۲۵/اسفند/۹۱, ۱:۵۰
بنده از اساتید سوال کردم فرمودند مولا (علیه السلام) به ابن خاطر ایشان را نکشته است . اگر واقعا این روایت صحیح باشد حتما دلیل دیگری داشته که در داستان ذکر نشده .
۲۵/اسفند/۹۱, ۱:۵۰
۲۵/اسفند/۹۱, ۷:۲۹
با سلام بر شما. حكايت مزبور به همان شكل در كتاب ذكر شده. (البته در بعضي موارد تغييراتي هم دادم مثلا فرمود را نوشتم فرمودند يا هر جايي كه اسم مبارك ايشان به شكل علي نوشته شده بود نوشتم حضرت اميرالمومنين(علیه السلام) ويا برخي تغييرات جزئي مثل جمله بندي يا ترجمه برخي از جملات) به همين دليل دنبال متن اصلي كه داستان از آن اقتباس شده (كتاب منتخب التواريخ) مي گردم شايد چيزي پيدا شد.باز هم از لطف دوستان نسبت به اين حقير سپاسگزارم. در پناه حق زنده و پيروز باشيد.
۲۶/اسفند/۹۱, ۲۰:۳۸
با سلامي دوباره خدمت همه محبان اهل بيت عصمت و طهارت (عليهم السلام). خوشحالم كه خداوند متعال باز هم توفيقاتش را به اين بنده حقير اعطا نمود. حكاياتي كه در زير نقل مي كنم از كتاب زندگاني امام علي بن ابي طالب، تاليف آيت الله سيد محمد تقي مدرسي، ترجمه محمد صادق شريعت اقتباس شده است. ان شاء الله تعالي مورد پسند قرار گيرد.
چون پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آهنگ رفتن به سوى دشمنان را كردند. آنان با شناختى كه ازديار خود داشتند، در تنگناى كوهى كه سپاه اسلام بايد به ناگزير در وادي حنين، يكى از واديهاى منطقه تهامه، از آن مي گذشتند كمين كردند.
يكي از كسانى كه در اين نبرد حضور داشت آن را چنين توصيف كرده است:ما بدون ترس و واهمه به طرف مشركان مي رفتيم تا آنان را بگيريم غافل از اينكه پيش از اين مي بايست سلاح آنها را بگيريم.بنابراين بدون ترس و بيم مي رفتيم كه ناگهان سپاهيان «هوازن » وديگر همراهانشان از اعراب، يكپارچه از هر سو بر مسلمانان تاختند و عدّه بسيارى از ما را كشتند و مجروح كردند. هر دو طرف به يكديگر آويختند. ترس و بيم بر مسلمانان سايه افكنده بود، به همين دليل ازاطراف پيامبر(صلى الله عليه وآله) پراكنده گشتند در حاليكه پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درجاى خود ثابت قدم ماندند.امام على(عليه السلام) و عبّاس بن عبدالمطّلب و ابو سفيان بن حارث و اسامة بن زيد نيزدركنار آنحضرت باقى بودند.(1)
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ايستادگى مي كردند و دور و بر او را گروهى از جوانان بنى هاشم وپيشتر از همه آنان حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) گرفته بودند.امام على(عليه السلام) از رسول خدا حفاظت مي كردند و از راست و چپ ضربه مي زدند. هيچ كس به پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نزديك نمي شد جز آن كه حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) او را با شمشير مي زدند. در اين ميان عبّاس عموى پيامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با صداى بلند و به فرمان پيامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بانگ برداشت كه :اى صاحبان بيعت شجره و اى صاحبان بيعت رضوان از خدا و رسولش به كجا مي گريزيد؟
گروهى از مسلمانان، كه تعداد آنها حدوداً به صد تن مي رسيد، بازگشتند. ناگهان «جرول» پرچمدار «هوازن» نمايان شد. عدّه اى ازمردم به خاطر قدرت فوق العاده او، اطرافش را گرفته بودند. حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) به جنگ «جرول»شتافتند و او را از پاى درآوردند. ترسى بزرگ در دل مخالفان پديد آمد. همچنين امام علي (عليه السلام) چهل تن از دليرمردان سپاه مقابل رابه هلاكت رساندند.بدين ترتيب، مسلمانان دوباره رو به ميدان نبرد آوردند. دوباره دوسپاه باهم درآميختند. پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مشتى از خاك را بر گرفتند وبه حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) دادند.آن حضرت (علیه السلام) نيز آن را بر چهره مشركان پاشيدند و گفتند : چهره هاتان زشت باد! چند ساعتى نبرد به سود مسلمانان در جريان بود تا آنجا كه كفّار ازسرزمينشان گريختند و زنان و كودكان و اموال خويش را برجاى نهادندو امام على(علیه السلام) آنچه از دشمن برجاى مانده بود با خود حمل كردند و همچون ديگر جنگها، پيروزى و سربلندى را به ارمغان آوردند.
(1) اصل حكايت در سيرة الأئمّة، ص253آمده است.
چون پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از تصميم آنان مطلع شدند در آغاز ابو بكر و سپس عمر و آنگاه عمرو بن عاص را براى مقابله با آنان روانه كردند. امّا اين سه تن عقب نشينى وبازگشت را بر حمله ترجيح دادند. زيرا ديدند كه اعراب دريك وادى به نام "وادى الرمل" كه بسيار صعب العبور و سنگلاخ بود، موضع گرفته اند. سنگر مستحكم اعراب سبب شده بود كه تعدادى ازمسلمانان جان خود را از دست دهند.
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) همچنان كه عادت داشتند در مشكلات از امام على(عليه السلام) يارى بجويند، بار ديگر وى را به مقابله با اعراب در وادى الرمل برگزيند و فرماندهان پيش از وى را نيز تحت امر آن امام (علیه السلام) قرار دادند. حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) به سوى اعراب درحركت شدند. روزها در جايى مخفى مي شدند و شبها به حركت خود ادامه مي دادند.چون نزديك كفار رسيدند، شبانه مواضع آنان را به محاصره درآوردند و در آغاز صبح بر آنها يورش بردند و بسيارى از آنان را كشتند و عدّه اى ديگر را به اسارت گرفتند تا آنجا كه اعراب مجبور به تسليم شدند.
