کاش می شد که خدا اجازه ظهورت می داد
کاش می شد که در این دیار غربت و میان موج غمها به سکوت سرد وسنگین رخصت خاتمه می داد
کاش می شد جمعه ما شاهد ابروی زیبای تو می شد
و گاهي كه دلم به اندازه ي تمام غروب ها مي گيرد ...
و من از تراكم سياه ابرها مي ترسم ...
و هيچ كس مهربانتر از تو نيست صدا مي زنم ...
كجاست آن يوسف گمگشته مهرباني كه چراغ هدايت به دست در زمين دادگري كند ؟
كجاست مهـدي ... ؟
مرا در ياب ...
پر از عطشم، مرا تو دريايي کن
سرشار از احساس و تماشايي کن
هر چند که ما بديم و پيمان شکنيم
اي خوب بيا دوباره آقايي کن
در تمناي نگاهت بي قرارم تا بيايي
من ظهور لحظه ها را مي شمارم تا بيايي
خاک لايق نيست تا به رويش پا گذاري
در مسيرت جان فشانم، گل بکارم، تا بيايي . .
ای کاش می دانستیم در دعا برای ظهورت چه اسراری نهفته است و چه برکات و آثاری بر آن مترتبت است.
اول مظلوم عالم شکایت خویش از مردم روزگارش را به نخلستان می برد و درد دل با چاه می گفت. ای کاش می دانستیم در کدام نخلستان سر بر کدامین چاه غربت از بی وفایی و غفلت ما شِکوه می کنی!
دلم برای تو امشب تنگ است ای گل نرگس!
ببين زمانه چه ننگ است ای گل نرگس!
غمی به گوشه قلبم كمين همی كرده است
زمانه با من بر سر جنگ است ای گل نرگس!
افتاده ام به شوق شرربار انتظار
شايد به چنگ آورم، اسرار انتظار
از فرط شرم، كرده عرق، فقر باورم
بهبودي است مژده بيمار انتظار
باغ غزل به هرزه نگه ره نمي دهد
نجم صفاست مطلع ديدار انتظار
مشاطه پيش روي تو خجلت نصيب شد
زيور عزيز گشته ز رخسار انتظار
شستِ بريده آيت بُهت نگاه بود
ناديده گشته ايم، خريدار انتظار
با صد چراغ خفته نبيند جمال يار
شب گشته، نور ديده بيدار انتظار
با درهم نياز خريدار ناز شو
راهت مباد ورنه به بازار انتظار
خورشيد را ز جهل مشو طالب ثبوت
اي خوش نشين سايه ديوار انتظار!