(۳۱/تیر/۹۱ ۳:۳۸)دل خسته نوشته است: [ -> ] (۳۱/تیر/۹۱ ۲:۰۲)namekarbary نوشته است: [ -> ][
تکنیکی نام ببر که بشه بدون حذف هوا بشه اثر جریانات اونو از بین برد. مواد خاص یعنی هر ماده ای با خواص مطابق رگولیت ماه.
سلام
مثلا برای مخفی نشان دادن جریان هوا می شه از آهار استفاده کرد.مثلا همون پرچمی که شما گفتید ثابته ، چه جوری ثابت و سیخ ایستاده؟
آهارم می شه!!! رو خاک صحنه هم آهار می پاشن؟!!
(۳۱/تیر/۹۱ ۳:۳۸)دل خسته نوشته است: [ -> ]نقل قول:کل عملیات های آپولو به وسیله ی مراکز و کشورای مختلف از جمله روسیه + افراد عادی رصد شده. این یعنی ناسا مجبور بوده ال ام رو روی ماه بشونه و بلندش کنه و سی امو برگردونه به زمین.
خوب یعنی امکان ارسال مخفی یک روبات صفر هست؟در نظر داشته باشید که در اون زمان تکنولوژی بسیار عقب افتاده تر از این حرف ها بوده.
در ضمن می تونستند همون سفیه ای که شما گفتید افرادی رو به ماه برده رو بدون سرنشین فرستاده باشند.
آره، اون موقع تکنولوژی بسیار عقب افتاده بوده. بنابراین ماشین الکترومکانیکی با چنین توانی وجود نداشته!!
رد پای روی ماه خودش به وجود نمیاد. من نمی دونم چرا تو مطالعه نمی کنی میای هی از خودت نظریات علمی تخیلی صادر می کنی؟
(۳۱/تیر/۹۱ ۳:۳۸)دل خسته نوشته است: [ -> ]نقل قول:[پس چند نفر؟
به تعداد ساخت یک سکانس کوتاه از یک فیلم
چرا به تعداد ساخت یک سکانس کوتاه از یک فیلم؟
(۳۱/تیر/۹۱ ۳:۳۸)دل خسته نوشته است: [ -> ]نقل قول:شایدم میلیارد ها بار! O.o دس وردار ازین تحلیلای بچگانه. سفر به مریخ هیچ شباهتی با سفر به ماه نداره. بعید بود ازت همچین حرفی اگرچه.
درصد موفقیت در ارسال موجود غیر زنده به مریخ =100
درصد موفقیت در ارسال موجود زنده به مریخ و سالم برگردوندن اون = 0
100 تقسیم بر 0 = بزرگ تر از میلیون ها
برای ارسال و بازگرداندن یک سفینه دارای موجود زنده به ماه به مسائل زیر نیاز هست:
- غذا به اندازه کافی
- اکسیژن به اندازه کافی
- تجهیزات کنترل سلامتی سرنشین ها
-امکان حمل این امکانات و برگرداندن آن.
- داشتن سفینه ای با قابلیت فرود نرم و بدون دریافت خسارت ، امکان برخواستن دوباره (که این مورد بسیار پیچیده هست)
- هماهنگی سفینه و ساخت اون با شتاب و حرارت قابل تحمل یک انسان در این مسیر طولانی
و یک سری مسائل مشابه.
اما برای فرستادن یک ربات این همه امکانات لازم نیست ، حتی اگر مقصد مریخ باشه یا دورتر از اون.
مغلطه نکن بی خودی. سفر رفت و برگشت به مریخ حدود 2 سال طول می کشه، سفر رفت و برگشت به ماه یه هفته.
الانم بهتره به جای نظریه ی علمی تخیلی صادر کردن بری در مورد روشای بازیافت آب و اکسیژن و غذای مصرفی فضانوردی مطالعه کنی تا ببینی ممکنه یا نه.
