شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
باشه پس اگر باقی دوستان هم یکشنبه میان منم یکشنبه هستم... البته الان هم هستم اگر سوالی امری بود در خدمتم. یا علی.
سید جان آیا منبع خاصی رو دنبال می کنید که بتونیم قبل از بحث مطالعه کنیم یا نه فقط با سوالات پیش میرید؟
اگر اجازه بدید قبل از ادامه بحث از مدیران بخوایم ارسالهای خارج از بحث رو پاک کنند.
بنام مهربانترین...
سلام. آره آقا محمد منم با پاک شدن ارسال های خارج ازبحث موافقم.
باشه منم حرفی ندارم. نه از منبع خاصی جلو نمیرم البته کتاب که زیاد هست ولی فعلا میخوام اگر اجازه بدید با همین نحوه دیالوگ جلو بریم تا ببینیم خدا چی میخواد. البته تنها مطالبی که باید پاک شه به نظر من همون مطالبی است که داشتیم قرار میذاشتیک کی بیاییم وگرنه باقی طالب هم زیاد بی ارتباط نبود... درهر حال انتخاب با شماست.
یا علی
یه سؤال: واسه اینکه مفهوم ممکن الوجود رو واسه خودم جابندازم میپرسم.
اعمال و رفتار های ما جزء دسته ی ممکن الوجودن درسته؟
مثلا خود من دربرابر برخورد آدما میتونم واکنش های مختلف داشته باشم و مجبور نیستم حتما یه واکنشو بروز بدم. درواقع عدم یا وجود ممکن الوجود وابسته به چیز دیگه ای هست. علت یک معلول. درسته؟
بله درسته ممکن الوجود همان طوری که گفتیم امری است که نسبتش به عدم و وجود یکسان است.... شاید این تعریف را من چند بار دیگر در این تاپیک بگم. چون بسیار کلیدی است.
البته اون افعال و اعمالی که فرمودید در اصل حکم اعراض را دارند(فکر کنم الان باید بریم سراغ تعریف عرض و اعراض
) که در هر صورت هم نیازمند به یک موضوع هستند و هم وابسته به یک حقیقت که علت نامیده میشود.
خب عرض همون چیزی که وجودش وابسته به چیز دیگه است. درسته؟ مثل رنگ برای جسم که بر اون جسم عارض شده.
درسته احسنت.
خب اگر اجازه بدهید کم کم میخوام برم سراغ اینکه اصلا چرا ممکن الوجود باید به وجود بیاید... البته اگر سوال دیگه ای نیست.
نه دیگه سؤالی نیست. البته ازطرف خودم گفتم فقط. من دیگه سؤالی ندارم
اجازه بدهید ابتدا در قالب مقدمه ای در مورد خود قانون علیت بحثی کنم.
فطرى بودن قانون عليت يعنى چه؟ اين نظريه كه «قانون عليت» از امور فطرى است، در كلام بعضى ارسطوئيان آمده است و ظاهرا مقصود كانت هم از شناختهاى ماتقدم همين است.فلسفه می گوید رویدادهای اتفاقی نداریم، هر چه هست معلول علتی است و بدون علت نمی باشد. دید مردم نیز با این سخنان، موافق است. فطرت انسانی نیز چنین حکم می کند. شما اگر دیدید سنگی پرتاب شد، خودآگاه، وجود ناآگاه به دنبال سنگ انداز می گردید. اگر کسی بگوید سنگ خودبخود، پرتاب شده به وی می خندید، سخنش را باور نمی کنید. اگر آوازی را شنیدید از خواننده اش می پرسید، نقش و نگاری را که دیدید، سراغ نقاش آن را می گیرید.
یکی از اساتیدم میگفت فرق انسان با حیوان در همین است شما فرض کنید که در اتاقی نشسته اید. گربه ای هم در اتاقی است. به ناگاه از پنجره توپی وارد اتاق می شود... چه تفاوتی است میان عکس العمل شما و آن گربه.
گربه به سرعت به سمت خود توپ می رود و با آن به بازی کردن میپردازد ولی انسان ناخودآگاه در اولین حرکت به سمت پنجره میرود... همین رفتن به سمت پنجره نشان دهنده فطرت علت جویی ماست...
فکر کنم لازم به گفتن نباشه که سعی کردم از آوردن مباحق فنی و پیچیده فلسفی خودداری کنم.
تا همین جا مطمئنم دوستان سخنی دارند. پس صبر میکنم و گوش جان میسپارم به فرمایشات شما عزیزان.