بامداد همان روز پيامبر(صلى الله عليه وآله) با مسلمانان نماز صبح گزاردند و در آن سوره اى خواندند كه مسلمانان تا آن هنگام آن را نشنيده بودند. اين سوره چنين بود:
وَالْعَادِياتِ ضَبْحًا(1) فَالْمُورِياتِ قَدْحًا(2) فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا(3)فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا(4)فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا(5) (آيات 1-5 سوره عاديات)
سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالي که نفسزنان به پيش ميرفتند(1) و سوگند به افروزندگان جرقه آتش (در برخورد سمهايشان با سنگهاي بيابان)(2) و سوگند به هجوم آوران سپيده دم(3) که گرد و غبار به هر سو پراکندند(4) و (ناگهان) در ميان دشمن ظاهر شدند(5)
چون مسلمانان از پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درباره اين سوره پرسيدند، آن حضرت(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند:"على بر دشمنان خدا چيره گشت و جبرئيل خبر پيروزى او را در اين شب به من داد".(1) چون امام على (علیه السلام) به مدينه بازگشتند، پيامبرگرامي اسلام(صلى الله عليه وآله) همراه باديگر مسلمانان به پيشواز ايشان آمدند. حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) به احترام پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از اسب پياده شدند امّا پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به او فرمودند: سوار شو كه خدا و رسولش هر دو از تو خشنودند.آنگاه فرمودند:«اگر نمي ترسيدم كه گروههايى از امّتم درباره تو چيزى را بگويند كه مسيحيان درباره عيسى گفتند، هرآينه سخنى در حق تو مي گفتم كه برمردم نمي گذشتى مگر آن كه خاك زير پايت را بر مي گرفتند.
(1) اصل حكايت در سيرة الأئمّة، ص 263 - 264، به نقل از مجمع البيان از امام صادق (عليه السلام)آمده است.
ان شاء الله ادامه دارد.......
1-جنگ حنين
مكّه آنچنان آسان فتح شد كه هيچ كدام از مسلمانان آن را به خواب هم نمي ديدند. از اين رو غرور به دلهاى آنان راه يافت. شادى فتح مكّه ديرى نپاييده بود كه خطر بزرگ ديگرى به پيشواز آنان آمد. قبايل هوازن وثقيف و هم پيمانان مشركشان، تمام نيرو و توان خود را براى هجوم به مسلمانان گرد آورده بودند. آنان با سپاهى كه تعداد آن سه برابر سپاه مسلمانان بود به رويارويى پيامبرگرامي اسلام(صلي الله عليه و آله) ويارانش آمده بودند.چون پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آهنگ رفتن به سوى دشمنان را كردند. آنان با شناختى كه ازديار خود داشتند، در تنگناى كوهى كه سپاه اسلام بايد به ناگزير در وادي حنين، يكى از واديهاى منطقه تهامه، از آن مي گذشتند كمين كردند.
يكي از كسانى كه در اين نبرد حضور داشت آن را چنين توصيف كرده است:ما بدون ترس و واهمه به طرف مشركان مي رفتيم تا آنان را بگيريم غافل از اينكه پيش از اين مي بايست سلاح آنها را بگيريم.بنابراين بدون ترس و بيم مي رفتيم كه ناگهان سپاهيان «هوازن » وديگر همراهانشان از اعراب، يكپارچه از هر سو بر مسلمانان تاختند و عدّه بسيارى از ما را كشتند و مجروح كردند. هر دو طرف به يكديگر آويختند. ترس و بيم بر مسلمانان سايه افكنده بود، به همين دليل ازاطراف پيامبر(صلى الله عليه وآله) پراكنده گشتند در حاليكه پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درجاى خود ثابت قدم ماندند.امام على(عليه السلام) و عبّاس بن عبدالمطّلب و ابو سفيان بن حارث و اسامة بن زيد نيزدركنار آنحضرت باقى بودند.(1)
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ايستادگى مي كردند و دور و بر او را گروهى از جوانان بنى هاشم وپيشتر از همه آنان حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) گرفته بودند.امام على(عليه السلام) از رسول خدا حفاظت مي كردند و از راست و چپ ضربه مي زدند. هيچ كس به پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نزديك نمي شد جز آن كه حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) او را با شمشير مي زدند. در اين ميان عبّاس عموى پيامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با صداى بلند و به فرمان پيامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بانگ برداشت كه :اى صاحبان بيعت شجره و اى صاحبان بيعت رضوان از خدا و رسولش به كجا مي گريزيد؟
گروهى از مسلمانان، كه تعداد آنها حدوداً به صد تن مي رسيد، بازگشتند. ناگهان «جرول» پرچمدار «هوازن» نمايان شد. عدّه اى ازمردم به خاطر قدرت فوق العاده او، اطرافش را گرفته بودند. حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) به جنگ «جرول»شتافتند و او را از پاى درآوردند. ترسى بزرگ در دل مخالفان پديد آمد. همچنين امام علي (عليه السلام) چهل تن از دليرمردان سپاه مقابل رابه هلاكت رساندند.بدين ترتيب، مسلمانان دوباره رو به ميدان نبرد آوردند. دوباره دوسپاه باهم درآميختند. پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مشتى از خاك را بر گرفتند وبه حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) دادند.آن حضرت (علیه السلام) نيز آن را بر چهره مشركان پاشيدند و گفتند : چهره هاتان زشت باد! چند ساعتى نبرد به سود مسلمانان در جريان بود تا آنجا كه كفّار ازسرزمينشان گريختند و زنان و كودكان و اموال خويش را برجاى نهادندو امام على(علیه السلام) آنچه از دشمن برجاى مانده بود با خود حمل كردند و همچون ديگر جنگها، پيروزى و سربلندى را به ارمغان آوردند.
(1) اصل حكايت در سيرة الأئمّة، ص253آمده است.
2- فتحي عظيم
پس از فتح مكّه و نبرد حنين، همه ساكنان جزيرةالعرب به"حكومت الله" گردن نهادند. امّا تنها گروهى از اعراب كه جنگ و ستيز در خونشان بود و در منطقه اى نزديك به مدينه گرد آمدند و درنظرداشتند ناگهان بر آن شهر، هجوم آورند.چون پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از تصميم آنان مطلع شدند در آغاز ابو بكر و سپس عمر و آنگاه عمرو بن عاص را براى مقابله با آنان روانه كردند. امّا اين سه تن عقب نشينى وبازگشت را بر حمله ترجيح دادند. زيرا ديدند كه اعراب دريك وادى به نام "وادى الرمل" كه بسيار صعب العبور و سنگلاخ بود، موضع گرفته اند. سنگر مستحكم اعراب سبب شده بود كه تعدادى ازمسلمانان جان خود را از دست دهند.
پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) همچنان كه عادت داشتند در مشكلات از امام على(عليه السلام) يارى بجويند، بار ديگر وى را به مقابله با اعراب در وادى الرمل برگزيند و فرماندهان پيش از وى را نيز تحت امر آن امام (علیه السلام) قرار دادند. حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) به سوى اعراب درحركت شدند. روزها در جايى مخفى مي شدند و شبها به حركت خود ادامه مي دادند.چون نزديك كفار رسيدند، شبانه مواضع آنان را به محاصره درآوردند و در آغاز صبح بر آنها يورش بردند و بسيارى از آنان را كشتند و عدّه اى ديگر را به اسارت گرفتند تا آنجا كه اعراب مجبور به تسليم شدند.
