زآن روزی که سیلی خورد زهرا
سیه شد روز گار اهل معنا شنیدم
زعارفی که می فرمود حکم فرج را
کند زهرای سیلی خورده امضا
ای همیشه در خاطر
دلم به این همه آیینه رو نخواهد کرد
به جز نگاه تو را جست و جو نخواهد کرد
پرنده ای که گرفتار پر زدن باشد
به آب و دانه و آواز خو نخواهد کرد
بیا مسافر چشم که هیچ حادثه ای
نگاه پنجره را زیر و رو نخواهد کرد
به غیر نام تو ای التهاب روحانی
دلم برای سرودن وضو نخواهد کرد
عزیز غایب من، ای همیشه در خاطر
به جز تو را دل من آرزو نخواهد کرد!
چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی
چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی
خلیل آتشین سخن ؛ تبر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی
برای ما که خسته ایم نه؛ ولی
برای عده ای چه خوب شد نیامدی
تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام
دوباره صبح؛ ظهر ؛ نه غروب شد نیامدی
وقتی شبیه فاطمه لبخند می زنی
بر چینی شکسته ی دل، بند می زنی
من غرق خوابم و؛ تو برای ظهور خویش
هر صبح جمعه ، رو به خداوند می زنی
ای قصّه ی ناشنیده ی رویایی!
با این که تو غایبی ولی پیدایی
ماییم که پیچیده شدیم آقا جان
تو ساده ترین مسئله ی دنیایی
به انتظار آمدنت، راه ها را گل باران کرده ام... پا برهنه بیا! بیا و بنشین؛ نه بر خیالم که بر دلم...
گوش دل را وا کنید آید ندا / بانگ هل من ناصرش از هر کجا
مهدی جان! سئوالی ساده دارم از حضورت / من آیا زندهام وقت ظهورت؟ / اگر که آمدی من رفته بودم / اسیر سال و ماه و هفته بودم / دعایم کن دوباره جان بگیرم / بیایم در رکاب تو بمیرم
بانو!
ما در کوچه های تنگ زمانه مان،
برای یاری امام غریبمان،
سیلی که هیچ!
غصه هم نخورده ایم....!!!!
ما ساکن عصر جمعه هاییم ...
تو منتظری که ما بیاییم ...
غربت چه حکایت غریبیست ...
آقا تو کجا و ما کجاییم ...
عشق تو بلای دل درویش من است
بیگانه نمی شود مگر خویش من است؟
گفتم سفری کنم ز غم بگریزم
منزل منزل غم تو در پیش من است
بسم رب الزهرا
ای حضرت حاضری که ناپیدایی
غایب شده از زشتی و نازیبایی
شرمنده که جای آمدن، میگوییم:
«آقا! تو چه وقت پیش ما میآیی؟»