تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نگاهی به کاغذ انداختم. اشعار خوب و محکمی سروده شده بود. مطلع یا سر نوحه‌اش این بود: ای شهیدان به خون غلتان خوزستان، درود / لاله‌ها‌ی سرخ پرپر گشته ایران، درود. شهید سید حسین علم الهدی گفت: حاضری این نوحه را در حضور امام خمینی بخوانی؟

رویای صادقه دختر گیلانغربی 2 شهید را به خانه برگرداند
مجید حلاج رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان تبریز امروز در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در تبریز گفت: تشییع پیکر مطهر شهیدان علی عبداللهی و محمدحسین بهجت‌نژاد که در عملیات مطلع الفجر و والفجر چهار به شهادت رسیده‌اند فردا بعد از اقامه نماز جمعه تبریز از مقابل مصلای امام خمینی (رحمة الله علیه) تا میدان ساعت تشییع می‌شوند.
وی درباره حکمت رجعت پیکرهای پک و مطهر این دو شهید تصریح کرد: این شهیدان در روستای کوران گیلانغرب شهر سر پل‌ذهاب در جریان جنگ تحمیلی پیکرشان مدفون شده بود.
حلاج ادامه داد: بعد از گذشت 30 سال از این واقعه در یکی از شب‌های ماه جاری یکی از شهدا در رویای یکی از دختران پاک و معصوم روستا که 17 سال دارد ظاهر شده و بیان می‌کند در فلان محل مدفون شده و از اهالی تبریز هستم و به دلیل غربت تقاضای انتقال به محل زادگاهم را دارم.
وی افزود: این دختر بلافاصله خانواده و معتمدان محلی را در جریان امر گذاشته ولی با بی‌توجهی و بی‌مهری روبه‌رو می‌شود.
حلاج گفت: این دختر در ادامه تصمیم به تفحص گرفته و با کمک دو تن از دوستان اقدام به کاوش کرده و شاهد قطعه‌ای از آثار شهدا می‌شوند و بلافاصله جریان را به اهالی اطلاع می‌دهند که بعد از آن با هماهنگی سپاه عاشورا اقدامات اولیه برای شناسایی شهدا صورت می‌گیرد.
رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان تبریز ادامه داد: این شهیدان پس از شناسایی از طریق پلاک و کارت شناسایی( کارت عضویت، گواهینامه و تصاویر فرزندان شهدا) به تبریز انتقال می‌یابند.
آری شهادت برترین معراج عشق است.
همچنان که شهید مصطفی چمران می‌گوید:
خدایا ...
تو به من پوچی لذات زودگذر را نمودی، ناپایداری روزگار را نشان دادی، لذت مبارزه را چشاندی، ارزش شهادت را آموختی
خدایا ...
تو را شکر می‌کنم که از پوچی‌ها، ناپایداری‌ها‌،خوشی‌ها و قید و بندها آزادم کردی و مرا در طوفان‌های خطرناک حوادث رها کردی، در غوغای حیات در مبارزه با ظلم و کفر غرق کردی و مفهوم واقعی حیات را به من فهماندی.
فهمیدم سعادت حیات در خوشی و آرامش و آسایش نیست بلکه در درد، رنج، مصیبت و مبارزه با کفر و ظلم و بالاخره شهادت است.
همیشه می‌خواستم که شمع باشم، بسوزم ، نور بدهم و نمونه‌ای از مبارزه، کلمه حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم. می‌خواستم همیشه مظهر فداکاری و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بکشم.
ای حسین (علیه السلام)، من برای زنده ماندن تلاش نمی‌کنم و از مرگ نمی‌هراسم بلکه به شهادت دل بسته‌ام و از همه چیز دست شسته‌ام ولی نمی‌توانم بپذیرم که ارزش‌های الهی و حتی قداست انقلاب بازیچه دست سیاستمداران و تجار مادی‌‌پرست شده است.