بامداد همان روز پيامبر(صلى الله عليه وآله) با مسلمانان نماز صبح گزاردند و در آن سوره اى خواندند كه مسلمانان تا آن هنگام آن را نشنيده بودند. اين سوره چنين بود:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
وَالْعَادِياتِ ضَبْحًا(1) فَالْمُورِياتِ قَدْحًا(2) فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا(3)فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا(4)فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا(5) (آيات 1-5 سوره عاديات)
سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالي که نفسزنان به پيش ميرفتند(1) و سوگند به افروزندگان جرقه آتش (در برخورد سمهايشان با سنگهاي بيابان)(2) و سوگند به هجوم آوران سپيده دم(3) که گرد و غبار به هر سو پراکندند(4) و (ناگهان) در ميان دشمن ظاهر شدند(5)
چون مسلمانان از پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درباره اين سوره پرسيدند، آن حضرت(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند:"على بر دشمنان خدا چيره گشت و جبرئيل خبر پيروزى او را در اين شب به من داد".(1) چون امام على (علیه السلام) به مدينه بازگشتند، پيامبرگرامي اسلام(صلى الله عليه وآله) همراه باديگر مسلمانان به پيشواز ايشان آمدند. حضرت اميرالمومنين (علیه السلام) به احترام پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از اسب پياده شدند امّا پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به او فرمودند: سوار شو كه خدا و رسولش هر دو از تو خشنودند.آنگاه فرمودند:«اگر نمي ترسيدم كه گروههايى از امّتم درباره تو چيزى را بگويند كه مسيحيان درباره عيسى گفتند، هرآينه سخنى در حق تو مي گفتم كه برمردم نمي گذشتى مگر آن كه خاك زير پايت را بر مي گرفتند.
(1) اصل حكايت در سيرة الأئمّة، ص 263 - 264، به نقل از مجمع البيان از امام صادق (عليه السلام)آمده است.
ان شاء الله ادامه دارد.......
۲۹/اسفند/۹۱, ۱۴:۴۵
بسم الله
از امير المؤمنين (علیه السلام) پرسيدند: ذو القرنين پيغمبر بود يا پادشاه؟ فرمودند: «نه پيغمبر بود، نه پادشاه؛ بنده اى بود که خدا را دوست مى داشت، خدا هم او را دوست داشت. براى خدا مردم را موعظه مى كرد. خداوند وى را مأمور دعوت قومش كرد، قوم ضربتى به طرف راست پيشانيش زدند، مدتى از نظرها پنهان شد. باز خداوند مأمورش كرد، اين دفعه ضربتى به طرف چپ پيشاني اش زدند. باز مدتى غائب شد. بار سوم كه مبعوث شد، خدا در زمين مكنت و قدرتش داد. در شما هم نظير او هست.»
در تفسیر سخن امیرالمؤمنین (علیه السلام)، آمده است که منظور ایشان از «در شما هم نظیر او هست» خودشان هستند که پس از شهادت زنده می شوند و در دوران حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)، فرمانروایی می کنند. (3)
در تفسیر سخن امیرالمؤمنین (علیه السلام)، آمده است که منظور ایشان از «در شما هم نظیر او هست» خودشان هستند که پس از شهادت زنده می شوند و در دوران حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)، فرمانروایی می کنند. (3)
[/font]
[font=B Nazanin]3. الإيقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة ؛ النص ؛ ص177؛ با استفاده از همان.
منبع: مستورhttp://www.alvadossadegh.com
۶/اردیبهشت/۹۲, ۱۴:۰۸
جام دینی: اصبغ بن نباته می گويد: اميرالمؤمنين عليه السّلام فرمود: زماني بر مردم ميآيد که عمل زشت برتري (کامل) پيدا می کند و خودسازي نموده و جلوه گري می نمايد. پرده از روي محرمات برداشته شود، زنا آشکار مي گردد و مال يتيمان را حلال دانسته و مي خورند، کم فروشي می نمايند و شراب را به جاي آب انگور حلال دانند و رشوه را به عنوان هديه حلال شمرند. خيانت در امانت را جايز ميدانند، مردها شبيه به زنها و زنها شبيه به مردها شوند.
به حدود و احکام نماز اعتنا نمي کنند، در آن زمان براي غير خدا (سياحت، تجارت، ريا، سياست و غيره) حج انجام می دهند.
در آن زمان گاهي ماه شب اول آن قدر بزرگ (ديده) شود که به نظر، دو شب آيد و گاهي در شب اول ديده نشود، پس چون ماه ديده نشود روز اول ماه رمضان را روزه نگيرند و روز عيدفطر را روزه بگيرند.
در آن زمان مراقب باشيد، مراقب باشيد، مبادا خداوند ناگهان انتقام گيرد، همانا در پس آن زمان مرگ سريع و عجيبي خواهد بود به گونه اي که مرد، هنگام صبح سالم است و شب به خاک سپرده ميشود، شب زنده است و صبح مرده. در آن زمان پيش از آن که به بيماري -منتهی به- مرگ مبتلا شوند واجب است وصيت خود را بکنند و نماز را در اول وقت به جا آورند مبادا تا آخر وقت اجل مهلت ندهد.
هر کدام از شما که آن زمان را درک کند شب نخوابد مگر با طهارت (وضو) و اگر بتواند در تمام احوال با طهارت باشد زيرا نميداند ملک الموت چه وقت به سراغ او مي آيد.
من شما را ترساندم اگر بترسيد و فهماندم اگر بفهميد و پند دادم اگر پند بگيريد، در نهان و آشکار از خدا بترسيد و (سعي کنيد) مسلمان بميرید زیرا که هر کس غير از اسلام، ديني قبول کند از او پذيرفته نخواهد شد و در آخرت از زيانکاران است.[1]
--------------------------------------------------------------
پی نوشت:
[1] برگرفته از کتاب: پيشگويي هاي اميرالمؤمنين علي بن ابي طالب
از سایت وعده صادق alvadossadegh.com
به حدود و احکام نماز اعتنا نمي کنند، در آن زمان براي غير خدا (سياحت، تجارت، ريا، سياست و غيره) حج انجام می دهند.
در آن زمان گاهي ماه شب اول آن قدر بزرگ (ديده) شود که به نظر، دو شب آيد و گاهي در شب اول ديده نشود، پس چون ماه ديده نشود روز اول ماه رمضان را روزه نگيرند و روز عيدفطر را روزه بگيرند.
در آن زمان مراقب باشيد، مراقب باشيد، مبادا خداوند ناگهان انتقام گيرد، همانا در پس آن زمان مرگ سريع و عجيبي خواهد بود به گونه اي که مرد، هنگام صبح سالم است و شب به خاک سپرده ميشود، شب زنده است و صبح مرده. در آن زمان پيش از آن که به بيماري -منتهی به- مرگ مبتلا شوند واجب است وصيت خود را بکنند و نماز را در اول وقت به جا آورند مبادا تا آخر وقت اجل مهلت ندهد.
هر کدام از شما که آن زمان را درک کند شب نخوابد مگر با طهارت (وضو) و اگر بتواند در تمام احوال با طهارت باشد زيرا نميداند ملک الموت چه وقت به سراغ او مي آيد.
