تالار گفتگوی بیداری اندیشه

غرر الحكم : 4613 -4614

بحار الأنوار : 75 / 194 / 3

الفقيه : 3 / 483 / 4707
* پ.ن :بازی پس از بازگشت از سفر
محبت و انس و دوستی رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با کودکان به گونه­ای بود که لطف پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در همه زمانها شامل آنان می­شد. حتی رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) پس از بازگشت از سفرهای خودشان به سراغ کودکان می­رفتند و با آنان به بازی می­پرداختند.

سیرۀ رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بر آن بود که هرگاه از سفر بازمی­گشتند به سراغ کودکان می­رفتند و به بازی با آنها می­پرداختند. ایشان پس از سفر و در راه به کودکان بر می­خوردند و به اصحاب خود دستور می­دادند تا کودکان را بلند کنند و به سوی ایشان ببرند. سپس رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) برخی از کودکان را در آغوش خودشان و برخی را هم در پشتشان سوار می­کردند. پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نه تنها خود به بازی می­پرداختند، بلکه اصحاب را نیز دعوت می­کردند تا کودکان را در آغوش گیرند.

پس از اتمام بازی و رفتن رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از نزد کودکان، آنها بر یکدیگر دیگر فخر فروشی می­کردند و بعضی بر بعضی دیگر می­گفتند: رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مرا در آغوش خود گرفت اما تو را بر پشت خویش سوار کرد! بعضی دیگر هم می­گفتند: رسول­خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به اصحابش دستور داد تا تو را در پشت سرشان سوار کنند.
«كانَ(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) يَقدِمُ مِنَ السَّفَرِ فَيَتَلَقّاهُ الصِّبيانُ فَيَقِفُ لَهُم، ثُمَّ يَأمُرُ بِهِم فَيُرفَعونَ إِلَيهِ، فَيَرفَعُ مِنهُم بَينَ يَدَيهِ ومِن خَلفِهِ، ويَأمُرُ أصحابَهُ أن يَحمِلُوا بَعضَهُم، فَرُبَّما يَتَفاخَرُ الصِّبيانُ بَعدَ ذلِكَ فَيَقولُ بَعضُهُم لِبَعضٍ: حَمَلَنِي رَسولُ اللّهِ(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بَينَ يَدَيهِ، وحَمَلَكَ أنتَ وَراءَهُ، ويَقولُ بَعضُهُم: أمَرَ أصحابَهُ أن يَحمِلوكَ وَراءَهُم.»
خرگوشى نيشابورى، ابو سعيد؛ ‏ شرف المصطفى، مکه، دار البشائر الإسلامية، 1424ه.ق چاپ اول؛ ج4ص370 و فیض کاشانی، محسن؛ المحجه البیضاء فی تهذیب الأحیاء، تصحیح و تعلیق علی اکبر غفاری، قم، دفتر انتشارات اسلامی چاپ دوم؛ ج3ص366 .