(۳۱/تیر/۹۱ ۳:۳۸)دل خسته نوشته است: [ -> ]ببین اخوی.وقتی یک نفر مورد اعتماد ادعا می کنه ، باید باور کنی ، بعد اگر کسی مدرکی بر ضدش آورد بررسی کنی.
اما اگر دشمن یا یک انسان غیر قابل اعتماد (مثل چوپان دروغگو!) ادعا کرد ، وظیفه این هست که اول ازش مدرک بخوای و اگر مدارکش قانع کننده بود بپذیری.اگر کسی خلل وارد کرد ، باید بررسی کنی و بعد بپذیری.
تو رو نمی دونم، ناسا تا حالا به من که دروغی نگفته...
(۳۱/تیر/۹۱ ۳:۳۱)MOH3N-P نوشته است: [ -> ]با عرض معذرت از همه دوستان
بنده دیگه به سایت سر نمیزنم
جواب ندادن من به سوالایی که بعضی منو مخاطب قرار میدند به علت نبودنمه.
در ضمن اگه از من بپرسید که آیا انسان به ماه سفر کرده یا نه، در یک کلام میگم "نمیدونم"
من خودم با این اوصاف قانع نشدم که بخوام کسی رو قانع کنم.
فقط و فقط هدف من این بود که خیلی هم به این قضیه مطمئن نباشیم.
برای مشخص کردن درستی یا عدم درستی این قضیه فقط کسانی که تخصص دارند باید نظر بدند که متاسفانه استادهای دانشگاه و دانشجویان در برابر علم غرب سر تعظیم فرو آوردند و قدرت فکری براشون نمونده(البته افراد خیلی کمی هستند که معتقد و البته عالم و توانمند باشند).
کسی که در مقابل علم سر تعظیم فرو نیاره، مجبور می شه در برابر صاحبان علم سر تعظیم فرو بیاره. کسی مورد خطاب قرارت نداد؛ فقط اسمتو آوردم.
خب لازم شد که در مورد این قضیه یه توضیح مفصل بدم. دل می تونی جوابتو این جا پیدا کنی.
می دونی که گرما به سه طریق تابش، رسانش و همرفت منتقل می شه. روی سطح زمین که جو وجود داره، که البته گرمای زیادی رو از طریق تابش خورشید جذب نمی کنه. نور خورشید به زمین می رسه و اونو داغ می کنه. گرمای زمین از طریق رسانش هوای روی خودشو گرم می کنه. با همرفت هوا تا ارتفاع و وسعت زیادی گرم می شه.
حالا بریم سراغ ماه. روی سطح ماه جوی وجود نداره. بنابراین علی رغم این که زمین روی ماه تا عمق چند متری گرم می شه بالای این سطح ماده ای برای گرم شدن و گرم کردن فضانوردا وجود نداره.
از طرفی تنها چیزی که ماهو گرم می کنه تابش خورشیده. اما برای این که جسم به واسطه ی تابش گرم بشه لازمه نور جذب بشه. سطح ماه (با سپیدایی حدود 0.1) 90% از نور خورشیدو جذب می کنه و تا حداکثر 120 درجه ی سانتیگراد گرم می شه. در مورد فضانورد قضیه کمی متفاوته. لباس فضانوردا تنها 10% از نور مرئی رو جذب می کنه. (برف هم همین مقدار رو جذب می کنه) همین به تنهایی باعث می شه که فضانورد 10 بار کند تر از ماه گرم بشه. البته اگه بخوایم دقیق باشیم خود ماه هم مقداری تابش می کنه که در مقابل خورشید بسیار ناچیزه.
اما مقداری هم گرما از طریق سطح ماه و از طریق رسانش به فضانورد منتقل می شه. سرعت این انتقال کاملا به رسانایی گرمایی بستگی داره. (مثل تفاوت حس سرما رو موزاییک و فرش تو یه روز سرد زمستونی. در صورتی که دمای هر دو یکسانه). ماده ی سطح ماه از ذرات خیلی ریزی تشکیل شده؛ کاملا پودریه که رسانایی گرماییشو بسیار کاهش می ده. درست مثل تفاوت این که بخوایم گرما رو از طریق سنگ منتقل کنیم یا از طریق آرد!
