تالار گفتگوی بیداری اندیشه

ابوحمزة ثمالي از اسحاق سبيعي نقل مي‌كند:
به مسجد بزرگ كوفه وارد شدم. ديدم مردي با موهاي سر و ريش سفيد به ستون مسجد تكيه داده و گريه مي‌كند و قطرات اشك بر گونه‌هايش جاري شده است به او گفتم: چرا گريه مي‌كني؟ گفت: من صد و چند سال از عمرم گذشته است و عدالت و حقيقت را تنها در دو وقت از شب و دو وقت از روز ديده‌ام كه ظاهر و محقّق شود و من براي آن گريه مي‌كنم.

گفتم: آن ساعاتي كه اجراي عدالت و حقيقت را ديده‌اي كدام هستند؟ گفت: من مردي از يهود بودم در كوفه دوستي داشتم كه چشمش معيوب بود به نام حارث همداني و من با او معاشرت داشتم، روزي وارد كوفه شدم در حالي‌كه موادّ غذايي بر روي مركب‌ها بار كرده بودم و مي‌خواستم آنها را در بازار كوفه بفروشم من الاغ‌ها را مي‌راندم و بعد از نماز عشاء كه به منطقة نمك‌زار كوفه رسيدم ناگهان الاغ‌ها ناپديد شدند گويا زمين آنها را بلعيد يا آسمان آنها را دزديد يا جنّيان آنها را ربودند من همه‌جا را گشتم ولي آنها را پيدا نكردم.

به منزل حارث همداني رفتم و جريان گم شدن الاغ‌ها را به او گفتم او مرا نزد اميرالمؤمنين(علیه السلام) برده و قضيه را به او بازگو كرد.

اميرالمؤمنين(علیه السلام) به حارث فرمود: تو به منزلت برگرد. من ضامنم مركب‌ها و موادّ غذايي اين مرد را به او برگردانم. حارث به منزل خود بازگشت. اميرالمؤمنين(علیه السلام) دست مرا گرفت و به آن مكان آمد، صورتش را از من برگردانيد و سخناني را گفت كه من معناي آنها را نفهميدم سپس رو به بالا كرد و فرمود: به خدا قسم اي گروه جنّيان كه شما با من اينگونه عهد نبسته‌ايد. به خدا قسم اگر اموال يهودي را به او برنگردانيد من نيز پيمان شما را مي‌شكنم و با شما در راه خدا جهاد مي‌كنم.

به خدا قسم سخن اميرالمؤمنين(علیه السلام) تمام نشده بود كه مركب‌ها و موّاد غذايي را كنار خود مشاهده كردم.

سپس اميرالمؤمنين(علیه السلام) به من فرمود: «اي مرد يهودي! يا مركب‌ها را تو بران و من به حركتشان وادارم يا من برانم و تو به حركتشان وادار.»

عرض كردم: يا اميرالمؤمنين(علیه السلام)! من هر دو را انجام مي‌دهم تو جلوي آنها حركت كن تا به رحبه برسيم.

وقتي به رحبه رسيديم، فرمود: «اي مرد يهودي! يا تو بار الاغ‌ها را بر زمين بگذار و من تا صبح مراقب آنها باشم يا من بار آنها را بر زمين بگذارم و تو تا صبح مراقب آنها باش.» (امام مي‌خواهد با مرد يهودي كار را تقسيم كند.)

