تالار گفتگوی بیداری اندیشه

يك سوال فوق العاده ! البته اين تاپيك موضوعش چيز ديگه است اما حتما خودتون سعي كنيد براي سوالتون پاسخ پيدا كنيد اگر هم وقتشو داريد من يه تاپيك واسه اين موضوع باز ميكنم شما هم مشاركت كنيد .


اما راجع به نامه به زيبا كلام به نظرم نميشه كلي نظر داد كه خوبه يا بده ! ولي ميشه به چند بند و موضوع تقسيم و بررسي كرد :

در مورد اينكه اين جريان يه زخم بود حرفي نيست ، اما از كجا اين زخم رو خورديم ؟ از دولت قبل يا دولت قبل تر ؟ آقاي روحاني در اخرين سخنراني تلويزيوني به اين موضوع اشاره كردند كه كل ماجراي هسته اي ايران از سال 82 شروع شد ، البته مستحضر هستيد كه بحث فناوري هسته اي در كشور از قبل از انقلاب هم مطرح بوده براي مثال عمر راكتور تحقيقاتي دانشگاه تهران داره يواش يواش به آخر ميرسه !!! پس چرا در سال 82 و چرا در زمان مديريت اصلاح طلبان ؟ طبق گفته ي آقاي روحاني در سال 82 با خريد چند سانترفيوژ از خارج از كشور كه ظاهرا دست دوم و آلوده بودند و اين الودگي در اثر كار دستگاهها به كل سايت سرايت كرده ! البته به نظرم تيم اقاي روحاني كه در ان زمان مسئوليت برنامه ي هسته اي رو داشتند قابل شماتت نيست چون حقه ي دشمن بسيار كثيف بود ولي عكس العمل شان در برابر اين حقه قابل نقد جديه . بعد از اون جريان دشمن اين مسئله را دستاويزي براي باج گيري قرار داد البته مستحضر هستيد كه اگر ما كل سايت هاي هسته اي را هم تعطيل ميكرديم (كه زماني كردند) باز دشمن دست بردار نيست ادعاي سيري ناپذير دشمن نه فقط مجموعه سايت هاي هسته اي بلكه امكان بازرسي از كل كشور است حال به نظر شما بايد كل كشور را به دشمن سپارد يا با ايستادگي (به هر حال گزينه هاي دشمن هم محدود و هزينه بر است) از اين گذر سخت عبور كرد . ايا درست است كسي را كه زخم خورده به جاي بخيه و پرستاري كلا آن عضوش را قطع كرد ؟ اگر اين زخم بر گلو باشد چه؟؟؟؟

خوب تا هنوز تاپیک وارد حاشیه نشده بهتر است یک جمع بندی مختـصر روی موضوعات مطـروحه

داشته باشیم. اگر کسی مطالب را درست پیگیری کرده باشد، باید دیـگه تـا الان فهمیـده باشـد:

مشتری، وابسته و همراه آنها تبدیل کنند.

.___....___.

مسیر اجتماعی مطلوب آمریکا قرار می‌دهد. (این توافـق به تغییـر رژیم در ایران منجر خواهد شد)

E) لابی صهیونیست و اعضای کنگره، میلی به تصدیق و یا پذیرش این موضوع ندارد که تغییر رژیم

در ایران متأسفانه هم اکنون از درون در حال وقوع است (دقیقاً مصداق نامه ی زیبا کلام) و قرارداد

هسته ای نقشی اساسی در این تغییر ایفا می کند و اساساً این طرح طولانی مدت بـرای تغییـر

رژیم را نوعی "قمار" می دانـد!

.___....___.

F) مخالفت لابی با قرارداد هسته ای ایران به این دلیل نیست که قرارداد نمایانگر موفقیتی برای

مانند آنچه که در عراق و لیبی رخ داد – عظیم نبوده است.

.___....___.

