تالار گفتگوی بیداری اندیشه

روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران
تا از دلم بشویی غم های روزگاران

تو روح سبز گلزار گل شاداب بی خار
مرا از پا فکنده شکستنهای بسیار

تو یاس نومیده من گلبرگ تکیده
روزی آیی کنارم که عشق از دل رمیده

روزی تو خواهی آمد از کوی مهربانی
اما از من نبینی دیگر به جای نشانی

در ادامه این شعر اینطور نوشته اند...
که حاج منصور توی روضه میخوند.

پسرم تا که شهیدان بودند آسمان آبی بود

مهربانی وصفا بود و امید

همه چون آینه باهم یکرنگ

سینه ها بوی محبت میداد

پارک هم بوی شهادت میداد

چشم ها پایین بود

حرف یک رنگی بود

ظاهر و باطن افراد زهم فرق نداشت

همه ی خانم ها زیر چادر بودند

صحبت از تقوی بود

همه جا زیبا بود...
...

پسرم سنگ صبور دل من

ای امید منو ای شاهد تنهایی من

چند سالی ست نصیب دل من ، غم غربت شده است

خسته ام زین همه تزویر وریا

خسته ام از همه ی مردم شهر

تو دعا کن که بمیرم پسرم

همه بر زخم من اینگار نمک میپاشند

نام های شهدا را ز اماکن همه بر میدارند

از دل خسته ما بی خبرند،ای عزیز دل من ای پسرم

پسرم در دل بسیار است

چه بگویم دل خونی دارم

گله دارم گله از بعضی ها

بخدا سخت زمینی شده ام

فکر کارند و پی پست و مقامند همه

فکر اندوختن ثروت و مال اند همه

فکر باغی شهری

فکر ویلا و زمین،وقتشان پر کرده

پسرم درد دلها دارم

خط کج گشته هنر

بی هنر ها همگی خوب و هنر مند شدند

کج روی محبوب است

در مجالس و سخنرانی ها

تکیه و هیئت ها

جای زیبای شهیدان خالی ست

یا اگر هست از آن بوی ریا میآید

پسرم کو دعا های کمیل؟

کو دعا های توسل که به عکس شهدا تزیین بود؟

زجه ای دیگر نیست،ناله ای دیگر نیست

بر سر این همه کوی و برزن

لاله ای دیگر نیست...

---