منبع : http://www.alvadossadegh.com
لینک : http://www.alvadossadegh.com/fa/new-news...-----.html

بسم الرب الحسین
السلام علیک یا مولای یا ابا محمد الحسن بن علی
سلام علیکم

19 دی سالروز شهادت مردی از تبار کربلاییان . مردی که رفتنش بمانند بودنش در آرامش گذشت و هیچ از ما زمینیان یاد نکردیم آن مردان آسمانی را .

درود و صلوات بر روان پاک شهید حاج احمد کاظمی و یارانش.

سردار شهید طهرانی‌ مقدم روایت کرده است: هیچ جا نمی‌نویسند مدیر باید گروه را طوری رهبری کند که سر خط باشد و آخرش هم طوری رهبری کند که همه یادشان باشد بنده خدا هستند اما فکر می‌کنم شاه کلید موفقیت مدیریت شهید کاظمی درست همین نقطه باشد، رنگ خدایی‌اش.

به گزارش راسخون به نقل از فارس،‌ در زمانی که احمد کاظمی فرمانده نیروی هوایی بود، سردار شهید حسن تهرانی مقدم به عنوان جانشین حاج احمد معرفی شد.

وقتی از احمد دم می‌زند به آتشفشانی می‌ماند که کلمات آتشین از درونش فوران می‌کنند. او می‌خواهد از خدمات احمد در نیروی هوایی بگوید و کارهایی که او در این مدت انجام داد. می‌گوید در رابطه با جنگ خیلی‌ها صحبت کردند ولی این بعد احمد ناشناخته مانده است. بیشتر حرف‌هایش، به دلایل امنیتی ناگفته می‌ماند و فقط به این بسنده می‌کند که احمد در نیروی هوایی تحولی به وجود آورد که تا آن زمان فرمانده‌ای نتوانسته این چنین کاری بکند.
می‌گفت هنوز هست، جاری است. آثار وجودش، برکاتش، می‌گفت «بعد از شهادتش حضور مستمرش در کارها «عند ربهم یرزقون» را برایش معنا کرده. می‌گفت یک شهید واقعی دیده آن هم به معنای تمام و کاملش، او را دوست می‌داشت آن گونه که برادر، برداری را می‌پسندید آن گونه که رفیق، رفیقش را. اما حرف او این نبود. همه حرفش از یک ریشه بود، یک طراوت، یک حضور.
همسنگر حاج‌احمد می‌خواست گوشه‌ای از مدیریت سالم را نشان بدهد. مدیریتی که نه ریشه در اومانیسم داشته باشد و نه از ما بهتران آن را برای نظم دادن به سیستم جهانی خود و برای استثمار انسان‌ها چیده باشند. مدیریتی که در آن هر انسان ابتدا بنده خداست و بعد قسمتی از یک مجموعه خدایی. نه یک جزء که بدون اینکه بداند چه می‌کند باید وظایفش را انجام دهد. مدیریتی که در آن عبد خدا بودن دیگر یک شعار نیست، رسم است و زندگی برای جهانی دیگر را زیر سوال نمی‌برد.
ما بسیار شنیده‌ایم که باید پایه علوم انسانی از نو بنا شود و به جای استفاده از دکترین‌های وارداتی باید به سراغ هویت خودمان برویم. بسیار شنیده‌ایم شیخ بهایی‌ها و شیخ طوسی‌ها جور دیگری مدیریت می‌کرده‌اند؛ صحیح و دقیق و کارا. اما شاید این حرف‌ها جزو باورهای‌مان نباشد یا حداقل باور مدیران‌مان و درس خوانده‌های‌مان نباشد که می‌شود از توی همین هویت و همین فلسفه زندگی مدیریتش را هم اخذ کرد.
سردار شهید «‌حسن مقدم» همه سعی‌اش را کرد، نشان‌مان دهد که حاج‌احمد یک مدیر بود از همان‌هایی که مدیریتش عجیب کارا بود. او شروع کرد برایمان از صفات حاج‌احمد در کار گفت و خواست که صاحب نظرها بیایند و تحقیق کنند شاید یک کتاب ناطق، قدری این نظام خسته مدیریتی کشور را تکان بدهد، حتی بعد از شهادتش.

