تالار گفتگوی بیداری اندیشه

جریان مربوط به بعد از صلح امام حسن مجتبی علیه السلام و معاویه لعنت الله علیه است:

عبد الرحمن بن كثير از امام صادق و او از پدرش از امام سجاد عليهم السّلام روايت مى‏كند كه حسن بن على عليهما السّلام با معاويه ملاقات كردند هنگامى كه به هم رسيدند معاويه بالاى منبر قرار گرفت و امام حسن عليه السّلام را يك پله پائين‏تر از خود نشانيد.
معاويه آغاز سخن كرد و گفت: اينك حسن بن على مرا براى خلافت شايسته ديده و خود را براى آن شايسته نمى‏داند، و اكنون آمده تا با من بيعت كند، بعد از اين گفت: اى حسن از جاى خود برخيز و امام حسن عليه السّلام از جاى خود حركت كرد و فرمود:
(امام حسن علیه السلام سخن را با ستایش خدا آغاز کردند وسخنانی درباب افزلیت رسول اکرم و امیرالمومنین و خداشان برطبق آیات قرآن و روایات نبوی و مستندات تاریخی آوردند که واقعاً خواندنی هست به خصوص برای هر شیعه ، امّا غرض حقیر از آوردن این مطلب، این فراز جانگداز سخنان امام است)

اى مردم اگر من يك سال سر پا توقف كنم و براى شما از آنچه خداوند به ما عنايت كرده است سخن بگويم و از فضائل خاندان خود كه در قرآن و سنت رسول صلى اللَّه عليه و آله وارد شده حرف بزنم توانائى ندارم همه آنها را براى شما بازگو نمايم و به اطلاع شما برسانم.
اكنون معاويه گمان مى‏كند من او را شايسته خلافت مى‏دانم و خود را براى آن شايسته نمى‏دانم، معاويه در اين ادعا دروغ مى‏گويد، من از همگان به اين مقام زيبنده‏تر هستم و خلافت حق ما مى‏باشد و در كتاب خدا و زبان رسول اين موضوع روشن شده است.
اما ما اهل بيت همواره مظلوم بوده‏ايم و از هنگامى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله از دنيا رفته‏اند به ما ستم شده است خداوند بين ما و كسانى كه به ما ستم كردند داورى خواهد كرد، آن‏ها مردم را بر ما شورانيدند و آنها را بر ما تسلط كردند.
....
اى معاويه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: هر امتى كه حكومت خود را به كسانى بدهد كه در جامعه داناتر از آن حاکمان باشند آن امت هرگز روى سعادت نخواهند ديد تا آن گاه كه برگردند و حق را به صاحبش بدهند، بنى اسرائيل هارون را ترك كردند و دنبال گوساله رفتند در حالى كه مى‏دانستند او خليفه موسى مى‏باشد.
مردم پدرم را رها كردند و از ديگران متابعت نمودند، در حالى كه از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله شنيده بودند كه مى‏فرمود: اى على تو در نزد من مانند هارون در برابر موسى مى‏باشى، جز اينكه بعد از من پيامبرى نخواهد بود، آنها ديدند رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در غدير چه عملى انجام داد.
پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله در غدير خم او را روى دست بلند كردند و به عنوان ولايت بر مؤمنان او را به جانشينى خود برگزيد و بعد هم دستور دادند شاهدان جريان را به غائبان برسانند،
رسول خدا از دست قوم خود بطرف غار رهسپار شد و آن‏ها را دعوت كرد تا اسلام آورند، اما هنگامى كه مشاهده كردند آن‏ها قبول نمى‏كنند بطرف مدينه رهسپار شدند،
پدر من دست خود را بطرف آنها (غاصبان خلافت) دراز نكرد و با مردم احتجاج نمود و از حق خود دفاع كرد ولى كسى به او كمك نكرد و اگر ياورى پيدا مى‏كرد هرگز بطرف آنها نمى‏رفت، همان گونه كه خداوند پيامبر را آزاد گذاشت و او بطرف غار رفت او هم چون ياورى نداشت خود را آزاد كرد و از آن محيط بيرون شد.
اكنون مردم مرا تنها گذاشته‏اند من هم ناگزير هستم خلافت را به شما واگذار كنم، و اگر ياورانى داشتم هرگز خلافت را به تو نمى‏دادم، هنگامى كه بنى اسرائيل هارون را ناتوان كردند و با او دشمنى نمودند او هم آنها را به حال خود رها كرد زيرا ديگر وظيفه‏اى نداشت.
من و پدرم نيز همين گونه مى‏باشيم، ما كوشش كرديم و آنچه لازم بود به مردم گفتيم و وظايف آن‏ها را بر شمرديم اما آنها گوش نداند، ما هم امت را به حال خود واگذاشتيم و كار را به ديگران واگذار كرديم زيرا يار و مددكارى براى ما پيدا نشد تا از حق خود دفاع كنيم، اينها سنت‏هائى است كه در اين جهان جريان دارد و همه دنبال هم مى‏آيند.

چهل و پنج



پرچم سیاه دشمن نقطه ی مورد نظر بود.
زمین می افتاد یعنی دشمن شکست خورده.هیچ کس ولی توان این کار را نداشت.
سخت بود اما، او بلند شد واز پدر اجازه گرفت و رفت.

۞۞۞۞۞۞

دیدند سرباز های دشمن فرار می کنند این طرف و آن طرف.
نگاه کردند؛ پرچم و پرچم دار هردو افتاده بودند روی زمین .
کار حسن بود.