تالار گفتگوی بیداری اندیشه

"متاسفانه نمي دونم نويسنده اين متن كيه ،ولي چون قشنگ بود گذاشتم تا بقيه هم بخونن."

=-=-=-=-=

مثل هر بار برای تو نوشتم:

دل من خون شد ازین غم، تو کجایی؟
و ای کاش که این جمعه بیایی!
دل من تاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره، مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟
تو کجایی؟ تو کجایی...
و تو انگار به قلبم بنویسی:
که چرا هیچ نگویند
مگر این منجی دلسوز ، طرفدار ندارد ، که غریب است؟
و عجیب است
که پس از قرن و هزاره
هنوزم که هنوز است
دو چشمش به راه است
و مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش ، زیاد است
که گویند
به اندازه یک « بدر » علمدار ندارد!
و گویند چرا این همه مشتاق ، ولی او سپهش یار ندارد!

=-=-=

جواب امام زمان:
تو خودت!
مدعی دوستی و مهر شدیدی که به هر شعر جدیدی،
ز هجران و غمم ناله سرایی ، تو کجایی؟
تو که یک عمر سرودی «تو کجایی؟» تو کجایی؟
باز گویی که مگر کاستی ای بُد ز امامت ، ز هدایت ، ز محبت ،
ز غمخوارگی و مهر و عطوفت
تو پنداشته ای هیچ کسی دل نگران تو نبوده؟
چه کسی قلب تو را سوی خدای تو کشانده؟
چه کسی در پی هر غصه ی تو اشک چکانده؟
چه کسی دست تو را در پس هر رنج گرفته؟
چه کسی راه به روی تو گشوده؟
چه خطرها به دعایم ز کنار تو گذر کرد
چه زمان ها که تو غافل شدی و یار به قلب تو نظر کرد...
و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی...
تو کجایی!؟ و ای کاش بیایی!
هر زمان خواهش دل با نظر یار یکی بود، تو بودی...
هر زمان بود تفاوت ، تو رفتی ، تو نماندی.
خواهش نفس شده یار و خدایت ،
و همین است که تاثیر نبخشند به دعایت ،
و به آفاق نبردند صدایت
و غریب است امامت
من که هستم ،
تو کجایی؟
تو خودت ! کاش بیایی
به خودت کاش بیایی...!

=-=-=-=-=

اللهم عجل لوليك الفرج

به خودت قسم به قلب خسته ام كه اولين

یوسف من! قحطی عشق است.....



کهنه صرّافان دنیا از تصرّف می خورند
از عدالت می نویسند، از تخلّف می خورند


می نویسم دوستان! معیار خوبی مرده است
دوستان خوب من تنها تأسّف می خورند!


این که طبع شاعران خشکیده باشد عیب کیست؟
ناقدان از سفره ی چرب تعارف می خورند


عاشقان هم گاه گاهی ناز عرفان می کشند
عارفان هم دزدکی نان تصوّف می خورند


یوسف من! قحطی عشق است، اینان را بهل!
کلفت دین اند و دنیا، از تکلّف می خورند


آخر این قصّه را من جور دیگر دیده ام
گرگ ها را هم برادرهای یوسف می خورند!


***علیرضا قزوه***

رباعی های منتظر



خورشید بود ذره نوری به برت
بر پرسش من تو یک جوابی بفرست
کی میرسد از گوشه ی دنیا خبرت


باروح اسیر و بی هنر من چه کنم؟
با این همه فکر پر خطر من چه کنم؟
گفتی تو به عاشقان سحر می آیی
با شوق وصال تا سحر من چه کنم؟


ای قرص قمر به آسمان دل من
منظومه عشق کهکشان دل من
هر لحظه دعای دیدنت روی لبم
یک لحظه بیا به جمکران دل من


تا آیه ای از سوره ی چشمت خواندم
از آینه ی دلم فراقت راندم
با زمزمه ی دعای پر فیض فرج
تا جمعه به انتظار رویت ماندم


از دیده فقط اشک تری می آمد
یک بوی غم معطری می آمد
یک جمعه دگر رفت وندیدم رویت
ای کاش که از تو خبری می آمد


ای کاش که دل همیشه بیمار تو باد
تا جرعه ی آخر نفس یار تو باد
در آخر هر نماز خود می خوانم
ای مونس شب خدا نگهدار تو باد


از دوری وهجران تو جان بسپردم
هر روزبه شب خون جگر می خوردم
گفتی که به وقت مردن آیی مولا
خود را برسان که از فراقت مردم

محمد رضا ناصری

حیف او که امام ما شده است

محمد حسین رحیمیان

بسم رب المهدی

السلام عليک يا ربيع الأنام و نضره الأيام

مولایم ما را ببخش که یک عمر چه کودکانه نشستیم و انتظار کشیدیم تا صدای شلیک یک توپ ، نوید آمدن بهار را سردهد.

و"ستاره ای" از آسمان به زیر می کشیدیم به یاد تو... شاهِراً‌ سَيْفي ، مُجَرِّداً قَناتي، مُلَبِّياً دَعْوَةَ الدّاعي فِي الْحاضِرِ وَ الْبادي " و با شميشر آخته ، و نيزه برهنه ، پاسخ ‌گويان به نداى آن خواننده بزرگ در شهر و باديه ایم.

و سین ششم سجاده مان را

و سین هفتم را نیز من بر این سجاده می نشانم " سلام علی آل یاسین".

به امید ظهور مولی و سرورمان حضرت حجه ابن الحسن العسکری (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که صد البته نزدیک است

بسم الله الرحمن الرحیم
این چشن ها برای من آقا نمی شود

این جشن ها برای من آقا نمی شود
شب با چراغ عاریه فردا نمی شود

من بیشتر برای خودم گریه می کنم
این جشن ها برای تو بر پا نمی شود

خورشیدی و نگاه مرا می کنی سفید
می خواستم ببینمت اما نمی شود

شمشیرتان کجاست ؟ بزن گردن مرا
وقتی که کور شد ، گرهی وا نمی شود

یوسف ! به شهر بی هنران وجه خویش را
عرضه مکن که هیچ تقاضا نمی شود

اینجا همه منند ، من ِبی خیال ِ تو
اینجا کسی برای شما ما نمی شود

آقا جسارت است ولی زودتر بیا
این کارها به صبر و مدارا نمی شود

تا چند فرسخی خودم ایستاده ام
تا مرز یأس ، تا به عدم ، تا نمی شود

باور مکن تو را به هوای تو خواستم
با این قدی که پیش شما تا نمی شود

می پرسم از خودم غزلی گفته ای ولی
با این همه ردیف ، چرا با نمی شود ؟!

رضا جعفری