گفتم: من بار آنها را بر زمين مي‌گذارم و تو مراقب آنها باش. من بار الاغ‌ها را بر زمين ‌گذرادم. به من فرمود: «تو بخواب». من تا صبح خوابيدم آن حضرت الاغ‌ها را به من تحويل داد و نماز صبح را با مردم به جماعت خواند. بعد از طلوع خورشيد برگشت و فرمود: «بارها را با بركت خدا باز كن و نرخ آن را تعيين كن» و من امر او را اطاعت كردم. فرمود: «آيا تو اجناس را مي‌فروشي و من پول كالا را مي‌گيرم يا من مي‌فروشم و تو پول را مي‌گيري. عرض كردم: من اجناس را مي‌فروشم و شما پول آنها را دريافت كنيد. اجناس را كه فروختيم همة پول‌ها را به من تحويل داد و فرمود: «اگر حاجتي داري بگو.» عرض كردم: مي‌خواهم از بازار كوفه اجناسي خريداري كنم. فرمود: «من تو را ياري مي‌كنم.» با مساعدت آن حضرت كالاهاي مورد نياز خود را خريدم. وقتي مي‌خواستم با آن حضرت وداع كنم، گفتم: شهادت مي‌دهم كه خدايي جز خداي يگانه نيست و محمّد رسول خدا و بندة اوست و تو دانشمند اين امّت و جانشين رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بر جنّ و انس هستي. خداوند تو را جزاي خير دهد. سپس به مزارع خود برگشتم و چند ماهي را آنجا بودم. بعد از مدّتي براي ديدار آن بزرگوار به كوفه رفتم و سراغ آن حضرت را گرفتم كه گفتند: آن حضرت شهيد شده است. من به منزلم برگشته و براي آن حضرت درود فراوان فرستادم و گفتم: علي، ديگر رفت. من كه براي اوّلين و آخرين بار اجراي عدالت را به دست او ديده‌ام چرا گريه نكنم.

علی(علیه السلام) معلم جبرئیل

روزی جبرئیل خدمت پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)مشرف شده بود حضرت علی(علیه السلام) وارد شد. جبرئیل جهت تعظیم و احترام حضرت علی(علیه السلام) برخاست. رسول خدا به جبرئیل فرمود:آیا به احترام این جوان بلند شدی؟ جبرئیل عرض کرد: بلی،زیرا او حق تعلیم نسبت به من دارد.

رسول اکرم فرمود:چه حقی؟ جبرئیل عرض کرد: وقتی که خداوند مرا آفرید،پرسید: تو کیستی و نامت چیست و من کیستم و نامم چیست؟ متحیر بودم چه جواب بگویم ناگاه همین جوان(علی علیه السلام) در عالم نورانیت ظاهر شد و فرمود:بگو:

انت الرب الجلیل و اسمک الجمیل و انا العبد الذلیل و اسمی جبرئیل. رسول اکرم فرمود:عمر تو چقدر است؟(یعنی از آن زمان که علی علیه السلام استاد تو بوده است چقدر می گذرد؟) جبرئیل عرض کرد:من حساب عمر خود را ندارم ولیکن ستاره ای در گوشه عرش است که هر سی هزار سال یک مرتبه طلوع می کند و بعد غروب می نماید،و من تا به حال سی هزار مرتبه این ستاره را دیده ام.

پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند: درهای آسمان گشوده شد،و فرشتگان جمع شدند، گروه گروه آمدند و بر پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درود فرستادند و گفتند: ای محمد حال برادرت(علی علیه السلام) چگونه است؟(پیامبر) فرمودند: خوب است. - گفتند: وقتی که او را دیدی سلام ما ربا به او برسان. پیامبر فرمود آیا او را می شناسید؟ گفتند:چگونه او را نمی شناسیم در حالی که خداوند میثاق تو و او را از ما گرفت و ما بر تو و بر او درود می فرستیم.

توسل انبیاء به معصومین(علیه السلام)

انبیاء گاهی به علی(علیه السلام) و سایر معصومین(علیه السلام) متوسل می شدند و کمک می جستند:

توسل آدم ابوالبشر:

اکنون به نقل روایتی درباره توسل آدم ابوالبشر به معصومین(علیه السلام) می پردازیم.

ابن عباس گوید: از پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در مورد کلماتی که حضرت آدم از خداوند دریافت کرد،پس خداوند توبه اش را پذیرفت، پرسیدند.

فرمود:« ساله بحق محمد و علی و فاطمه و الحسن و الحسین الا ماتبت علی فتاب علیه».

از حضرت رسول سوال کردند اینکه قرآن می فرماید:«آدم کلماتی از خداوند دریافت کرد و خدا توبه او را پذیرفت» یعنی چه؟

فرمودند:« آدم از خدا مسئلت کرد خداوندا به حق محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین توبه مرا بپذیر، خداوند توبه او را پذیرفت».

