تالار گفتگوی بیداری اندیشه

کلام شهدا خاطرات شهدا

می گفتند "چمران همیشه توی محاصره است." راست می گفتند. منتها دشمن مارا محاصره نمی کرد. دکتر نقشه ای می ریخت. می رفتیم وسط محاصره، محاصره را می شکستیم و می آمدیم بیرون. شهید مصطفی چمران
منبع:کتاب چمران

کلام شهداخاطرات شهدا
چفیه اش را از گردن باز کرد و گفت:«بچه ها هر چی تخمه و آجیل دارید بریزید این جا .... » چفیه پر شده بود از تخمه و آجیل از اول اتوبوس شروع کرد به تقسیم کردن به هرکس به اندازه ی یک لیوان تخمه رسید.
منبع:سایت صبح

غلامحسین سفیدیان به تاریخ اول فروردین ۱۳۳۷ در محله قلعه دیباج در شاهرود متولد شد. غلامحسین ، روز 22 دی ماه 1365 ، طی نبرد کربلای 5 بال در بال ملائک گشود.
غلامحسین سفیدیان ، راننده ماشین های راهسازی در شرکت ذوب آهن البرز شرقی شاهرود بود که به عنوان راننده لودر و بولدوزر در خطوط مقدم ، به جرگه ی سنگر سازان بی سنگر پیوست. او مدال افتخار مداحی اهل بیت(صلوات الله علیهم) را نیز بر سینه ی خود داشت.


شب آخر ، با بچه ها خيلي بازي مي كرد . پشت سر هم بچه ها را می انداخت بالا و می گرفت . بچه ها از خنده و خوشی ضعف می کردند. وقتي آن ها را تو بغلش مي گرفت، صورتشان را غرق بوسه مي كرد و مي خواند:



آن كس كه تو را شناخت جان را چه كند فرزند وعيال و خانمان را چه كند
ديوانه كني هر دو جهانش بخشي ديوانۀ تو هر دو جهان را چه كند



آخر شب حسن که خوابش برده بود ، نشست کنارش و همین طور که اشك مي ريخت ، سر و صورتش را می بوسید و می بویید. بهش گفتم: « غلام! مگه ديوونه شدي ؟ بچه بد خواب می شه. اذیتش نکن !»
اشک هایش را پاک کرد و گفت: «مي دونم ! ولي اگه بيداربشه، محبتش تو دلم گُل مي کنه ، اون وقت می ترسم نتونم ازش دل بكنم !»


صبح که راهی شد، چند بار رفت وبر گشت و خداحافظی کرد. با هر بار خدا حافظي پهنای صورت زیباش خيس مي شد از اشک .من هم همراهش اشك مي ريختم. دفعه ی آخر ، گریه کنان ، خندیدم و گفتم :« چرا این جوری می کنی؟ خب اگه مي­ خواي نرو !»


نگاهی کرد که ته دلم خالی شد و گفت :« اين دفعۀ آخرمه! بايد برم. مي دونم شهيد مي شم !»


گنگ شده بودم. کاملا حرفش را نشنیده گرفتم ولی لحن ملتمسانه ای گفتم: « حالا نمي­ شه اين دفعه رو نري، دفعه بعد بري ؟»


آهي كشید وگفت: « رانندۀ بلدوزر ام. چند ساله خاكريز زدم و سنگر ساختم. خبره شدم تو کارم. جاي خالي امثال من سخت پر می شه .بچه های مردم پشت خاکریزای ما پناه می گیرن. اگه به خاطر نرفتنم بچه ها شهيد بشن كي جوابشو مي ده ؟ شماها عشق منید ولي ادای تکلیف بالاتره !»


*راوی: همسر شهید



تا شهدا با شهدا

بوی عطرعجیبی داشت. هر وقت اسم عطرش را می پرسیدم سر بالا جواب میداد.وقتی شهید شد تو وصیتنامه اش نوشته بود؛بخدا قسم هیچگاه به خودم عطر نزدم،هر وقت میخواستم معطر بشوم از ته دل می گفتم
"یاحسین(علیه السلام)

((شهید احمد طاهری)) (شهداشرمنده ایم)

کلام شهدا خاطرات شهدا

یک روز هنگام توزیع غذا، دشمن آتش زیادی بر سر ما می ریخت، تا جایی که بعضی از بچه ها گفتند: «در این آتش، چه طور غذا را به خط ببریم؟» محمد بلند شد و در آن شدت آتش، غذاها را با موتور به چادرهای جلو رساند. وقتی برمی گشت، غذایی برای خودش باقی نمانده بود. محمد بعد از خوردن تکه نانی، از بچه ها خداحافظی کرد و گفت: «بچه ها! من دیگر فردا میان شما نیستم، مرا حلال کنید». سپس دست و پای خود را حنا بست، ساعت 4 صبح بلند شد و نماز خواند و به دیدبانی رفت و لحظه ای بعد به شهادت نایل شد. شهید محمد امین پور
منبع:سایت صبح

خاطرات شهدا خاطرات شهدا
پيدا بود پسر پيچيده و زيركي نيست پرسيد:«كجا برادر؟» گفتم:«با برادر (فلاني) كار دارم». گفت:«سلاح داريد؟» گفتم:«بله». گفت :«لطفاً تحويل دهيد.» گفتم:«نمي شود». گفت:«چرا؟» گفتم :«براي اين كه ما مسلح به الله اكبريم».
منبع:پایگاه جامع عاشورا

کلام شهدا
روزى تركش خمپاره 60 به سر جوانى برخورد كرد.من سريعا بالاى سر او حاضر شدم و سر او را به روى دستم گرفتم .او در حال جان دادن گفت : يا صاحب الزمان و نيز در ادامه گفت : من نمازم را خوانده ام . به جوانان بگوييد نماز يادشان نرود و نماز را سبك نشمارند.للّه
منبع:نماز عشق - راوی: اسماعیل غفوری

کلام شهدا خاطرات شهدا
اول حسن خودش را معرفي كرد و بعد مسائل كلي مطرح شد و ايشان تمام تاكيدشان روي مسائل اخلاقي بود. يادم نميرود قبل از اينكه وارد جلسه شوم وضو گرفتم و دو ركعت نماز خواندم گفتم:خدايا خودت از نيت منت باخبري هر طور خودت صلاح ميداني اين كار را به سرانجام برسان! بعدها در دست نوشته هاي او هم خواندم كه نوشته بود: براي جلسه خاستگاري با وضو وارد شدم و تمام كارها را بخدا سپردم! شهيد غلامحسين افشردي(حسن باقري)
منبع :بانوي ماه ج6

کلام شهدا خاطرات شهدا
شب جمعه ، دعای کمیل می خواند . اشک همه را در می آورد . بلند می شد. راه می افتاد توی بیابان ؛ پای برهنه. روی رملها می دوید . گریه می کرد. امام زمان را صدا می زد. بچه ها هم دنبالش زار می زدند. می افتاد . بی هوش می شد. هوش که می آمد،می خندید. جان می گرفت. دوباره بلند یمشد. می دوید ضجه می زد. یابن الحسن یابن الحسن می گفت. صبح که می شد، ندبه می خواند. بیابان تمامی نداشت. اشک بچه ها هم. شهید مصطفی ردانی پور
منبع:کتاب ردانی پور