من شما را ترساندم اگر بترسيد و فهماندم اگر بفهميد و پند دادم اگر پند بگيريد، در نهان و آشکار از خدا بترسيد و (سعي کنيد) مسلمان بميرید زیرا که هر کس غير از اسلام، ديني قبول کند از او پذيرفته نخواهد شد و در آخرت از زيانکاران است.[1]
--------------------------------------------------------------
پی نوشت:
[1] برگرفته از کتاب: پيشگويي هاي اميرالمؤمنين علي بن ابي طالب
از سایت وعده صادق alvadossadegh.com
۲۴/اردیبهشت/۹۲, ۱۹:۵۹
دوستی علی بن ابیطالب علیه السّلام بدیها را از بین می برد، همچنانکه آتش هیزم را از بین می برد.
به گزارش موعود به نقل از افکار، رسول اکرم(صلّی الله علیه و آله و سلّم) می فرمایند:
- محبت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)حسنه ایست که هیچ گناهی به آن زیان نمی رساند، و دشمنی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) گناهی است که حسنه ای برای جبران آن سودمند نیست.
- سوگند به آن که مرا به حق برانگیخته است، خداوند هیچ کار نیکی را از بنده ای نمی پذیرد، تا از محبت علی بن ابیطالب علیه السّلام او سؤال کند.
- دوستی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) بدیها را از بین می برد، همچنانکه آتش هیزم را از بین می برد.
- آغاز پرونده مؤمن، دوستی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) است.
رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) به امیرالمومنین علی(علیه السّلام) فرمود: دوستی تو، ایمان و دشمنی تو، کفر است و اول کسی که داخل بهشت می شود، دوستدار تو و اول کسی که داخل دوزخ می شود، دشمن تو است.
پیامبر خدا به امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمود: ای علی! تنها آنکه ولادتش پاک است تو را دوست می دارد و تنها کسی که ولادتش ناپاک است با تو دشمن است، جز مؤمن، کسی دوست تو نیست و جز کافر، کسی با دشمنی نمی کند.لازم به ذکر است محبت، تبعیت و اطاعت را در پی دارد. نمی شود محبی را فرض کرد که مطیع نباشد.در ماه رجب از خدا بخواهیم محبت، مودت و ولایت ما را با اطاعت و تبعیت قرین سازد.
- محبت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)حسنه ایست که هیچ گناهی به آن زیان نمی رساند، و دشمنی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) گناهی است که حسنه ای برای جبران آن سودمند نیست.
- سوگند به آن که مرا به حق برانگیخته است، خداوند هیچ کار نیکی را از بنده ای نمی پذیرد، تا از محبت علی بن ابیطالب علیه السّلام او سؤال کند.
- دوستی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) بدیها را از بین می برد، همچنانکه آتش هیزم را از بین می برد.
- آغاز پرونده مؤمن، دوستی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) است.
رسول خدا (صلّی الله علیه و آله و سلّم) به امیرالمومنین علی(علیه السّلام) فرمود: دوستی تو، ایمان و دشمنی تو، کفر است و اول کسی که داخل بهشت می شود، دوستدار تو و اول کسی که داخل دوزخ می شود، دشمن تو است.
پیامبر خدا به امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمود: ای علی! تنها آنکه ولادتش پاک است تو را دوست می دارد و تنها کسی که ولادتش ناپاک است با تو دشمن است، جز مؤمن، کسی دوست تو نیست و جز کافر، کسی با دشمنی نمی کند.لازم به ذکر است محبت، تبعیت و اطاعت را در پی دارد. نمی شود محبی را فرض کرد که مطیع نباشد.در ماه رجب از خدا بخواهیم محبت، مودت و ولایت ما را با اطاعت و تبعیت قرین سازد.
از سایت موعود http://www.mouood.org
۲۵/اردیبهشت/۹۲, ۶:۵۵
بسم الله الرحمن الرحیم
تمامی ارسال ها رو که مطالعه کنید به اینجا میرسید که حضرت بقیه الله(عجل الله تعالی فرجه الشریف) چه شخصیتی هستند که امیرالمومنین(علیه السلام) چنین در مورد ایشان و یارانشان می فرمایند
شَوْقا اِلي رُؤْيَتِهِمْ*
سخت مشتاق ديدار ايشان هستم
* موسوعة احادیث امیرالمؤمنین، ج 1، ص 201 .
تمامی ارسال ها رو که مطالعه کنید به اینجا میرسید که حضرت بقیه الله(عجل الله تعالی فرجه الشریف) چه شخصیتی هستند که امیرالمومنین(علیه السلام) چنین در مورد ایشان و یارانشان می فرمایند
شَوْقا اِلي رُؤْيَتِهِمْ*
سخت مشتاق ديدار ايشان هستم
* موسوعة احادیث امیرالمؤمنین، ج 1، ص 201 .
۲۸/اردیبهشت/۹۲, ۳:۱۷
بسم الله الرحمن الرحیم
امیرالمومنین در قرآن
آیه ی اول(قسمت اول)
« وَوَهَبْنَا لَهْم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيّاً » (مریم:50)
بخش یکم- منابع شیعه امامیه
حديث یکم
ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که: خداى عز و جل می فرمايد: « هنگامی که [حضرت ابراهیم] از آن ها و آنچه جز خدا می پرستيدند كناره گیری كرد، ما اسحق و يعقوب را به او بخشيديم و همه را پيغمبر قرار داديم، و از رحمت خود بدان ها بخشيديم، و براى آن ها على را زبان راستى قرار داديم » مقصود على بن ابى طالب (علیه السلام) است، زيرا ابراهيم از خداى عز و جل خواسته بود كه برايش در ميان پسينيان زبان راستى قرار دهد و خداى تبارك و تعالى براى او و اسحق و يعقوب على را زبان راستگو قرار داد.
حدثنا أبي و محمد بن الحسن رضي الله عنهما قالا حدثنا سعد بن عبد الله عن يعقوب بن يزيد عن محمد بن أبي عمير عن هشام بن سالم عن أبي بصير عن أبي عبد الله ع ... قال الله عز و جل فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يعنى به علي بن أبي طالب ع لأن إبراهيم قد كان دعا الله عز و جل أن يجعل له لسان صدق في الآخرين فجعل الله تبارك و تعالى له و لإسحاق و يعقوب لسان صدق عليا.
كمال الدين وتمام النعمة، الشيخ الصدوق، ج 1 ص 139
تأويل الآيات، شرف الدين الحسيني، ص 297 (مؤسسة النشر الإسلامي ) ج 1 ص 304 (مدرسة الإمام المهدي عج)
ابوبصیر در خبری از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که: حضرت ابراهیم (علیه السلام) از خداوند خواست که زبان راستی برای او در آیندگان قرار دهد. پس خداوند فرمود: « و ما به او اسحاق و یعقوب را بخشیدیم و همه را نبی گردانیدیم و به آنان از رحمت خویش بخشیدیم و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم ». یعنی علی بن ابی طالب (علیه السلام).
أبو بصير عن الصادق في خبر أن إبراهيم كان قد دعا الله أن يجعل له لسان صدق في الآخرين فقال الله تعالى وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يعني علي بن أبي طالب.