G) در حالی که احمدی نژاد و گروه مذاکره کننده ی او طی ریاست جمهوری وی هیچ تردیدی در

مورد انگیزه ی ایالات متحده و هم پیمانانش نداشتند و در مقابل درخواست برای کسب امتـیـاز

♥.......•*¨`*•. ☆ .•*¨`*•. ♥ .•*¨`*•. ☆ .•*¨`*•.......♥
░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░

چهار سناریوی مجلس در قبال رد یا قبول «برجام»

دوستان لطفاً مطالعه کنید. نکات مهم و جالبی داره. بزرگی می گفت این ابوموسی اشعری نیست عمر انقلابه.

«وطن امروز» نوشت:

چه برجام رد شود چه تایید، اکنون در مرحله پساتوافق قرار داریم. اگر برجام رد شود، این مرحله آکنده از تبعات یک توافق شکست‌خورده خواهد بود و اگر تایید شود، محیط امنیت ملی ایران از ۲ جنبه عمیقا دستخوش تغییر می‌شود؛ نخست، از جنبه اجرای برجام در ایران که من معتقدم برخی شاخص‌های امنیت ملی ایران را به نحو بازگشت‌ناپذیری جابه‌جا خواهد کرد و دوم، از حیث برنامه‌ای که آمریکا برای ۲ محیط سیاست داخلی ایران و منطقه خاورمیانه طراحی کرده و تلاش برای اجرای این برنامه‌ها، برخی پارامترهای امنیت ملی ایران را به طور بنیادین تحت‌ تاثیر قرار خواهد داد.

پیش از این گفته‌ام که مساله اصلی درباره برجام، متن آن نیست بلکه مساله اصلی این است که این توافق بناست مقدمه اجرای چه پروژه‌هایی باشد. هم ایران و هم آمریکا می‌خواهند با فرمول خود وارد دوران پساتوافق شوند. به تعبیر دیگر، برجام تبعات سیاسی گسترده‌تری خواهد داشت که شکل دادن به آن و کنترل آن، مهم‌ترین مساله امنیت ملی ایران در چند سال آینده و یکی از مهم‌ترین مسائل سیاست خارجی آمریکا همزمان با آن خواهد بود. مساله اصلی و بنیادین این نیست که درون برجام چه نوشته شده – اگرچه این مساله نیز در جای خود اهمیتی ویژه دارد - بلکه مساله اصلی این است که برجام زیرساخت اجرای کدام پروژه‌ها خواهد بود و کدام طرف موفق خواهد شد الزامات و نتایج این متن را به استخدام اهداف آینده خود درآورد. تبعات غیرهسته‌ای برجام به نحو خارق‌العاده‌ای تعیین‌کننده‌تر از تبعات هسته‌ای آن است. منازعه بزرگ اینجاست و برنده و بازنده اصلی نیز همین‌جا معلوم خواهند شد.