* حاجی یک نقطه نبود یک جریان بود

حاجی یک نقطه نبود بلکه یک جریان بود، یعنی در غیابش توانستم کارهایم را به ثمر برسانم. حتی بعد از شهادتش درست مثل وقتی که بود هر روز کار را با ابلاغ او شروع می‌کنم اگر اشتباه کنم حاجی گوشزد می‌کند انگار که همیشه هست.

* جاهایی در جنگ که حاجی حضور داشت نقطه پیروزی ما و یأس دشمن بود

جاهایی در جنگ که حاجی حضور داشت نقطه پیروزی و یأس دشمن بود. مثلا در عملیات محرم دست منافقین را به کلی قطع کرد یا در کردستان عراق ناآرامی‌ها را خواباند. علت هم بنایی نگاه نکردن او به مسایل بود. مسایل در مرام او باید از ریشه حل می‌شدند ولو اینکه هر درد را موقتا باید با مسکن آرام کرد اما درد نیازمند یک درمان واقعی است. یعنی در مدیریت بحران که جنگ یکی از بزرگ‌ترین بحران‌هاست باید علاوه بر مقطعی و ضربتی عمل کردن، ترتیباتی به طور موازی چیده شود تا همراه با رشد آرامش و پاسخ دادن مسکن‌ها پایه محکم آن تدبیر بتواند اصل مرض را درمان کند. این ترتیبات، نیاز به مطالعه، شناخت محیط، دانستن راه کارهای مشابه دارد و شاید در مواقع بحران خیلی‌ها اینقدرها طاقت دراز مدت فکر کردن را نداشته باشند و این یعنی عین تدبیر. پس مدیر باید مدبر هم باشد.

* حاج احمد آزادگی‌خواه و تسلیم‌ناشدنی بود

یکی از آفت‌های مدیریتی، سکون مدیران است. مدیر وقتی بخواهد مجموعه را آن طور که هست حفظ کند، دیگر جایی برای ایده‌های نو، پیشرفت و تحول باقی نمی‌ماند. سردار کاظمی در هر مجموعه‌ای که وارد می‌شد به تحول فکر می‌کرد.

سردار کاظمی به من می‌گفت، "می‌روم شده پادگان ولیعصر را می‌فروشم پول برایت می‌آورم، فقط تو برو سلاحی که جنگ ما با دشمن را نامتقارن می‌کند، بساز". نتیجه آن طرز تفکر هم اینکه امروز نیروی هوایی سپاه اولین هلی‌کوپتر تک سرنشین را کاملاً موفق ساخته است. آن هم از طراحی تا تولید.

در پخش هواپیمای بدون سرنشین سه مدل هواپیما ساخته است که هر کدامش در محیط رزم خود نوآوری جدیدی است. در پخش پدافند موشک زمین به هوا، ساماندهی پدافند موشکی، سیستم‌های هوشمندی طراحی و ساخته شده است و همه اینها ثمره مدیریت شهید کاظمی است. نمره روح آزادگی‌خواه و تسلیم نشدنی‌اش. اینگونه فکر کردن خلاقیت می‌خواهد و البته جرات. آن هم جراتی که از یک اعتقاد مقدس سرچشمه بگیرد و در وجودت یقینی شده باشد. تنها ققنوس می‌تواند در دامنه آتشفشان مسکن کند، لذا مدیر باید آزاده باشد، جرأت داشته باشد و به یک زندگی عادی تن در ندهد.