علامه مجلسی در باب« دعای انبیا با توسل به معصومین مستجاب شده» روایتی از امام سجاد(علیه السلام) آورده که گزیده ای از آن چنین است:

خداوند می فرماید: ای آدم هر وقت به تو بلیه ای رسید آنها را به درگاه من شفیع قرار بده، من بر خودم سوگند یاد کردم. سوگندی حق، که هیچ آرزومندی را بوسیله آنها ناامید نکنم و هیچ سائلی را بوسیله آنها رد ننمایم.

می خوام یک داستانی از شب معراج حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) براتون تعریف کنم، که البته ای داستان را از یکی از دوستانم شنیدم
منبع این داستان را نمی دونم کجاست و توی کتابی هم نخوندم، یه جورایی باید آدم دلی این داستان را بپذیره:

وقتی حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در شب معراج به دیدار خداوند رفت و به "فَكاَنَ قَابَ قَوْسَينْ‏ِ أَوْ أَدْنى‏" رسید، دستی از پرده غیب بیرون آمد و نصف سیبی را به حضرت داد.

سلام

على بن حسين عليه السّلام فرمود:

نخستين كسى كه جانش را با خداوند معامله كرد على عليه السّلام بود.

سپس اين آيه مباركه را قرائت فرمود:

...

« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ » سوره بقره 208

برخی از مردم، جان خود را برای خشنودی خدا می فروشند؛ و خداوند با اين بندگان مهربان است.

و ادامه داد،اين آيه به پاس ايثار على عليه السّلام و جانفشانى او در آن شب نازل شد .

شواهد التنزيل- ترجمه روحانى، ص 58

---

سلام

فَاولئِکَ مَعَ الّذينَ اَنعَمَ اللهُ عَلَيهم مِنَ النَبيّينَ وَ الصٍّديقينَ وَ الشُهداءِ وَ الصالِحينَ وَ حَسُنَ اولئِکَ رَفيقاً) سوره نساء آیه 69 )

اين گروه با کسانی خواهند بود که خدا نعمتش را بر آنان تمام کرده است؛
يعنی پيامبران و صديقان و شهيدان و صالحان.و ایشان همنشینان و دوستان خوبی هستند.


...

داود بن سليمان می گويد:
علی بن موسی الرضا علیه السلام از پدرانش ، از علی علیه السلام برای من روايت کرد که پيامبر صلی الله علیه و آله درباره اين آيه فرمودند:
مراد از مِنَ النّبيينَ محمد (صلی الله علیه و آله) است ،
و مراد از مِنَ الصِديقينَ علی بن ابی طالب (علیه السلام) ،
و مراد از مِنَ الشُهداءِ حمزه، (علیه السلام)

و مراد از مِنَ الصالحينَ حسن (علیه السلام) و حسين (علیه السلام) ،
و مراد از حَسُن اولئک رفيقا قائم آل محمد (عجل الله تعالی فرجه) است .

البرهان فی تفسيرالقرآن، ج 1، ص 393

عبدالرحمن بن جندب مى گويد: زمانى كه همراه با اميرالمؤ منين (عليه السلام ) از صفين برگشتم و خانه هاى كوفه را ديدم چشم ما به پير مردى افتاد كه در سايه خانه اش نشسته بود، و آثار مرض رد قيافه اش ديده مى شد، على (عليه السلام ) به او فرمود: صورتت را رنگ پريده مى بينم ، ايا بخاطر بيمارى است ؟ عرض كرد: آرى يا اميرالمؤ منين (عليه السلام ). آنگاه حضرت فرمود: آيا از اين بيمارى كراهت دارى ؟ عرض كرد: يا على هرگز دوست ندارم به چنين مريضى كسى دچار شود، امام فرمود: آنچه را كه به تو رسيده به حساب خدا نمى گذارى عرض كرد: چرا! حضرت فرمود: ترا به رحمت پروردگارت بشارت باد و بدان كه بخاطر اين بيمارى گناهت آمرزيده شده ...