بعدی انتخاب گردید.

خداوند در این داستان اموزنده به همه ی مومنان و مسلمانان بشارت میدهد که هیچگاه برای کافران راهی برای پیروزی بر مومنان وجود ندارد.

امیدوارم که همه مومنان و منتظران اقا از گروه اول باشیم و تمامی کارها و امور زندگی خود را تنها برای رضای الله انجام دهیم.

و همیشه این اصل رو در ذهن داشته باشیم که:


به امید ظهور اقا امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و حضور ما در رکاب بندگی ایشان و جان دادن در راه حق

آمین
باز هم از دوست عزیزم اقا محمد تشکر میکنم به خاطر مطلب باارزششون.
التماس دعا

روز پنجم؛ جزء پنجم؛ موضوع پنجم : گناه

خداوند (هرگز) شرك را نمى‏بخشد! و پايين‏تر از آن را براى هر كس (بخواهد و شايسته بداند) مى‏بخشد. و آن كسى كه براى خدا، شريكى قرار دهد، گناه بزرگى مرتكب شده است. (48)

روایات :

1. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم : چهار چیز است که هرکس داشته باشد، اگر سر تا پا غرق گناه باشد، خداوند آن گناهان را به حسنه و نیکی تبدیل می کند: راستی، شرم، خوشخویی و سپاسگزاری. (کافی،ج2،ص107)

2. امام سجاد علیه السلام : گناهانی که از استجابت دعا جلوگیری می کند عبارتند از : بد نیتی، خُبث باطن، دورویی با برادران، باور نداشتن به اجابت دعا، به تأخیر انداختن نماز واجب نماز واجب تا آنکه وقتش بگذرد. (معانی الاخبار،ج2،ص271)

3. امام صادق علیه السلام : کسانی که بر اثر گناهان می میرند بیشترند از کسانی که بر اثر رسیدن اجل
می میرند. (امالی طوسی، ص 701)

4. امام رضا علیه السلام : گناهان کوچگ مسیر گناهان بزرگند و کسی که از خداوند در کم ترس نداشته باشد در زیاد نیز از او نمی ترسند. (بحارالانوار،ج73،ص353)

5. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم : هر گناهی توبه دارد مگر بداخلاقی، زیرا آدم بداخلاق از هر گناهی که درآید به گناهی دیگر افتد. (بحارالانوار،ج77،ص48)


نکات:

1. مؤمن محال است معصیت را دوست داشته باشد ولی ممکن است زیر فشار شهوات کُرهاً(به اجبار) به معصیت مبتلا شود ولی عمل با کُِره را نمی نویسند.(مرحوم دولابی،مصباح الهدی،ص411)

2. انسان با پيروى از هوسها و ارتكاب گناه، از مدار حقّ خارج شده و به سوى كفر تمايل پيدا مى‏كند. قرآن مى‏فرمايد: سرانجام كسانى كه مرتكب گناه مى‏شوند- اگر توبه و جبران نكنند- تكذيب و كفر است. (سوره مبارکه روم، آیه 10)

3. هر كس به گناه ديگران راضى باشد، در گناه آنان شريك است. خداوند به يهوديان زمان پيامبر نسبت قتل داده است، گويا آنان به قتل زمان موسى راضى بودند. ( سوره مبارکه بقره، آیه 72)

4. فسق و گناه زمينه‏ى كفر است‏. (سوره مبارکه بقره، 99)

5. صبر در برابر گناه، وسيله تقواست.

6. تقوا، به معناى خويشتن دارى از گناه است. بيشتر گناهان، از دو ريشه غضب و شهوت سرچشمه مى‏گيرند و روزه، جلوى تندى‏هاى اين دو غريزه را مى‏گيرد و لذا سبب كاهش فساد و افزايش تقواست.

7. شيطان، هم دستور به گناه مى‏دهد، هم راه توجيه آنرا نشان مى‏دهد. فرمان به سوء و فحشا، همان دستور به گناه و فرمان افترا بستن به خدا، دستور به توجيه گناه است. (بقره، 169)

یاعلی
التماس دعا

صدقه دادن بصورت پنهانی بهتر است

إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِی وَإِنْ تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاءَ فَهُوَ خَیرٌ لَكُمْ وَیكَفِّرُ عَنْكُمْ مِنْ سَیئَاتِكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ
بقره / 271

ترجمه: اگر انفاقها را آشكار كنيد، خوب است. و اگر آنها را مخفى ساخته و به نيازمندان بدهيد، براى شما بهتر است. و قسمتى از گناهان شما را مى ‏پوشاند; (و در پرتو بخشش در راه خدا، بخشوده خواهيد شد.) و خداوند به آنچه انجام مى ‏دهيد، آگاه است.

ثواب بخشش و صدقه؛ بیشتر از قرض دادن است

وَإِنْ كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَى مَیسَرَةٍ وَأَنْ تَصَدَّقُوا خَیرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
بقره / 280

ترجمه: و اگر (بدهكار،) قدرت پرداخت نداشته باشد، او را تا هنگام توانايى، مهلت دهيد. (و در صورتى كه براستى قدرت پرداخت را ندارد،) براى خدا به او ببخشيد بهتر است. اگر (منافع اين كار را) بدانيد.

ترس کفّار از رویارویی با مسلمانان

قَدْ كَانَ لَكُمْ آیةٌ فِی فِئَتَینِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ یرَوْنَهُمْ مِثْلَیهِمْ رَأْی الْعَینِ وَاللَّهُ یؤَیدُ بِنَصْرِهِ مَنْ یشَاءُ إِنَّ فِی ذَلِكَ لَعِبْرَةً لأولِی الأبْصَارِ
آل عمران / 13

ترجمه:در دو گروهى كه (در ميدان جنگ بدر،) با هم رو به رو شدند، نشانه (و درس عبرتى) براى شما بود: يك گروه، در راه خدا نبرد مى‏ كرد; و جمع ديگرى كافر بودند. در حالى كه کافران، آنها (گروه مؤمنان) را با چشم خود، دو برابر آنچه بودند، مى‏ ديدند. (و اين خود عاملى براى وحشت و شكست آنها شد.) و خداوند، هر كس را بخواهد (و شايسته بداند)، با يارى خود، تاييد مى‏ كند. در اين، عبرتى است براى بينايان.