تالار گفتگوی بیداری اندیشه

تا دلِ آشفته‌ام، شیفته روی توست
هر طرفی رو کنم، روی دلم سوی توست

به گردِ بیت‌الحرام، طواف بر من حرام
ای صنم خوش‌خرام،کعبه من کوی توست

دل ندهم از قصور، به صحبت حُسن حور
بهشت اهل حضور، صحبت دلجوی توست

سوز و گداز جهان، از غم غمّازی‌ات
راز و نیاز همه در خَم ابروی توست

و جمعه مثل همیشه شروع این قصه
کسی که نیست تویی باز در همین قصه

نه یوسفی که به پیراهنی شوم دلخوش
نه می‌رسی که شود قصه، بهترین قصه

و قصه همه جمعه‌ها شبیه هم است
کجاست جمعه آخر... نه... آخرین قصه؟

تمام هفته‌ام از غصه پر شده بی‌تو
چه می‌شود پایانش دوباره این قصه؟

تو می‌رسى و جهان غرق نور خواهد شد
تمام می‌شود این‌بار این چنین قصه

از شهر وعده‌های تو آرام می‌رود
آن‌که تو را ندیده و ناکام می‌رود

دارد ازین سه‌شنبه و این جمکران سرد
چشم انتظارِ خسته و گمنام می‌رود

شاید هم آمدى، منِ غافل ندیدمت ...
(از حال ـ این دچار به اوهام ـ می‌رود)

یک‌روز روشنایی چشمان عاشقم
با گریه مدام، سرانجام می‌رود...

مـژده‌ی آمـدنت قیمـت جـان می‌ارزد
تاری از موی تو آقـا به جهـان می‌ارزد