«کالین کال»، مشاور امنیت ملی «جو بایدن» دیروز در موسسه مطالعات استراتژیک و بین‌المللی در واشنگتن گفت آمریکا یک طرح راهبردی از پیش آماده برای مرحله پساتوافق دارد. حتی اگر این کد صریح از یک مقام امنیت ملی آمریکا را هم در اختیار نداشتیم، باز به‌سادگی می‌شد حدس زد چنین طراحی راهبردی‌ای وجود دارد. نشانه‌های روشنی در دست است که ثابت می‌کند توافق هسته‌ای بخشی از یک برنامه – یا شاید بهتر باشد بگوییم تفاهم - بزرگ‌تر است. اگر کمی خطر کنیم، می‌توان ادعا کرد این پازل بزرگ‌تر - اگر نگوییم همه؛ لااقل بخشی از آن- در سطوح نیمه‌پنهان، مذاکره شده و درباره آن تفاهم‌هایی صورت گرفته است. پازل بزرگ حداقل ۳ تکه دارد: مساله هسته‌ای، مساله آینده قدرت در ایران و مساله منطقه. برجام فقط یک تکه از این پازل است که نوری بر آن افکنده شده و بقیه بخش‌ها هنوز در تاریکی قرار دارد. به دلیل بهم پیوستگی عمیق تکه‌های این پازل به یکدیگر و تاثیرات قابل توجهی که تعیین تکلیف هر یک بر دیگری دارد، غیرمنطقی است که فکر کنیم توافق هسته‌ای بدون نظرداشت سرنوشت ۲ تکه دیگر پازل حاصل آمده است. آنچه آمریکایی‌ها در حدود یک ماه گذشته - پس از اعلام برجام - گفته‌اند در واقع نشان‌دهنده محاسبات آنها درباره دوران پساتوافق بویژه در ۲ محیط منطقه‌ای و داخلی ایران است و این جنبه از مباحثات درونی آمریکا اکنون بسیار مهم‌تر از نزاعی است که ظاهرا میان کنگره و دولت آمریکا در جریان است. آمریکایی‌ها اگرچه ظاهرا در حال توجیه کنگره هستند ولی در واقع کاری که می‌کنند آشکار کردن پیش‌فرض‌های داخلی و منطقه‌ای برجام و همچنین برنامه‌ای است که برای این دو حوزه در سر دارند. برای سیستم سیاستگذاری امنیت ملی ایران، داشتن یک درک صحیح، مستند و راهبردی از چشم‌انداز وسیع‌تری که آمریکا سعی می‌کند توافق هسته‌ای را بخشی از آن جلوه دهد (یا قرار بدهد) فوری‌ترین مساله است.

۲ نکته زیر مقدمه‌ای را برای ورود به این بحث، تمهید می‌کند.

یکم- دولت اوباما شرط بسته است توافق هسته‌ای محیط سیاست داخلی و در نتیجه آن معادله قدرت در ایران را دگرگون خواهد کرد، طوری که روزی که محدودیت‌های برجام پایان یابد - اگر چنین روزی اساسا وجود داشته باشد- ایرانی نوین بر سر کار خواهد بود که از صفر شدن زمان گریز هسته‌ای در آن نباید نگران بود.

آمریکایی‌ها سعی می‌کنند در اظهارات علنی خود در این باره محتاط باشند ولی واضح است که روی این موضوع بیش از هر چیز دیگر حساب کرده‌اند. اگر بخواهم از یک تعبیر صریح‌تر استفاده کنم، نوعی اطمینان خاطر در آمریکا وجود دارد که توافق هسته‌ای مقدمه براندازی جمهوری اسلامی است نه مقدمه پذیرش آن به مثابه یک قدرت هسته‌ای پس از ۱۰ یا ۱۵ سال. تامل در ادبیات راهبردی که از سوی مقام‌ها، نشریات و مراکز مطالعات استراتژیک در آمریکا در حال تولید است، جزئیات بسیار خوبی از دینامیزم حصول این تغییر در ایران - آنگونه که آمریکا محاسبه یا برنامه‌ریزی کرده - در اختیار ما می‌گذارد.