مناقب آل أبي طالب، ابن شهر آشوب، ج 3 ص 107 (نشر علامه قم) ج 2 ص 302 (المكتبة الحيدرية نجف)
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 35 ص 59
ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند: « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم » یعنی علی امیر المومنین (علیه السلام).
بَيَانُ التَّنْزِيلِ، لِابْنِ شَهْرَآشُوبَ أَبُو بَصِيرٍ عَنِ الصَّادِقِ ع وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يَعْنِي عَلِيّاً أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع.
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 36 ص 59
حديث دوم
یونس بن عبد الرحمن می گوید: به امام رضا (علیه السلام) عرض کردم: گروهی از من اسم امیر المومنین (علیه السلام) را در کتاب خدای عزوجل طلب می کردند. به آنان گفتم: و از سخنان باری تعالی است « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم ». فرمود: راست گفتی همین طور است.
ذكر محمد بن العباس رحمه الله قال حدثنا أحمد بن القاسم قال حدثنا أحمد بن محمد السياري عن يونس بن عبد الرحمن قال قلت لأبي الحسن الرضا ع إن قوما طالبوني باسم أمير المؤمنين ع في كتاب الله عز و جل فقلت لهم من قوله تعالى وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا فقالت صدقت هو كذا.
تأويل ما نزل من القرآن الكريم، ابن الجحام، ص 133
تأويل الآيات، شرف الدين الحسيني، ص 297 (مؤسسة النشر الإسلامي ) ج 1 ص 304 (مدرسة الإمام المهدي عج)
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 36 ص 57
حديث سوم
این را همچنین علی بن ابراهیم از پدرش از جدش نقل کرده که: برای امام ابو الحسن هادی (علیه السلام) نامه نوشتم و در آن از این سخن خدای عزوجل پرسیدم « و به آنان از رحمت خویش بخشیدیم و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم ». پس نامه را گرفته و زیر آن نوشت: خدا توفیقت دهد و رحمتت کند، او امیرالمومنین علی (علیه السلام) است.
ذكره أيضا علي بن إبراهيم عن أبيه عن جده أنه قال كتبت إلى أبي الحسن أسأله عن قول الله عز و جل وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا فأخذ الكتاب و وقع تحته وفقك الله و رحمك هو أمير المؤمنين علي ع.
تأويل الآيات، شرف الدين الحسيني، ص 297 (مؤسسة النشر الإسلامي ) ج 1 ص 304 (مدرسة الإمام المهدي عج)
حديث چهارم
علی بن ابراهیم قمی می نویسد:
« و به آنان از رحمت خویش بخشیدیم » یعنی به ابراهیم و اسحاق و یعقوب از رحمت مان رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) را بخشیدیم، « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم » یعنی امیرالمومنین (علیه السلام).
این را پدرم از امام حسن عسکری (علیه السلام) برایم حدیث کرده است.
وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا يعني لإبراهيم و إسحاق و يعقوب من رحمتنا رسول الله ص وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يعني أمير المؤمنين ع حدثني بذلك أبي عن الحسن بن علي العسكري ع .
تفسير القمي، علي بن إبراهيم القمي، ج 2 ص 51
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 12 ص 93 + ج 36 ص 57
حديث پنجم
در دعای ندبه که مخصوص امام مهدی (علیه السلام و عجّل الله تعالی فرجه) می باشد، چنین آمده است:
و بعضی از اولیائت را به عنوان دوست خود گرفتی، و وقتی از تو زبان راستی در آیندگان خواست، دعایش را مستجاب نمودی و آن را علی قرار دادی.
و بعض اتخذته [لنفسك ] خليلا، و سألك لسان صدق في الآخرين فأجبته، و جعلت ذلك عليا.
المزار الكبير، ابن المشهدي، ص 574
جمال الأسبوع بكمال العمل المشروع، السید ابن طاووس، ص 554
إقبال الأعمال، السید ابن طاووس، ج 1 ص 295 (دار الكتب الإسلاميه) ج 1 ص 505 (دفتر تبليغات اسلامى)
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 99 ص 105
حديث ششم
وقتی " ابو الصمصام عبسی " از دانستن نامش توسط امیر المومنین (علیه السلام) تعجب کرده و از سلمان می پرسد که این شخص کیست؟ سلمان محمدی (رحمه الله) در معرفی حضرت می گوید:
این فرد وصیّ رسول خداست.
این فرد کسی است که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) به او فرمود: من شهر علم هستم و علی در ِ آن است، پس هر کس خواهان علم است، باید از در بیاید.
این فرد کسی است که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) در شأنش فرمود: علی بهترین بشر است. هرکس راضی شود پس شکر گذارده، و هرکس قبول نکند، کافر شده است.
این فرد کسی است که خدای متعال درباره اش فرموده است: «وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا».
فقال سلمان رضي اللّه عنه: هذا وصيّ رسول اللّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم).
هذا الذي قال له رسول اللّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم): «أنا مدينة العلم و عليّ بابها، فمن أراد العلم فليأت الباب».
هذا الذي قال رسول اللّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم): «عليّ خير البشر فمن رضي فقد شكر، و من أبى فقد كفر».
هذا الذي قال اللّه تعالى فيه: وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا.
الثاقب في المناقب، ابن حمزة الطوسي، ص 130
مولا امیر المومنین (علیه السلام) از پشت در سخنان سلمان (رحمه الله) را می شنیدند. لذا سکوت ایشان به معنای تقریر سخنان سلمان (رحمه الله) و تائید آن می باشد.
بخش دوم- منابع زیدیه
حدیث هفتم
زید شهید از امام سجاد از امام حسین از امیر المومنین (علیهم السلام) نقل می کند که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) درباره ی این سخن خدای متعال « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم » فرمود: ای علی! تو آن زبان هستی. به ولایت توست که هدایت شوندگان هدایت می شوند.
روي زيد بن علي ، عن آبائه ، عن علي [ عليه السلام ] ، عن النبي صلى الله عليه وآله وسلم ، قال في قوله : ( وجعلنا لهم لسان صدق عليا ) : أنت اللسان يا علي ، بولايتك يهتدي المهتدون .
تنبيه الغافلين عن فضائل الطالبين، المحسن إبن كرامة، ص 107
و منها: ما رويناه عن أبي خالد عن زيد بن علي عن أبيه عن جده عن علي (علیه السلام) أن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قال: في قوله تعالى: وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا، قال: أنت اللّسان يا عليّ، بولايتك يهتدي المهتدون.
