تالار گفتگوی بیداری اندیشه

اگر کریم تویی مابقی گدا هستند

همیشه در طلبت دست بر دعا هستند

طبیب را چه نیازی ست، نسخه کافی نیست

تمام مردم این شهر مبتلا هستند

بگو که حاتم طائی بیاید آقا جان

بگو که مدعیان کرم کجا هستند؟

تویی که زندگی ات را سه بار بخشیدی

بقیه پیش تو در حدّ بچه ها هستند

کریم زاده همین است، دست او باز است

بقیه جیره خور سفرۀ شما هستند

تو ارث برده ای از آفتاب و آئینه

یتیم، اسیر، گدا با تو آشنا هستند

تو کافی است که لب تر کنی و گر نه همه

به وقت وصف تو در اصل با خدا هستند

خدا چقدر مرا دوست دارد آقا جان

و گر نه این همه مردم که بی شما هستند...!!!

خدا کند که کریمان همیشه خوش باشند

که تکیه گاه دل خلق بینوا هستند

انس بن مالك درباره امام حسن(علیه السلام)می‌گوید: "لم یكن أحد أشبه برسول اللّه ص من الحسن بن على‏(1)".

هیچ فردی از امام حسن(علیه السلام)شبیه تر به پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)نبوده است.

أحمدبن حنبل به نقل از علی بن‌ابیطالب(علیه السلام)می‌نویسد: "كان الحسن أشبه برسول اللّه مابین الصدر إلی الرأس والحسین أشبه فیما كان أسفل من ذلك‏(2)"

حسن(علیه السلام)از سینه تا سر شبیه‌ترین فرد به نبی گرامی اسلام بود و حسین(علیه السلام) از سینه به پایین بیشترین شباهت را به آن حضرت داشت.

ابن صبّاغ مالكی در زیبایی صورت و اعضای حسن بن علی(علیه السلام) می‌نویسد: رنگ چهره حسن بن علی(علیه السلام) سفید آمیخته با سرخی بود، چشمانش سیاه، درشت و گشاده، گونه‌هایش هموار، موی وسط سینه‌اش نرم، موی ریشش پر و انبوه، پشت گوشش پرمو، گردن آن حضرت كشیده، برّاق همچون شمشیری از نقره، مفاصلش درشت و دوشانه‌اش پهن و دور از یكدیگر بود؛ انسانی چهارشانه، میانه قد و نمكین كه نیكوترین صورت را داشت، ریش خود را با رنگ سیاه خضاب می‌كرد، مویش پرچین و كوتاه و قامتش رسا بود.(3).

واصل بن عطا گفته است:.صورت حسن بن علی(علیه السلام) چون سیمای انبیا و هیأت و شكل او چون هیأت ملوك و امرا بوده است.(4).

محدثان، سیمای ملكوتی امام مجتبی(علیه السلام) را چنین توصیف كرده اند: رخسارش سفید و آمیخته با سرخى؛ سیاهىِ چشمانش در كنار سفیدی آن درخششی خاص داشت؛ دارای مویی درهم و پیچیده و انبوه بود؛ استخوان و عضلاتش درشت؛ فاصله شانه و بازوانش زیاد؛ گردنش همانند ابریقی نقره می درخشید؛ با هوش و ذكاوت سرشاری كه داشت، هر آنچه از جدّ و پدر و مادرش سرمی زد، همانند آینه تمام‌نما در وجودش منعكس می گشت؛ او در امتیازهای عقلی و اخلاقی در بلندترین قلّه قرار داشت؛ در كنار همه آنچه گذشت، از اصالت و ریشه‌ای بس والا برخوردار بود و بر اساس قانون وراثت و نسب همه برجستگی‌ها و سرمایه های معنوی رسول گرامی اسلام در وجود حسن بن علی(علیه السلام)تبلور یافته بود و به قول معروف: (آنچه خوبان همه دارند او تنها داشت).

رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در مواردی از حسن(علیه السلام) و برادرش حسین(علیه السلام) به ریحانه و سید تعبیر می‌كند، آن جا كه می‌فرماید: "و ریحانتاى: الحسن والحسین‏(5)؛ حسن و حسین دو ریحانه منند."

و نیز فرمود:"الحسن والحسین ریحانتای من الدنیا(6)"

حسن(علیه السلام) و حسین(علیه السلام) دو ریحانه من در دنیایند.

و گاهی در مورد حضرت مجتبی(علیه السلام)فرموده است:" إنّ هذا ریحانتى وإنّ ابنى هذا سید سیصلح اللّه به بین فئتین من المسلمین‏(7)"

همانا حسن(علیه السلام) ریحانه من است و این فرزندم آقاست و به زودی خداوند به دست او بین دو گروه مسلمان، صلح برقرار خواهد كرد.

علامه طریحی در توضیح واژه ریحانه می‌نویسد: "كل نبت طیب الرائحة؛ هر گیاه خوشبو و لذّت بخشی را ریحانه گویند" و سپس درباره احادیث فوق اضافه می‌كند: خوشبوترین و جذاب‌ترین گل و گیاه نزد رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) دو فرزندش حسن(علیه السلام) و حسین(علیه السلام) بودند و این زیباترین نوع تشبیه است.(8).

همچنین واژه سید كه صفت مشبّهه است و دلالت بر ثبات و دوام دارد، یعنی كسی كه سیادت و آقایی با تمام وجودش عجین گشته و از او جدا نخواهد شد و مجد و بزرگواری در تمام حالات در سراسر وجودش متبلور است.

آرى، مجموعه اوصاف زیبای ذاتی و مورثى، او را بر دیگران برتری داده بود و برای همین، وی از نظر بیان، شجاعت، سخاوت، هیبت، تقوا، و عبادت و... زبانزد خاص و عام بود./ص

1. شیخ عباس قمى، انوار البهیه فی تواریخ الحجج الإلهیة، ص‏38.

2. بحارالانوار، ج‏43، ص‏301، ح‏64.

3. سیدمحسن امین، أعیان الشیعة، ج‏1، ص‏563؛ كشف الغمه عن معرفة الائمه، ج‏2، ص‏151.

4. اعیان الشیعه، ج‏1، ص‏562.

5. بحارالانوار، ج‏43، ص‏264، ح‏13.

6. الصواعق المحرقه، ص‏114؛ صحیح ترمذى، ص‏306.

7. الإصابة فى تمییز الصحابه، ج‏2، ص‏12.

8. مجمع البحرین، ج‏2، ص‏363.

در مدح تو بايد كه ببنديم دهان را
وقتي كه بريدند اديبانه زبان را
بازار سر زلف تو از بس كه شلوغ است
انگشت به لب كرده زليخا صفتان را
وصف مژه ها و خم ابروت مرا كشت
زحمت نده صياد دگر تير و كمان را
با تكه كلافي به وصال تو رسيدم
زهرا به حسابم زده اين سود كلان را
تا سفره ي احسان كرم خانه تان هست
سائل نخورد ثانيه اي غصه نان را
ما بهتر از اين روضه بهشتي نشناسيم
بهتر كه بچسبيم همين نقد جهان را
با طشت نگو كوچه ي غم خون جگرت كرد
ترسم كه به زينب برساند جريان را

وحيد قاسمي

-----

پنجاه و هشت روز دلم صحن کربلا،

حبّ حسن بلا و دلم غرق مستحب!

----