مُواساةُ الأخِ في اللّه عز و جل تَزيدُ في الرِّزقِ .
امام على عليه السلام
هـمـدردى بـا بـرادر دينى ، روزى را زيـاد میكند .
بحار الأنوار : 74 / 395 / 22
مَن جُرِحَ في سَبيلِ اللّه جاءَ يَومَ القِيامَةِ رِيحُهُ كَرِيحِ المِسكِ ولَونُهُ لَونُ الزَّعفَرانِ ، علَيهِ طابَعُ الشُّهَداءِ ، ومَن سَألَ اللّهَ الشهادَةَ مُخلِصا أعطاهُ اللّهُ أجرَ شَهيدٍ وإن ماتَ على فِراشِهِ .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم هركـه در راه خـدا مـجروح شـود ، در روز قيامت در حالى مىآيد كه بويش همچون بوى مشك باشد و رنگش مانند رنگ زعفران و نشان شهيدان بر اوست و هركه از روى اخلاص شهادت را از خداوند بخواهد ، خداوند اجر شهيد به وى دهد هر چند در بسترش بميرد .
كنز العمّال : 11144
بسم الله الرحمن الرحیم
النَّظَرُ في وَجهِ العالِمِ حُبّاً لَهُ عِبادَةٌ .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم :
نگاه مهرآميز بـه چهره عالم ، عبادت است .
نوادر الراونديّ : 11
لا أذَلَّ مِن طامِعٍ .
امام على عليهالسلام :
ذليلتر از طمعكار ، وجود ندارد .
غرر الحكم : 10593
حَدَّثَنَا عَفَّانُ، قَالَ: حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي رَاشِدٍ، عَنْ يَعْلَى الْعَامِرِيِّ، أَنَّهُ خَرَجَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ إلَى طَعَامٍ دَعُوا لَهُ، فَإِذَا حُسَيْنٌ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ فِي الطَّرِيقِ، فَاسْتقبَلَ أَمَامَ الْقَوْمِ ثُمَّ بَسَطَ يَدَهُ وَطَفِقَ الصَّبِيُّ يَفرُّ هَاهُنَا مَرَّةً وَهَاهُنَا، وَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ يُضَاحِكُهُ حَتَّى أَخَذَهُ رَسُولُ اللَّهِ فَجَعَلَ إحْدَى يَدَيْهِ تَحْتَ ذَقَنِهِ وَالْأُخْرَى تَحْتَ قَفَاهُ، ثُمَّ أَقْنَعَ رَأْسَهُ رَسُولُ اللَّهِ فَوَضَعَ فَاهُ عَلَى فِيهِ، فَقَبَّلَهُ، فَقَالَ: حُسَيْنٌ مِنِّي وَأَنَا مِنْ حُسَيْنٍ، أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيْنًا، حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْبَاطِ.
يعلي بن مره عامري ميگويد: همراه رسول خدا به مهماني كه دعوت شده، بود خارج شدم. حسين عليه السلام همراه كودكان در ميان راه بازي ميكرد. رسول خدا جلوي آنها ايستاد و دست خود را گشود؛ اما اين كودك (امام حسين) از اين طرف به آن طرف فرار ميكرد و رسول خدا او را به خنده ميآورد. تا اين كه حضرت او را گرفت يك دستش را زير چانه و دست ديگر را در پيشت گردنش قرار داد سپس سرش را بالا گرفت و دهانش را به دهان حسين گذاشت و او را بوسيد. پس از آن فرمود: حسين از من است و من از حسينم،خداوند دوست بدارد كسي را كه حسين را دوست بدارد. حسين نوه اي از نوادگان است.
مصنف ابن أبي شيبة، ج 6، ص 380
حُبُّكَ للشَّيْء يُعْمي ويُصِم .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم عشق تو به چيزى ، كور و كرت مىكند .
عوالي اللآلي : 1 / 290 / 149
روایتی از حضرت فاطمه زهراء سلام الله علیها می فرماید
کسانی که مخالفت او امر و نواهی ما را کنند از شـیـعـیـان مـا نـیـسـتـنـد ، ولی بـا ایـن حـال عـاقـبـت و سـرانـجـام بـه دخـول بـهـشـت مـوفـق مـیـشـونـد ، امـا پـس از پـاک شـدن از گـنـاهانشان به وسیله مصائب و گرفتاری در عالم دنیا ، و یا مبتلا شدن به انواع شدائد و سختی در عرصات قیامت ، و یا مـعـذب بودن در طبقه بالای جهنم به عذاب آن تا آنکه بواسطه محبتشان نسبت بما آنان را از جهنم نجاتشان داده و بحضور خودمان انتقالشان دهیم .
جلد 15 بحار الانوار صفحه 143
![[تصویر: 1_.jpg]](http://s4.picofile.com/file/8173968726/1_.jpg)