ينابيع النصيحة في العقائد الصحيحة، حسين بن بدر الدين، ص 438
بخش سوم- منابع اهل سنت
حدیث هشتم
امام رضا (علیه السلام) از پدران پاکش از امیر المومنین (علیه السلام) نقل می کند که پيامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) فرمود: آن شب كه به معراج برده شدم، جبرئيل مرا با بال راست خود حمل می كرد. به من گفته شد كه چه كسى را جانشين خود براى اهل زمين قرار دادى؟ گفتم: بهترين اهل آن على بن ابى طالب، برادرم و دوستم و دامادم یعنی پسر عمويم را. گفته شد: اى محمد آيا او را دوست دارى؟ گفتم: آرى اى پروردگار جهانيان. پس خداوند به من فرمود: او را دوست بدار و امت خود را به دوست داشتن او امر كن. همانا من علىّ اعلى هستم و نام او را از نام هاى خود مشتق كردم و او را على ناميدم. پس از آن جبرئيل فرود آمد و گفت: خداوند بر تو سلام مى رساند و به تو مى گويد: بخوان. گفتم: چه بخوانم؟ گفت: «وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا».
أخبرنا عبد الرحمان بن علي بن محمد بن موسى البزاز من أصله العتيق قال : أخبرنا هلال بن محمد بن جعفر بن سعدان ببغداد ، قال : حدثنا أبو القاسم إسماعيل بن علي الخزاعي قال : حدثنا أبي قال : حدثنا علي ابن موسى الرضا [ قال : أخبرني ] أبي [ قال : أخبرنا ] أبي [ جعفر بن محمد ] [ قال : أخبرنا ] أبي [ محمد بن علي ] [ قال : أخبرنا ] أبي [ علي بن الحسين ] [ قال : أخبرني ] أبي [ الحسين بن علي ] قال : حدثنا أبي علي بن أبي طالب قال : قال رسول الله صلى الله عليه وآله : ليلة عرج بي إلى السماء حملني جبرئيل على جناحه الأيمن ، فقيل لي : من استخلفته على أهل الأرض ؟ فقلت خير أهلها لها أهلا : علي بن أبي طالب أخي وحبيبي وصهري يعني ابن عمي . فقيل لي : يا محمد أتحبه ؟ فقلت : نعم يا رب العالمين . فقال لي : أحبه ومر أمتك بحبه ، فإني أنا العلي الأعلى اشتقت له من أسمائي اسما فسميته عليا ، فهبط جبرئيل فقال : إن الله يقرأ عليك السلام ويقول لك : إقرأ . قلت : وما أقرأ ؟ قال : ( ووهبنا لهم من رحمتنا ، وجعلنا لهم لسان صدق عليا ) .
شواهد التنزيل، الحاكم الحسكاني، ج 1 ص 462 و 463 ح 488
امیرالمومنین در قرآن
آیه ی اول(قسمت اول)
« وَوَهَبْنَا لَهْم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيّاً » (مریم:50)
بخش یکم- منابع شیعه امامیه
حديث یکم
ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که: خداى عز و جل می فرمايد: « هنگامی که [حضرت ابراهیم] از آن ها و آنچه جز خدا می پرستيدند كناره گیری كرد، ما اسحق و يعقوب را به او بخشيديم و همه را پيغمبر قرار داديم، و از رحمت خود بدان ها بخشيديم، و براى آن ها على را زبان راستى قرار داديم » مقصود على بن ابى طالب (علیه السلام) است، زيرا ابراهيم از خداى عز و جل خواسته بود كه برايش در ميان پسينيان زبان راستى قرار دهد و خداى تبارك و تعالى براى او و اسحق و يعقوب على را زبان راستگو قرار داد.
حدثنا أبي و محمد بن الحسن رضي الله عنهما قالا حدثنا سعد بن عبد الله عن يعقوب بن يزيد عن محمد بن أبي عمير عن هشام بن سالم عن أبي بصير عن أبي عبد الله ع ... قال الله عز و جل فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يعنى به علي بن أبي طالب ع لأن إبراهيم قد كان دعا الله عز و جل أن يجعل له لسان صدق في الآخرين فجعل الله تبارك و تعالى له و لإسحاق و يعقوب لسان صدق عليا.
كمال الدين وتمام النعمة، الشيخ الصدوق، ج 1 ص 139
تأويل الآيات، شرف الدين الحسيني، ص 297 (مؤسسة النشر الإسلامي ) ج 1 ص 304 (مدرسة الإمام المهدي عج)
ابوبصیر در خبری از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که: حضرت ابراهیم (علیه السلام) از خداوند خواست که زبان راستی برای او در آیندگان قرار دهد. پس خداوند فرمود: « و ما به او اسحاق و یعقوب را بخشیدیم و همه را نبی گردانیدیم و به آنان از رحمت خویش بخشیدیم و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم ». یعنی علی بن ابی طالب (علیه السلام).
أبو بصير عن الصادق في خبر أن إبراهيم كان قد دعا الله أن يجعل له لسان صدق في الآخرين فقال الله تعالى وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يعني علي بن أبي طالب.
مناقب آل أبي طالب، ابن شهر آشوب، ج 3 ص 107 (نشر علامه قم) ج 2 ص 302 (المكتبة الحيدرية نجف)
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 35 ص 59
ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند: « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم » یعنی علی امیر المومنین (علیه السلام).
بَيَانُ التَّنْزِيلِ، لِابْنِ شَهْرَآشُوبَ أَبُو بَصِيرٍ عَنِ الصَّادِقِ ع وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يَعْنِي عَلِيّاً أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع.
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 36 ص 59
حديث دوم
یونس بن عبد الرحمن می گوید: به امام رضا (علیه السلام) عرض کردم: گروهی از من اسم امیر المومنین (علیه السلام) را در کتاب خدای عزوجل طلب می کردند. به آنان گفتم: و از سخنان باری تعالی است « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم ». فرمود: راست گفتی همین طور است.
ذكر محمد بن العباس رحمه الله قال حدثنا أحمد بن القاسم قال حدثنا أحمد بن محمد السياري عن يونس بن عبد الرحمن قال قلت لأبي الحسن الرضا ع إن قوما طالبوني باسم أمير المؤمنين ع في كتاب الله عز و جل فقلت لهم من قوله تعالى وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا فقالت صدقت هو كذا.
تأويل ما نزل من القرآن الكريم، ابن الجحام، ص 133
تأويل الآيات، شرف الدين الحسيني، ص 297 (مؤسسة النشر الإسلامي ) ج 1 ص 304 (مدرسة الإمام المهدي عج)
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 36 ص 57
حديث سوم
این را همچنین علی بن ابراهیم از پدرش از جدش نقل کرده که: برای امام ابو الحسن هادی (علیه السلام) نامه نوشتم و در آن از این سخن خدای عزوجل پرسیدم « و به آنان از رحمت خویش بخشیدیم و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم ». پس نامه را گرفته و زیر آن نوشت: خدا توفیقت دهد و رحمتت کند، او امیرالمومنین علی (علیه السلام) است.
ذكره أيضا علي بن إبراهيم عن أبيه عن جده أنه قال كتبت إلى أبي الحسن أسأله عن قول الله عز و جل وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا فأخذ الكتاب و وقع تحته وفقك الله و رحمك هو أمير المؤمنين علي ع.
