تالار گفتگوی بیداری اندیشه

اگر چهار تا چهارشنبه بری حرم حاجت میگیری، روز زیازت جواد الائمه است و.....
ومن نذر کردم و چهارشنبه ها آمدم. هی آمدم و باز .... دوباره نذر کردم و باز آمدم؛حتی اگر نمی توانستم داخل......بیرون صحن می ایستادم. دلم را به فولاد به پنجره تان گره می زدم. دلم را به قفل، نخ، به فولاد ، گره........ رفتم، رفتم و باز آمدم با جوادتان با مادرتان زهرا و باز........ من عبرت نمی گیرم. انگار از اینهمه تغافل من .... شب های قدر، شب های عشق باز آمدم تا حاجت بگیرم از این در گاه. برای دلم آمدم وگریه .....
همه آمده بودند آدمهای غمگین، آدمهای دل شکسته، همه می خواستند میان گریه شان ومن هم می خواستم این را خواستم، آن را خواستم و واسطه تان کردم بین دنیام و خدا و باز دستهایم خالی ماند.
23 رمضان دو سال پیش بود. آخرین باری که به ضریحتان نگاه کردم. آخرین باری که مناره ها در منظر چشمانم جای گرفت و من باز دل شکسته و تنها بیرون آمدم و باز دست های خالی از شما و فکر کردم شاید سیاهی های دلم شما را می آزارد. شنیده بودم زوار واقعی کم اند. بعضی ها برای آهن و شیشه و کاشی می آیند نه برای شما.
مادر گفت برو زیارت. تو دلم گفتم امام رضا را سیا هی های دلم دل تنگ میکند و نیامدم. حالا شب میلاد شماست و من بازگشته ام. نه مثل آن چهارشنبه هایی که آمده بودم به زیارت فولاد، کاشی، آینه و دلم را گره می زدم اما فقط به فولاد و پنجره و با نخ های رنگی برای رنگ های زندگی ام گریه میکردم.
آن چهارشنبه ها من مبهوت هنر دستان آینه کاری که تکه های کوچک آینه را کنار هم چیده بود و سقف شده بود روشن پر از ستاره های کوچک، سرم را بالا می کردم. نشانه میگذاشتم. رنگ لباس کناری ام را با یک رنگ یا چیز مشخص؛ و می گشتم دنبال عکس خودم تو سقف. چهار شنبه ها می آمدم و میان فیروزه ای کاشی های رواق و اسلیمی ها گم میشدم. بالا میرفتم و کنار هر بته به حسرت می نشستم. چهارشنبه ها می آمدم جلو، جلو، جلوتر، با آرنج پهلوی کناری ام را میشکافتم. پیرزن دل خسته جلویم را عقب می کشیدم تا دستم گره بخورد. به فولاد، به آهن، به خیالم که به شما رسیده ام. ردیف میکردم دنیایم را و دنیایی را که می خواستم و نداشتم. بی خبر از آنکه فولاد دل خودم بود. این آهن دل من بود که شما را ازمن و من را از خودم دورتر می کرد. دورتر، دورتر و ......
شب های قدر می آمدم، برای کسی که غروب خورشید ساعت زندانی شدنش بود، در قفس باز شده بود. خبر دادن اتوبوس ها تا سحر هستند و من راهی شدم برای خیابان های شب. برای دیر آمدن و حس آزادی غریبی که نمی شناختم. دعا می خواندم. گریه می کردم ام شما نبودید. من بودم و ردیفی از نداشته هایم در اطرافم که در آن گم شده بودم و شما جوابم را نمی داید.
می خواستید خودم را پیدا کنم حالا پیدای پیدا که نشده ام ، اما آنقدر ها هم گم نیستم. حالا آمده ام پیدایم کنید، آمده ام ضریح در چشمانم و در دلم. دور ایستاده ام از همهمه های آدم ها. دیگر انگشتانم برای پیچیدن در شبکه های فولادی تلاش نمی کنند. دیگر نخی ندارم که گره بزنم یا قفلی که ببندم تا بازش کنید. دیگر آینه ها و فیروزه ای کاشی ها و حتی طلایی مناره ها حواسم را پرت نمی کند. گوشه ای نشسته ام و زل زده ام به پرچم سبزی که آرام و با وقار، به بازیگوشی باد جواب می دهد. شکل حرکتش مثل دستی است که دعوت می کند. حالا که نگاه می کنم به خودم، خجالت می کشم. من رفته بودم اما شما فراموشم نکرده بودید. آرام آرام خواسته هایم را برآورده کردید.
حالا که نگاه می کنم به خودم، چیزهایی را دارم که روزی خواسته بودمشان از شما، دنیایش را و شما شکل بهتر آن را به من داده اید.
شما صلاح من را می خواستید و من نمی فهمیدم.
حالا آمده ام با آب حوض وضو بگیرم و پاک شوم از هر چه خودم..... آمده ام اشک همراهی ام کند. تلاشی برای گریستن نمی کنم. اشک هایم از خودم دلتنگ ترند.
حالا دو رکعت زیارت رو به شما، رو به عظمت و پاکی خداوند، نه رو به شکوه اسلیمی ها و مقرنس ها، رو به شکوه واقعی که شمایید.