بسم الله...
از امام کاظم (علیه السلام) نقل است که فرموده اند:
اگر به تعداد اهل بدر [مؤمن كامل] در ميان شما بود، قائم ما قيام می كرد.
مشكاة الأنوار - ص63مشكاة الأنوار - ص63 ؛
تو چگونه در غیبت به سر میبری كه همه منتظرانت تو را می شناسند؟!
تو چگونه آشكاری كه عاشقانت قامت معشوقشان را نمیبینند؟!
تو چگونه در غیبتی كه عاشقانت با التماس در برابرت. آرزوی ظهورت را دارند؟!
تو چگونه در غیبتی كه مظلومان، چشم به قیام تو بستهاند و داد از تو میخواهند؟!
تو چگونه در غیبتی كه نیازمندان عاشقت، شفاعت از تو می خواهند؟!
تو چگونه در غیبتی كه عاشقانت، همچون پروانه، دیوانهوار گرد وجود تو میگردند، تا با آتش زدن وجودشان به تو رسند؟
تو چگونه در غیبتی كه وقتی میرفتی نوید آمدنت را دادی و گفتی من و تو در مكه به هم میرسیم.
• امام مهدی (سلام الله علیه) : •
أمّا ظُهورُ الفَرَجِ فَإنَّهُ إلَى اللَّهِ و كَذِبَ الوَقّاتونَ.
تنها خدا زمان ظهور را مىداند و دروغ مىگويند كسانى كه زمان آن را تعيين مىكنند.
احتجاج, ج 2 ص 470
مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را
حال نیازمندی در وصف می نیاید
آنگه که باز گردی گوییم ماجرا را
[b]
بهار عشق شکوفا نمی شود بی تو
بیا که غنچه ی دل وا نمی شود بی تو
بر آی از افق ای آفتاب صبح امید[/i][b]
که شب رسیده و فردا نمی شود بی تو
هزار چشمه جوشان به دشتها جاریست [/i]
[b]یکی روانه ی دریا نمی شود بی تو
ز سرد مهری شبهای هجر دلتنگم
بیا که عقده ی دل وا نمی شود بی تو
بیا،بیا گره از کار عاشقان بگشای[/i][b]
که عشق و عاطفه معنا نمی شود بی تو[/i]
مولاي من! دوست داشتم در فراسوي مرز حيات، توسن انديشه را به جولان در آورم، تو را معني كنم، غزلي همسانِ زيبايي هايت بسرايم و مثنوي مدحت را به لوح قلبم حك كنم و يا عظمت شأنت را در شاهنامه پهلوانان وادي نور بگنجانم. اما چه كنم كه در اين مهم، زبان قاصر است و الكن، و قلم، شكسته است و بي جوهر. ما انسان هاي هبوط كرده عصر مدرنيته كه از تابش انوار خورشيد وجودت محروميم و در حريم كويت نامحرم، در اين فرقت طاقت فرسا چه مي توانيم بگوييم جز اينكه: «اللهم انا نشكوا اليك فقد نبينا - صلواتك عليه و آله - و غيبة وليّنا و كثرة عدوّنا و قلّة عددنا و شدّة الفتن بنا و تظاهر الزمان علينا».
ای باران
شنیده ام وقتی تو می باری، دعا مستجاب می شود؛ از تو بارش، از من نیایش. بیا با هم «عهد» ببندیم؛ به امید تبسم خورشید، ترنم از تو، توسل از من.
«اللهم ارنی الطلعه الرشیده».
تو لحظه های آخر وقتی دارم میمیرم
ترسم اینه که مزد نوکریمو نگیرم
ترسم اینه دم مرگ چشم انتظار بشینم
تنها باشم آقاجون روی تورو نبینم
من همونم ، همیشه از همه فراری ، که جز شما نداره یاری ، شاید منو به جا نیاری ، مهربونم بازم برات غزل سرودم ، نگی به یاد تو نبودم ، تویی تمام تار و پودم ،
منو از خودت نرونم ، بزار عاشقت بمونم ، بزار تا نفس دارم از تو و خوبیهات بگویم ،
غصه خوردم اگر که قلبتو شکستم ، به پام نشستی و نشستم ، رو خوبیهات چشمامو بستم ،
اگه مردم بیا نگن صاحب نداره ، نزار چشمات واسم بباره ، این رسم تلخ روزگاره...
مگه خوب شدن آدما چقدر طول می کشه که امام ما باید 1400 سال منتظر 313 آدم خوب بمونه.
مگه خوب شدن آدما چقدر طول میکشه با اینکه یکی راهنماشونه که خیلی شبیه اماممونه.
چقدر طول می کشه...