تأويل الآيات، شرف الدين الحسيني، ص 297 (مؤسسة النشر الإسلامي ) ج 1 ص 304 (مدرسة الإمام المهدي عج)
حديث چهارم
علی بن ابراهیم قمی می نویسد:
« و به آنان از رحمت خویش بخشیدیم » یعنی به ابراهیم و اسحاق و یعقوب از رحمت مان رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) را بخشیدیم، « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم » یعنی امیرالمومنین (علیه السلام).
این را پدرم از امام حسن عسکری (علیه السلام) برایم حدیث کرده است.
وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا يعني لإبراهيم و إسحاق و يعقوب من رحمتنا رسول الله ص وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا يعني أمير المؤمنين ع حدثني بذلك أبي عن الحسن بن علي العسكري ع .
تفسير القمي، علي بن إبراهيم القمي، ج 2 ص 51
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 12 ص 93 + ج 36 ص 57
حديث پنجم
در دعای ندبه که مخصوص امام مهدی (علیه السلام و عجّل الله تعالی فرجه) می باشد، چنین آمده است:
و بعضی از اولیائت را به عنوان دوست خود گرفتی، و وقتی از تو زبان راستی در آیندگان خواست، دعایش را مستجاب نمودی و آن را علی قرار دادی.
و بعض اتخذته [لنفسك ] خليلا، و سألك لسان صدق في الآخرين فأجبته، و جعلت ذلك عليا.
المزار الكبير، ابن المشهدي، ص 574
جمال الأسبوع بكمال العمل المشروع، السید ابن طاووس، ص 554
إقبال الأعمال، السید ابن طاووس، ج 1 ص 295 (دار الكتب الإسلاميه) ج 1 ص 505 (دفتر تبليغات اسلامى)
بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 99 ص 105
حديث ششم
وقتی " ابو الصمصام عبسی " از دانستن نامش توسط امیر المومنین (علیه السلام) تعجب کرده و از سلمان می پرسد که این شخص کیست؟ سلمان محمدی (رحمه الله) در معرفی حضرت می گوید:
این فرد وصیّ رسول خداست.
این فرد کسی است که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) به او فرمود: من شهر علم هستم و علی در ِ آن است، پس هر کس خواهان علم است، باید از در بیاید.
این فرد کسی است که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) در شأنش فرمود: علی بهترین بشر است. هرکس راضی شود پس شکر گذارده، و هرکس قبول نکند، کافر شده است.
این فرد کسی است که خدای متعال درباره اش فرموده است: «وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا».
فقال سلمان رضي اللّه عنه: هذا وصيّ رسول اللّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم).
هذا الذي قال له رسول اللّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم): «أنا مدينة العلم و عليّ بابها، فمن أراد العلم فليأت الباب».
هذا الذي قال رسول اللّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم): «عليّ خير البشر فمن رضي فقد شكر، و من أبى فقد كفر».
هذا الذي قال اللّه تعالى فيه: وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا.
الثاقب في المناقب، ابن حمزة الطوسي، ص 130
مولا امیر المومنین (علیه السلام) از پشت در سخنان سلمان (رحمه الله) را می شنیدند. لذا سکوت ایشان به معنای تقریر سخنان سلمان (رحمه الله) و تائید آن می باشد.
بخش دوم- منابع زیدیه
حدیث هفتم
زید شهید از امام سجاد از امام حسین از امیر المومنین (علیهم السلام) نقل می کند که رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) درباره ی این سخن خدای متعال « و برای آنان علی را زبان راستی قرار دادیم » فرمود: ای علی! تو آن زبان هستی. به ولایت توست که هدایت شوندگان هدایت می شوند.
روي زيد بن علي ، عن آبائه ، عن علي [ عليه السلام ] ، عن النبي صلى الله عليه وآله وسلم ، قال في قوله : ( وجعلنا لهم لسان صدق عليا ) : أنت اللسان يا علي ، بولايتك يهتدي المهتدون .
تنبيه الغافلين عن فضائل الطالبين، المحسن إبن كرامة، ص 107
و منها: ما رويناه عن أبي خالد عن زيد بن علي عن أبيه عن جده عن علي (علیه السلام) أن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قال: في قوله تعالى: وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا، قال: أنت اللّسان يا عليّ، بولايتك يهتدي المهتدون.
ينابيع النصيحة في العقائد الصحيحة، حسين بن بدر الدين، ص 438
بخش سوم- منابع اهل سنت
حدیث هشتم
امام رضا (علیه السلام) از پدران پاکش از امیر المومنین (علیه السلام) نقل می کند که پيامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) فرمود: آن شب كه به معراج برده شدم، جبرئيل مرا با بال راست خود حمل می كرد. به من گفته شد كه چه كسى را جانشين خود براى اهل زمين قرار دادى؟ گفتم: بهترين اهل آن على بن ابى طالب، برادرم و دوستم و دامادم یعنی پسر عمويم را. گفته شد: اى محمد آيا او را دوست دارى؟ گفتم: آرى اى پروردگار جهانيان. پس خداوند به من فرمود: او را دوست بدار و امت خود را به دوست داشتن او امر كن. همانا من علىّ اعلى هستم و نام او را از نام هاى خود مشتق كردم و او را على ناميدم. پس از آن جبرئيل فرود آمد و گفت: خداوند بر تو سلام مى رساند و به تو مى گويد: بخوان. گفتم: چه بخوانم؟ گفت: «وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِيًّا».
أخبرنا عبد الرحمان بن علي بن محمد بن موسى البزاز من أصله العتيق قال : أخبرنا هلال بن محمد بن جعفر بن سعدان ببغداد ، قال : حدثنا أبو القاسم إسماعيل بن علي الخزاعي قال : حدثنا أبي قال : حدثنا علي ابن موسى الرضا [ قال : أخبرني ] أبي [ قال : أخبرنا ] أبي [ جعفر بن محمد ] [ قال : أخبرنا ] أبي [ محمد بن علي ] [ قال : أخبرنا ] أبي [ علي بن الحسين ] [ قال : أخبرني ] أبي [ الحسين بن علي ] قال : حدثنا أبي علي بن أبي طالب قال : قال رسول الله صلى الله عليه وآله : ليلة عرج بي إلى السماء حملني جبرئيل على جناحه الأيمن ، فقيل لي : من استخلفته على أهل الأرض ؟ فقلت خير أهلها لها أهلا : علي بن أبي طالب أخي وحبيبي وصهري يعني ابن عمي . فقيل لي : يا محمد أتحبه ؟ فقلت : نعم يا رب العالمين . فقال لي : أحبه ومر أمتك بحبه ، فإني أنا العلي الأعلى اشتقت له من أسمائي اسما فسميته عليا ، فهبط جبرئيل فقال : إن الله يقرأ عليك السلام ويقول لك : إقرأ . قلت : وما أقرأ ؟ قال : ( ووهبنا لهم من رحمتنا ، وجعلنا لهم لسان صدق عليا ) .
