تالار گفتگوی بیداری اندیشه

کلام شهدا خاطرات شهدا
پسر بچه چهارده ساله ای بین ما بود که بیش از چهل و هشت ساعت نبود که به جبهه اعزام شده بود. می گفتند قاچاقی آمده و توی خط با او آشنا شده بودم و به گروه ما در جا به جایی مجروحین کمک می کرد و بچه پرکار و فعالی بود. در یکی از حملات، ترکش خمپاره دشمن، به پهلویش خورد. هر چه تلاش کردیم موفق به نجات او نشدیم و او در آغوشم شهید شد. ساعت ها برای او گریه می کردم.
منبع:سایت صبح

کلام شهدا خاطرات شهدا
علی اصغر پایش تیر خورده بود. نمی خواست کسی را معطل خودش کند. با چفیه پایش را بست و راه افتاد. توی راه، راننده ی آمبولانس دیدش و سوارش کرد. پیکر داداش اکبرش هم آن جا بود. با حسرت بهش گفت" آخرش تو زودتر رفتی؟" هنوز چند دقیقه نگذشته بود که خمپاره ای نزدیک آمبولانس به زمین نشست. دو برادر با هم راهی شدند. شهیدان اکبر و علی اصغر لشکری
منبع:شهرگان شهر، جلدهفتم

[بچه ها هم دست بكار شدند و شب نشده كار سنگر فرماندهي را تمام كردند، اتفاقاً همان موقع هم محمود از جلسه قرارگاه برگشت، رفت و سنگر را ديد، وقتي از داخل سنگر بيرون آمد گفت: اينجا كه ناقصه، با تعجب گفتم: كجاش ناقصه، گفت: برو نگاه كن مي بيني، رفتم و چهار چشمي همه ی چيزها را نگاه كردم، هر چه كه لازمه ی يك سنگر فرماندهي است آنجا بود، برگشتم و گفتم: به نظر من كه نقصي نداره، رفت و از داخل ماشين قابي بيرون آورد و به من داد؛ توي تاريكي شب به دقت نگاه كردم، ديدم عكس حضرت امام است، دوزاري ام جا افتاد كه نقص سنگر چيست، محمود گفت: سنگر فرماندهي كه عكس امام نداشته باشد، ناقص است.[/

خاطرات شهدا
به شدت از غیبت بدش می آمد. هر وقت اسم یکی از بچه ها را می آوردیم، مثلا می گفتیم:"" حسین"" می گفت:"" حسین اینجا هست یا نه؟"" نمی گذاشت کوچکترین حرفی در مورد کسی که پیش ما نیست بزنیم. چنان ما را عادت داده بود که حاضر نبودیم یک کلام غیبت کنیم. شهید سید محمد ابراهیمی
منبع:عشق در ساعت9:10،ص121

کلام شهدا
منبع:راوی:محمد جواد سامی

مادر چهار شهید بود...

عکس اول را در آورد و گفت: این پسر اولم محسن است...
عکس دوم را گذاشت روی عکس محسن: این پسر دومم محمد است، دو سال با محسن اختلاف سن داشت...
می خواست بگوید این پسر سومم...سرش را بالا آورد دید شانه های امام(رحمة الله علیه) دارد میلرزد... امام(رحمة الله علیه) گریه اش گرفته بود...
پیرزن فوری عکس ها را جمع کرد زیر چادرش و خیلی جدی گفت:

"چهارتا پسرم رو دادم که اشک شما رو نبینم..."

...


به مادر قول داده بود برمی گردد،....
چشم مادر که به استخوان های بی جمجمه افتاد،
لبخند تلخی زد و گفت:بچم سرش میرفت اما قولش نمی رفت!


...

می گفتند "چمران همیشه توی محاصره است." راست می گفتند. منتها دشمن مارا محاصره نمی کرد. دکتر نقشه ای می ریخت. می رفتیم وسط محاصره، محاصره را می شکستیم و می آمدیم بیرون. شهید مصطفی چمران

منبع : کتاب چمران