از طرفی چه پوتین هایی که فضانوردا می پوشن، چه لباسای فضانوردی و چه حتی تجهیزات عکاسیشون شامل یه لایه عایق حرارتیه که انتقال حرارت رو به داخل و خارج لباس بسیار کند می کنه.
اما، نکته ی آخر اینه که درسته که حداکثر دمای سطح ماه به حدود صد و خورده ای درجه می رسه. اما این به این معنی نیست که هر لحظه هر نقطه روی سطح ماه این درجه حرارتو داره. ماه هم مثل زمین به دور خورشید می چرخه. (هر 29 روز!) و هر قسمت از ماه که مقابل نور خورشید قرار بگیره مدتی طول می کشه تا به حداکثر دمای خودش برسه. نکته ی جالب اینه که تمام اسفار آپولو در هنگام طلوع خورشید و قبل از رسیدن دما به ماکسیمم مقدار خودش انجام شده.
تمام این موارد که گفتم بدون در نظر گرفتن سیستم خنک کننده بود.
لباس فضانوردا برخلاف ادعای دوستت برای خنک کردن نیاز به هوا نداره، چون دقیقا از خود خلاء برای خنک کردن استفاده می کنه. یه اسپری گاز فشرده (جنسش و محتویاتش مهم نیست) بردار و اونو به مدت چند ثانیه توی هوا اسپری کن. حس می کنی که بدنه ی اون کاملا سرد شده؟ چنین فرایند آدیاباتیکیو می تونی تو سیستم خنک کننده لباسای فضانوردا هم ببینی:
وجود خلا باعث می شه که ذرات آب از طریق سوراخهای ریزی روی یه محفظه ی آب تبخیر بشن که آب داخلش رو تا مرز یخ بستن خنک می کنه. این یخ با تماس با لوله های آبی که داخل لباس فضانوردا قرار گرفته داخل لباس رو خنک نگه می داره.
(۶/آبان/۹۰ ۱۹:۰۳)MOH3N-P نوشته است: [ -> ]2- ناسا ادعا كرده است كه آنها یخ در سطح ماه پیدا كرده اند. ناسا ادعا می كند كه محافظت توسط یخ (در برابر پرتوهای خورشید) اظهارات جعلی آنها را در مورد سیستم تهویه مطبوع را نقض نمی كند.
این را به خاطر داشته باشید. در مورد این موضوع فكر كنید آن هم وقتی كه یك روزصبح با یك فلاكس پر از قهوه بیرون می روید. در این مورد خیلی طولانی و عمیق فكر كنید آن هم وقتی كه یك فنجان قهوه ی داغ (4 ساعت پس از صبح) می ریزید تا با نهار بنوشید. باز هم در این مورد فكر كنید كه چگونه چنین چیزی ممكن است آن هم در آخر روز وقتی باز هم یك فنجان قهوه ی گرم دارید كه بخورید.
بله، سوال اینه: یخ چه طور روی ماه باقی می مونه. هر قسمت از ماه در مقابل نور مستقیم خورشید قرار می گیره. توی دمای 120 درجه و شرایط خلاء، هر یخی روی ماه سریعا بخار می شه و جاذبه ی ماه هم که نمی تونه گاز رو مدت زیادی روی سطح ماه نگه داره. پس چه طور ممکنه که یخ روی سطح ماه وجود داشته باشه؟ اگه قسمتی از ماه وجود داشته باشه که هیچ وقت مقابل نور خورشید قرار نگیره، این امکان وجود داره. جالبه بدونید که چنین دهانه هایی در هر دو قطب ماه وجود دارن که هرگز در معرض نور خورشید قرار نمی گیرن. یخ ماه تو این نواحی کشف شده.
البته پاسخ به هیچ کدوم از این شبهات نیاز به هوش دانش آموز دبیرستانی نداشت!
