تالار گفتگوی بیداری اندیشه

14- خويشاوند و بيگانه واقعى

«أَلْقَريبُ مَنْ قَرَّبَتْهُ الْمَوَدَّةُ وَ إِنْ بَعُدَ نَسَبُهُ، وَ الْبَعيدُ مَنْ باعَدَتْهُ المَوَدَّةُ وَ إِنْ قَرُبَ نَسَبُهُ.»

خـويشاونـد كسـى است كـه دوستـى و محبّت، او را نـزديك كرده باشد و اگـر چـه نـژادش دور بـاشد.

و بيـگانـه كسـى است كـه از دوستـى و محبّت به دور است و گرچه نژادش نزديك باشد.

حسن بن علی (علیه السلام)

عزت امام حسن (علیه السلام) به امام حسن علیه السّلام گفتند: فیک عظمه، شما عظمت خاصی دارید. امام فرمود: لا بل عزّهٌ، قال الله تعالی فللّه العزّه و لرسوله و للمؤمنین، این عظمت نیست بلکه عزت است، خداوند فرموده است: عزت برای خدا، پیامبرش و مؤمنان است.[۱۴] امام در مدت هشت نه سالی که پس از صلح در مدینه بودند، مرتب با شیعیان کوفه که برای حج به حجاز می‌آمدند دیدار داشتند. طبیعی هست که آنها حضرت را به عنوان امام خود پذیرفته و در کار دینداری خود از آن حضرت بهره می‌بردند. مردی از شامیان گوید: روزی در مدینه شخصی را دیدم با چهره‌ای آرام و بسیار نیکو و لباسی در برکرده که به طرز زیبایی آراسته و سوار بر اسب. درباره او پرسیدم. گفتند: حسن ابن علی ابن ابیطالب است. خشمی سوزان سرتاپای وجودم را فراگرفت و بر علی بن ابی‌طالب علیه السّلام حسد بردم که چگونه او چنین پسری دارد. پیش او رفته و پرسیدم: آیا تو فرزند علی هستی؟ وقتی تأیید کرد. سیل دشنام و ناسزا بود که از دهان من به سوی او سرازیر شد. پس از آنکه به ناسزاگویی پایان دادم از من پرسید: آیا غریب هستی؟ گفتم: آری. فرمود: با من بیا اگر مسکن نداری به تو مسکن می‌دهم و اگر پول نداری به تو کمک می‌کنم و اگر نیازمندی، بی‌نیازت سازم. من از او جدا شدم در حالی که در روی زمین محبوب‌تر از او در نزد من کسی نبود.[۱۵]

[۱۴] . ربیع الابرار، ج۳، ص۱۷۷.
[۱۵] . الکامل فی الادب، ج۱،ص۲۳۵.

بنام خداوند بخشنده مهربان
باسلام و سپاس فراوان از تمامی عزیزان و همسنگران که به بنده لطف داشته و ذره پروری می کنند.

هر چه هست از سایه سار لطف خداوند متعال و نظر بیکران اهل بیت (سلام الله علیها) است که شامل حال بنده است و بهترین جمله بندی این لطف و کرامت را چه زیبا سروده است جناب سعدی:

پنجاه

از امام چیزی خواست،امام اما،هیچ نداشت.

کفش هایش را در آورد و به او بخشید.

15- اعتماد به مقدَّرات الهى

«مَنِ اتَّكَلَ عَلى حُسْنِ الاِْخْتِيارِ مِنَ اللّهِ لَهُ لَمْ يَتَمَنَّ أَنـَّهُ فى غَيْرِ الْحالِ الَّتى إِخْتارَهَا اللّهُ لَهُ.»

هر كه به نيك گزينى خداوند دلگرم باشد، آرزو نمیكند در وضعى جز آنچه خدا برايش برگزيده، باشد.

حسن بن علی (علیه السلام)

پنجاه و یک

ادعا میکرد امام از او هزار درهم گرفته و پس نمی دهد.

دست بردار هم نبود. از خدا نمی ترسید، داد و هوار می کرد و پولش را می خواست.

بردندش پیش قاضی . قاضی قسمش داد. امام هم .

قسم خورد. پول ها را گرفت و بلند شد.هنوز چند قدمی برنداشته بود که بر زمین افتاد. مرده بود.