تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام

عاشقانت هیچ، دنیا هیچ، جان مادرت این غروب آخری باشد که چشمم بر در است
اللهم عجل...

من از چفیه های خونی و سربندهای سبز می آیم؛ از شانه های صبور و دل های تکه تکه.

به تو فکر می کنم که دستان خاک آلود زمین را رها کردی و به جست وجوی آفتابی ابدی، ردّ سپیدارها را دویدی؛ به تو که ستاره باران دوردست را به چراغ های چشمک زن این حوالی ترجیح دادی.

این روزها که قدم هایمان شعله پوش دوری شماست، این روزهای نمور که باران تمامی ندارد، می خواهم برخیزم و پنجره های بخار گرفته را به سمت چشمان خورشیدی ات بگشایم.

مرا دریاب که ابرهای بیهودگی، به اسارتم کمر بسته اند.

تو امام عصری و عصر جمعه های من این همه دلگیر!

گنهم چیست که در مرداب خویش افتاده ام گیر . . .

نیا باران، زمین جای قشنگی نیست، من از اهل زمینم، خوب میدانم که گل در عقد پروانه است ولی زنبور را هم دوست میدارد!
*********************

این همه لاف زن و مدعی اهل ظهور

پس چرا یار نیامد که نثارش باشیم؟

سالها منتظر سیصد و اندی مرد است

انقدر مرد نبودیم که یارش باشیم؟

اگر آمد؛خبر رفتن ما را بدهید

به گمانم که بنا نیست کنارش باشیم.

اللهم عجل لولیک الفرج.

اللهم عجل لولیک الفرج
الهی آمین...

به یاد او همه غم ها ز سینه دور شود
دلم به رغم سیاهیش غرق نور شود
همیشه منتظرش بودم ای خدا مپسند
که بعد مردن ما جمعه ی ظهور شود . . .