بیش از هر چیز آمریکایی‌ها روی ۳ عامل حساب کرده‌اند:
۱- افزایش تعامل با ایران که از دید آنها بیش از آنکه به معنای راه یافتن ایران به جامعه بین‌المللی باشد به معنای راه یافتن آمریکا به درون ایران است. (آمریکایی‌ها سال‌هاست می‌گویند مشکل اصلی آنها این است که در ایران حضور ندارند.)
۲- قدرت گرفتن آنچه آنها بخش خصوصی سکولار می‌نامند از طریق افزایش تعامل مهندسی شده اقتصادی با آنکه معتقدند در میان‌مدت جامعه سیاسی ایران را بشدت تحت تاثیر قرار خواهد داد و [ بخش خصوی سکولار!!! در این باره دنیایی حرف دارم ولی دوستان لطفاً دقت کنید چطور میشه که تقزیباً تمام ثروتمندان و صاحبان سرمایه از جنس سکولار و منتقد نظام هستند در صورتی که تمام درآمد و عایدی این تازه به دوران رسیده ها صدقه سر همین نظام هست.!!!!!! ]
۳- تسخیر افکار عمومی ایران و ایدئولوژی‌زدایی از آن در طول زمان بویژه از طریق شکل‌دهی مستمر به دوقطبی‌هایی که یک سوی آن برنامه‌های امنیت ملی ایران قرار دارد و سوی دیگر آن معیشت به گروگان گرفته شده مردم.
برای تست این الگو، نگاه آمریکایی‌ها به دوردست‌ها دوخته نشده است. آنها مشخصا به همین انتخابات مجلس می‌نگرند که چند ماه دیگر برگزار خواهد شد. این انتخابات از این حیث که آشکار کند کدام دسته از نیروهای سیاسی، همکاران پروژه آمریکا برای دستکاری در معادله قدرت در ایران هستند، بسیار تعیین‌کننده خواهد بود و این صدها برابر مهم‌تر از توافق هسته‌ای و اتفاقی است که درون تاسیسات هسته‌ای ایران رخ خواهد داد.

دوم- تکه دوم پازل ماهیتی ژئوپلیتیکی دارد. از بیش از یک سال قبل آمریکایی‌ها طراحی استراتژی را آغاز کردند که هدف از آن جلوگیری از تبدیل توافق هسته‌ای به ابزار افزایش قدرت ژئوپلیتیکی ایران بود. برخلاف بسیاری از تحلیل‌های موجود من عقیده دارم اساس برنامه ژئوپلیتیکی فعلی آمریکا نه جلوگیری از هزینه شدن پول ناشی از توافق توسط ایران در محیط‌های منطقه‌ای است و نه حتی ابتکار عمل‌های نظامی- امنیتی - سیاسی برای دگرگون کردن سرنوشت پرونده‌های اصلی منطقه. اساس این برنامه، تا آنجا که به ایران مربوط است، وادار کردن ایران به آغاز مذاکرات منطقه‌ای با آمریکاست. اینجا هم کلیدواژه خوش‌رنگ و لعاب تعامل نقش اصلی را ایفا می‌کند. آمریکایی‌ها تصور می‌کنند اگر بتوانند هم زیرساخت ارتباط و هم مدل مذاکراتی شکل گرفته در پرونده هسته‌ای را به پرونده منطقه سرایت بدهند و ایران را سر میز مذاکره ژئوپلیتیکی بنشانند، بخش سخت ماجرا را پشت سر گذاشته‌اند. دقیقا از همین‌جاست که موضوع به دیگر تکه‌های پازل از جمله محیط سیاست داخلی ایران گره می‌خورد. آمریکایی‌ها می‌خواهند بگویند - و کسانی در داخل ایران دقیقا همین موضع را تکرار می‌کنند- که اگر یک توافق خوب در موضوع هسته‌ای حاصل شد، چرا تکرار این تجربه درباره مسائل منطقه ممکن نباشد؟ این صورت دیگر همان تعبیری است که رئیس‌جمهور اخیرا علاقه‌مند به تکرار آن شده مبنی بر اینکه قدرت سیاسی (کنایه از توان مذاکره با ۱+۵) در مدیریت بحران‌های منطقه‌ای، از قدرت نظامی و امنیتی ایران کارسازتر و مهم‌تر است. این البته ظاهر قضیه است. طراحی آمریکا این است که اولا با نشاندن ایران پای میز مذاکره، ایران را وادار به پذیرش اصل بده بستان درباره موضوعات منطقه‌ای کرده و مذاکرات را بر چند و چون آن متمرکز کند. ثانیا آمریکایی‌ها تصور می‌کنند به محض نشستن ایران پای میز می‌توانند با استفاده از توانایی‌های شبکه همکار خود در ایران، دوقطبی را که در انتخابات ۹۲ درباره مساله هسته‌ای شکل گرفت، این بار درباره مسائل منطقه‌ای بازسازی کنند و به این ترتیب یک بار دیگر - به زعم خودشان - به سرنوشت انتخابات‌ها در ایران شکل بدهند. در واقع، از دید آمریکا، آغاز مذاکرات ژئوپلیتیکی، نیروهایی را در ایران فعال خواهد کرد که عقب راندن آنها برای جریان انقلابی به سادگی ممکن نیست و ثالثا آمریکا تصور می‌کند انتقال سیاستگذاری ژئوپلیتیکی در ایران به بخش دیپلماتیک، دستور کار منطقه‌ای ایران را تغییر خواهد داد و ایران دیگر نمی‌تواند همزمان با پیگیری راهبرد معاملاتی پای میز، راهبرد مقاومتی را در میدان پیش ببرد و به این ترتیب عملا وارد دورانی از محافظه‌کاری در موضوعات منطقه‌ای خواهد شد. علائمی از اینکه آمریکایی‌ها همه انرژی خود را بر گشودن این دو باب - باب مداخله در سیاست داخلی و باب نشاندن ایران پای میز مذاکره ژئوپلیتیکی- متمرکز کرده‌اند وجود دارد که باید آنها را بسیار جدی گرفت. اگر این باب‌ها گشوده شود یعنی برجام بدل به ابزار راهبردی آمریکا علیه ایران شده و اگر این پروژه مدیریت شود، می‌توان از توافق هسته‌ای فرصت ساخت.