شواهد التنزيل، الحاكم الحسكاني، ج 1 ص 462 و 463 ح 488
۳/خرداد/۹۲, ۱۲:۳۳
ای اباذر! اگرعلی نبود حق از باطل ومؤمن از کافر شناخته نمیشد . آن کلمه که بر اهل تقوی لازم شده علی است که هر کس اورا دوست بدارد مؤمن
مشرق- ابوذر نقل میکند که روزی در منزل ام سلمه مشغول شنیدن حدیث از پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه واله بودم که در این حال امیرالمومنین علیه السلام وارد شدند.
در این حال پیامبر صلی الله علیه واله از شدت شوق صورتش نورانی شده و بلند شدند امیرالمومنین علیه السلام را در بغل فشردند و پیشانی حضرتش را بوسیدند و فرمودند: ای اباذر! آیا این فردی که داخل شد را آنطور که باید به حق معرفتش میشناسی؟
عرض کردم این برادر شما و پسر عم شما و همسر فاطمه سلام الله علیها و پدر حسنین علیهما السلام هستند سپس پیامبر شروع به شمردن فضایل ایشان کرده و فرمودند ای اباذر! خدای تعالی برهریک از ارکان عرش هفتاد هزار فرشته قرار داده که ذکر و عبادتی ندارند جز دعا برای علی و شیعیان او و نفرین بر دشمنانش.
ای اباذر! اگرعلی نبود حق از باطل ومؤمن از کافر شناخته نمیشد . آن کلمه که بر اهل تقوی لازم شده علی است که هر کس اورا دوست بدارد مؤمن و هرکس او را دشمن بدارد کافر و هرکس ولایت او را رها نماید گمراه و هر کس ولایت او را انکار کند مشرک است...
متن حدیث:
عن أبي ذر الغفاري قال : كنت جالسا عند النبي صلى الله عليه وآله ذات يوم في منزل أم سلمة ورسول الله صلى الله عليه وآله يحدثني وأنا أسمع ، إذ دخل علي بن أبي طالب عليه السلام ، فأشرق وجهه نورا فرحا بأخيه وابن عمه ، ثم ضمه إليه وقبل بين عينيه ، ثم التفت إلي فقال : يا أبا ذر أتعرف هذا الداخل علينا حق معرفته ؟ قال أبو ذر : فقلت : يا رسول الله هذا أخوك وابن عمك وزوج فاطمة البتول وأبو الحسن والحسين سيدي شباب أهل الجنة ، فقال رسول الله صلى الله عليه وآله : يا أباذر هذا الامام الأزهر ، ورمح الله الأطول ، وباب الله الأكبر ، فمن أراد الله فليدخل الباب يا أبا ذر هذا القائم بقسط الله ، والذاب عن حريم الله ، والناصر لدين الله ، وحجة الله على خلقه ، إن الله تعالى لم يزل يحتج به على خلقه في الأمم كل أمة يبعث فيها نبيا ، يا أبا ذر إن الله تعالى جعل على كل ركن من أركان عرشه سبعين ألف ملك ليس لهم تسبيح ولا عبادة إلا الدعاء لعلي وشيعته والدعاء على أعدائه ، يا أبا ذر لولا علي ما بان الحق من الباطل ، ولا مؤمن من الكافر ...
«بحارالانوار، جلد 40 صفحه 55»
[/font]
[font=B Nazanin]
از سایت وعده صادقhttp://www.alvadossadegh.com
۳/خرداد/۹۲, ۱۹:۱۹
با سلامی دوباره خدمت دوستداران حضرت امیرالمومنین امام علی علیه السلام. به مناسبت میلاد فرخنده آن امام بزرگوار دو حکایت کوتاه تقدیم شما می گردد. این حکایات از کتاب « یکصدو ده درس زندگی ( از سیره عملی حضرت علی علیه السلام)، نوشته حمید رضا کفاش، نشر عابد، 1379» اقتباس شده است.
1- هنگامی که امام علی علیه السلام مشغول نماز می شدند، گوششان نمی شنید و چشمشان نمی دید و زمین و آسمان و همه مافیها از خاطرشان محو می شد و با تمام وجود توجه خودشان را به مبداء حقیقت معطوف می داشتند. در موقع نماز بدنشان در محراب بود، اما روحشان به سوی خدای رحمان در پرواز و آن گونه در ذات حق فانی می شدند که به کلی از پیرامونشان غافل می گشتند. چنان که به گفته خود آن حضرت بزرگوار (علیه السلام) به چپ و راست توجه نمی کردند و کسانی را که در طرف چپ یا راست ایشان بودند نمی شناختند.
( برگرفته شده از مناقب ابن شهر آشوب، ج2، ص20)
2- روزی حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) به اصحابشان فرمودند: من در تمام عمر خود، در حق کسی نه نیکی کردم نه بدی. اصحاب با تعجب عرض کردند: ای امیر مومنان (علیه السلام)، معنی این سخن را نفهمیدیم. حضرت (علیه السلام) فرمودند: هر کس در حق دیگری نیکی کند، جزای آن به خودش برمی گردد. همچنین اگر بدی از او به کسی برسد، خود گرفتار مجازات آن بدی خواهد شد. بنابراین، در حقیقت در حق خود نیکی و بدی کرده است.
( برگرفته شده از لطائف الطوائف، فخرالدین علی صفی)
میلاد با سعادت جوانمرد بزرگ عدالت مدار، صاحب ذوالفقار، حضرت مولی الموحدین، امام علی (علیه السلام) گرامی باد. در پناه حق زنده و پیروز باشید.
ان شاء الله ادامه دارد....
1- هنگامی که امام علی علیه السلام مشغول نماز می شدند، گوششان نمی شنید و چشمشان نمی دید و زمین و آسمان و همه مافیها از خاطرشان محو می شد و با تمام وجود توجه خودشان را به مبداء حقیقت معطوف می داشتند. در موقع نماز بدنشان در محراب بود، اما روحشان به سوی خدای رحمان در پرواز و آن گونه در ذات حق فانی می شدند که به کلی از پیرامونشان غافل می گشتند. چنان که به گفته خود آن حضرت بزرگوار (علیه السلام) به چپ و راست توجه نمی کردند و کسانی را که در طرف چپ یا راست ایشان بودند نمی شناختند.
( برگرفته شده از مناقب ابن شهر آشوب، ج2، ص20)
2- روزی حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) به اصحابشان فرمودند: من در تمام عمر خود، در حق کسی نه نیکی کردم نه بدی. اصحاب با تعجب عرض کردند: ای امیر مومنان (علیه السلام)، معنی این سخن را نفهمیدیم. حضرت (علیه السلام) فرمودند: هر کس در حق دیگری نیکی کند، جزای آن به خودش برمی گردد. همچنین اگر بدی از او به کسی برسد، خود گرفتار مجازات آن بدی خواهد شد. بنابراین، در حقیقت در حق خود نیکی و بدی کرده است.
( برگرفته شده از لطائف الطوائف، فخرالدین علی صفی)
میلاد با سعادت جوانمرد بزرگ عدالت مدار، صاحب ذوالفقار، حضرت مولی الموحدین، امام علی (علیه السلام) گرامی باد. در پناه حق زنده و پیروز باشید.
ان شاء الله ادامه دارد....