---

کیهان

سرویس سیاسی-

اندیشکده «مرکز امنیت آمریکای جدید»Center for a New American Security که روابط بسیار نزدیکی با دولت اوباما دارد و از آن به عنوان تیم فرعی دولت آمریکا یاد می‌شود در گزارشی اعلام کرد: با سرمایه‌گذاری روی توافق هسته‌ای باید به دنبال ایجاد اصلاحات سیاسی و تداوم حمایت آمریکا از فعالان حامی ایجاد اصلاحات در ایران بود.

در ادامه گزارش آمده است: آمریکا باید استراتژی تهاجمی ترویج اصلاحات سیاسی و اجتماعی در ایران را دنبال کند.

به گزارش فارس، مرکز امنیت آمریکایی جدید در ادامه می‌افزاید: آمریکا به این موضوع که قبل از انقضای توافق هسته‌ای، شاهد اصلاحات سیاسی در ایران باشد علاقه زیادی دارد.

این گزارش افزود: ارتباط با نهادهای غیردولتی و مدنی ایران باید تقویت شود.

گفتنی است مقامات آمریکا و رژیم‌صهیونیستی پیش از این بارها از اصلاح‌طلبان به عنوان «سرمایه اجتماعی» اپوزیسیون در ایران نام بردند. به عنوان نمونه، «جرج بوش» در سال 2008 قبل از تدارک برای سفر به غرب آسیا با محور اعلام شده «مهار نفوذ ایران» در نطق رادیویی با حمایت از اصلاح‌طلبان از بیروت تا تهران گفت: «ما از دموکرات‌ها و اصلاح‌طلبان از بیروت و بغداد تا دمشق و تهران حمایت خواهیم کرد و در کنار آنها خواهیم ایستاد.» وی در سال 2008 نیز در اظهاراتی اصلاح‌طلبان ایران را خط ‌مقدم آمریکا خواند و افزود: آنها با چالش‌های فراوانی روبرو هستند و چشم امیدشان به ماست!
همچنین در جریان فتنه 88، «نتانیاهو» نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی با صراحت اعلام کرد که «اصلاح‌طلبان بزرگ‌ترین سرمایه اسرائیل در ایران هستند!» و «شیمون‌پرز» رئیس‌جمهور وقت رژیم کودک‌کش صهیونیستی گفت: «اصلاح‌طلبان به نمایندگی از اسرائیل با رژیم اسلامی ایران می‌جنگند!»
علی‌رغم چنین مواضع خباثت‌آلود و آشکاری ازسوی آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها ، متاسفانه مدعیان اصلاحات هرگز با آنان مرزبندی نکرده‌اند.

حضور بازرسان آژانس در هر مکان مشکوک!
«جان کری» وزیر خارجه آمریکا و «ارنست مونیز» وزیر انرژی آمریکا در یک یادداشت مشترک در پایگاه اینترنتی «نورث‌جرسی» نوشتند: ایران قبل از دستیابی به کاهش چشمگیر تحریم‌های اقتصادی می‌بایست غنی‌سازی، برنامه تحقیق و توسعه و ذخایر اورانیوم غنی‌شده خود را کاهش دهد.
این یادداشت می‌افزاید: بازرسان بین‌المللی دسترسی بی‌سابقه‌‌ای به تأسیسات هسته‌ای اعلام شده ایران و هرگونه سایت دیگری که درباره آن نگرانی وجود دارد خواهند داشت.
اگر جامعه بین‌الملل مظنون شود که ایران در حال تقلب کردن است، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی می‌تواند درخواست دسترسی به هر مکان مشکوکی را مطرح کند.
اگر ایران نتواند به وظایف خود عمل کند، تحریم‌ها خیلی سریع بازمی‌گردد و هیچ کشوری نمی‌تواند مانع از چنین اقدامی شود. توافق وین، یک توافق خوب برای آمریکا و امنیت جهانی است.
ایران بدون این توافق می‌تواند خیلی سریع به توسعه سانتریفیو‌ژهای پیشرفته خود ادامه دهد اما با این توافق، این برنامه به طرز چشمگیری محدود می‌شود.

ایران بدون این توافق می‌تواند ظرفیت غنی‌سازی اورانیوم خود را در ظرف مدت کوتاهی دوبرابر کند اما با توافق می‌بایست خیلی سریع و فوری این ظرفیت را کاهش دهند.

مشورت آمریکا با دانشمندان رژیم‌صهیونیستی

به گزارش باشگاه خبرنگاران، «ارنست مونیز» وزیر انرژی آمریکا در مصاحبه با روزنامه صهیونیستی «یدیعوت آحارونوت» گفت: در مذاکرات هسته‌ای به طور همزمان با دانشمندان اسرائیلی مشورت می‌کردیم.
مونیز افزود: تماس‌های هیئت مذاکره‌کننده آمریکا در وین با دانشمندان هسته‌ای اسرائیل به صورت دوره‌ای و نیز همزمان با جلسات مذاکرات با ایران ادامه داشت. [حالا به سر و صدای اسرائئل دقت کنید. این یک رد گم کردن برای ماست!!!!!]

وی در ادامه گفت: اسرائیل به این شیوه از آنچه در سر میز مذاکرات در وین می‌گذشت اطلاع پیدا می‌کرد.

وزیر انرژی آمریکا تصریح کرد: بر خلاف سخنان مقامات اسرائیلی، موضع و دیدگاه واشنگتن در لحظه تصمیم‌گیری نهایی هم به اطلاع تل آویو رسید.
مونیز افزود: «وندی شرمن» رئیس هیئت مذاکره‌کننده آمریکا در وین، به تل آویو سفر کرد و در آنجا تبادل نظر درباره مسایل فنی و تکنیکی انجام شد و مقامات اسرائیلی را از مذاکرات مطلع کرد.
وی در ادامه گفت: «باراک اوباما» رئیس‌جمهور آمریکا دوست واقعی اسرائیل است.
وزیر انرژی آمریکا تصریح کرد: تصویب نشدن توافقنامه در دو مجلس نمایندگان و سنا باعث فروپاشی ائتلاف بین‌المللی برای رویارویی با ایران خواهد شد.

برد-برد، کی برد کی برد کِی برد

حدود 11 ماه پیش (اوایل مهرماه سال 93) هاله اسفندیاری - ضدانقلاب خارج‌نشین و مسئول بخش خاورمیانه اندیشکده آمریکایی وودرو ویلسون - در نشست شورای روابط خارجی آمریکا از یک مسئول بلندپایه دولت ایران درباره عواقب شکست مذاکرات هسته‌ای سوال کرد. آن مسئول در پاسخ گفت: «بی‌تردید، همین‌طور است زیرا ما روندی را شروع کرده‌ایم که هدف از آن تغییر فضای سیاست خارجی کشور است. اگر با وجود تلاش‌های ما برای تعامل، این تلاش‌ها بی‌نتیجه بماند، مردم ایران این فرصت را خواهند داشت تا ۱۶ ماه دیگر که انتخابات پارلمانی در ایران برگزار می‌شود، به این عملکرد ما (با آرای خود) پاسخ دهند. وقتی قبلاً در تعامل و مذاکرات درباره توافق هسته‌ای با جامعه بین‌المللی در سال‌های۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، توافق‌هایی کردیم و تلاش‌های ما برای عملکرد شفاف، از جانب اتحادیه اروپایی رد شد، مردم جواب ما را با انتخاب رئیس‌جمهوری متفاوت دادند که مرا هم زود بازنشسته کرد!
البته باید توجه داشت که اتحادیه اروپایی به تنهایی فعالیت نمی‌کرد و مقامات کاخ سفید و وزارت خارجه آمریکا مانع از هرگونه توافق شدند، همانطور که حالا هم کسانی هستند که نمی‌خواهند هیچگونه توافقی حاصل شود قطع نظر از اینکه مفاد آن چه باشد. حالا من بار دیگر زنده شده‌ام (خنده حضار). به نظر من، در انتقال پیامی که جامعه بین‌المللی و بویژه غرب می‌خواهد به ایران منتقل کند باید بسیار دقت کند. باید دید تعامل از جانب ایران و تلاش ایران برای باز بودن و نگاه به آینده داشتن با پاسخ مثبت مواجه می‌شود یا اینکه بار دیگر، رد می‌شود. من فکر می‌کنم مردم ایران پاسخ خود را در صندوق‌های رای نشان خواهند داد».

این پاسخ که در واقع پرونده هسته‌ای و منافع ملی مترتب بر آن را به مسائل داخلی و رقابت‌های جناحی گره می‌زد، اولین نشانه آشکار از نگاه حزبی برخی جریانات به این پرونده ملی بود که با موجی از انتقادات در داخل مواجه شد.

میوه کال لوزان!

اواسط فروردین ماه سال جاری پس از تفاهم لوزان یکی دیگر از اصلاح‌طلبان قطعه دیگری از این پازل را آشکار کرد. احمد خرم در این باره گفت: «از‌‌ همان ابتدای سال 94 ما شاهد تحولات عمیقی در قالب گروه‌های سیاسی هستیم. من فکر می‌کنم جناح نزدیک به دولت به واسطه موفقیت در مذاکرات هسته‌ای دست بالا را در معادلات سیاسی ایران داشته باشد. اولین معادله سیاسی‌‌ همان انتخابات است. با توجه به روند نزدیکی اصلاح‌طلبان به دولت در طی دو سال اخیر به جرات می‌توانم ادعا کنم از پیش برنده انتخابات مجلس اصلاح‌طلبان هستند. کسی که خوب بتواند میوه‌های توافق لوزان را بچیند. برنده بیانیه لوزان در عرصه داخلی است.»

ترشح بزاق سیاسی اصلاح‌طلبان برای میوه کال لوزان با انتقاداتی مواجه شد و خرم سعی کرد این سخنان را به نحوی رفع و رجوع کند. اما محسن مهرعلیزاده معاون رئیس دولت اصلاحات در مورد اظهارات خرم اینگونه گفت: چه آقای خرم این را بیان کند و یا نکند (چیدن میوه لوزان برای مقاصد انتخاباتی توسط اصلاح‌طلبان)، واقعیت است و نمی‌توان کتمان کرد چرا که این موضوع تا حدودی نقشه راه آینده است.

وقتی جان کری نگران انتخابات ایران شد!

پس از توافق وین، رسانه‌ها، مقامات و اندیشکده‌های غربی روی دیگر این سکه را به نمایش گذاشتند. فیلیپ هاموند وزیر خارجه در پاسخ به سوال خبرنگار روزنامه سعودی «الشرق الاوسط» چاپ لندن درباره این موضوع گفت: « ما باید امیدوار باشیم که اصلاح‌طلبانی که می‌خواهند ایران نقشی مثبت‌تر [در دنیا] ایفا کند، بحث را به نفع خود تمام کنند».

همتای آمریکایی وی جان کری نیز اوایل ماه جاری در جلسه شورای روابط خارجی آمریکا برای دفاع از توافق وین گفت: ما نمی‌دانیم که در آینده چه اتفاقاتی در کشورها خواهد افتاد.موضوع آن نیست که پس از ۱۵ سال چه اتفاقی خواهد افتاد موضوع این است که اگر ما این توافق را نپذیریم فردا چه اتفاقی می‌افتد. آنچه می‌دانم این است؛ دوستان! اگر به این توافق پشت کنیم، یک پیام بزرگ به تندروها می‌فرستیم و آنها احساس خوبی پیدا می‌کنند و ما شاهد آنها خواهیم بود. چه کسی می‌داند که در انتخابات چه می‌شود؟ اما روحانی و ظریف که خود را در مذاکره با غرب به خطر انداختند و توانستند با غرب مذاکره کنند و به یک نتیجه برسند، به نظرم به دردسر جدی می‌افتند!

برجام جاده صاف‌کن کدام اصلاحات؟!

و بالاخره همین چند روز پیش اندیشکده آمریکایی نزدیک به دولت اوباما بیش از پیش ابعاد این پازل را تکمیل کرد. «مرکز امنیت آمریکای جدید» که روابط بسیار نزدیکی با دولت اوباما دارد و از آن به عنوان تیم فرعی دولت اوباما یاد می‌شود در گزارشی اعلام کرد: با سرمایه‌گذاری روی توافق هسته‌ای باید به دنبال ایجاد اصلاحات سیاسی و تداوم حمایت آمریکا از فعالان حامی ایجاد اصلاحات در ایران بود.

در ادامه گزارش این مرکز آمده است: آمریکا باید استراتژی تهاجمی ترویج اصلاحات سیاسی و اجتماعی در ایران را دنبال کند. آمریکا به این موضوع که قبل از انقضای توافق هسته‌ای، شاهد اصلاحات سیاسی در ایران باشد علاقه زیادی دارد. ارتباط با نهادهای غیردولتی و مدنی ایران باید تقویت شود.

کلید یا اهرم؟!

در حالی که دولتمردان از توافق هسته‌ای به عنوان کلید گشایش تمام مشکلات کشور - از حل مشکل بیکاری و دردسرهای تحریم و رونق تولید و ورود سرمایه... تا وعده آب و هوای بهتر و حل مشکل آب شرب مردم- یاد می‌کردند، رئیس سازمان محیط‌زیست از واقعیت پرده برداشت و اذعان کرد توافق هسته‌ای اهرم سیاسی اصلاح‌طلبان برای رقابت‌های جناحی است.معصومه ابتکار در مصاحبه با بی‌بی‌سی گفت: توافق اتمی، «اهرمی» در اختیار اصلاح‌طلبان در ایران در مقابل سایر گروه‌های سیاسی کشور قرار می‌دهد.

حال بهتر می‌توان فرمول ادعایی برد-برد در مذاکرات را تفسیر کرد. دستاوردهای هسته‌ای و بلکه منافع ملی کشور را آمریکا می‌برد و اصلاح‌طلبان در مقابل رویای برد در رقابت‌های آتی انتخابات را می‌بینند.