*‌ شهید کاظمی کارها را از کل به جزء طبقه‌بندی می‌کرد

نکته بعدی سیستمی فکر کردن سردار کاظمی بود. البته نه در بعد انسانی که در بعد روشی. احمد کاظمی با ورودش به نیروی هوایی، سازمان‌های عریض و طویل را جمع کرد و سیستم، شاخه‌ای شد. شاخه‌های پویای علمی و عملیاتی، شاخه‌ای کار کردن علاوه بر نظم و زمین نماندن کارها، باعث پرداختن جزیی‌تری به مسایل و ایجاد خلاقیت در کار می‌شود. البته به شرط آنکه آدم‌های مجموعه، خودشان را هم شاخه‌ای نکند. یعنی در عین حفظ کلیت وجودشان و فراموش نکردن ابعاد مختلف روحشان، کارهایشان را منظم انجام دهند؛ درست مثل خود شهید کاظمی که کارها را از کل به جزء طبقه‌بندی می‌کرد و افراد را در حیرت کارهای تلمبار شده نمی‌گذاشت. پس مدیر باید علاوه بر کلی‌نگری با ذهنی منظم بتواند جزئیات را ترسیم کند.
* پا به پای مجموعه تکنیکی و فنی فکر می‌کرد

در مورد تخصصی فکر کردن هم بسیار تاکید داشت. من با هفت فرمانده کار کرده‌ام اما حاج‌ احمد چیز دیگری بود. بر مسائل فنی تسلط داشت. به تحقیقات معتقد بود و خودش سعی می‌کرد پا به پای مجموعه تکنیکی و فنی فکر کند. با آنکه خلبان نبود همه از او می‌پرسیدند کجا خلبانی را یاد گرفته. فکر نکنید غلو می‌کنم چون خودم روی مسایل فنی و علمی احاطه دارم به شما می‌گویم که برایم این همه تسلط عجیب است. برای من که هیچ برای بچه‌های فنی و تخصصی هم مبهوت‌کننده بود. می‌گفت هم استراتژیک بود هم تاکتیکی. هم نظریه‌پرداز هم مرد عمل و نتیجه اینها می‌شد فکر جامع و مدیریت جامع. بنابراین مدیر باید بتواند با متخصص‌ها هم‌فکری کند.

* توانمندی همه را وارد کار می‌کرد

سردار کاظمی مثل بقیه نبود فکر نمی‌کرد این چپی است، این راستی. از پتانسیل همه استفاده می‌کرد، توانمندی همه را وارد کار می‌کرد، در برخورد با آدم‌ها سعه صدر داشت؛ درست مثل آنچه یک شیعه باید باشد. مدیر شیعه که دیگر جای خود دارد. پس مدیر باید بتواند پتانسیل نیروهایش را ببیند، با نگاه کریمانه نگاهشان کند و از آنها بهترین استفاده را بکند.

* حاج احمد به تحرک، حرکت به جلو و توسعه هدف‌گیری شده اعتقاد داشت

سردار کاظمی جوان‌گرا بود. به نیروهای جوان اعتقاد داشت و به خلاقیت و انرژی بالایشان برای ایجاد تحول میدان می‌داد. همیشه تاکید داشت که فرماندهان باید جوان باشند. می‌گفت ما می‌رویم ولی باید سیستمی به جا بگذاریم که توانش برای ایجاد تحول بالا باشد و این از عهده جوان‌ترها برمی‌آید. هر فرماندهی از ترس توبیخ هم که شده، از ترس اینکه نکند سیستم اشتباه کند و بازخورد عملیاتی‌اش آبروی فرمانده را ببرد، می‌رود سراغ باتجربه‌ها. ولی سردار کاظمی نظر دیگری داشت؛ چون به تحرک، حرکت به جلو و توسعه هدف‌گیری شده اعتقاد داشت و می‌گفت مدیر باید به نیروی جوانش میدان بدهد.

* سردار کاظمی همیشه با اطلاعات خودش تصمیم می‌گرفت

چیزی که نباید از قلم بیفتد این است که سردار کاظمی همیشه با اطلاعات خودش تصمیم می‌گرفت، نه به حرف‌های به دست آمده از این و آن. او اعتقاد داشت آدمی که مسئولیت دارد برود خودش شرایط را لمس کند، خطرات و سختی‌های کار را ببیند و بعد با توجه به گزارشات و اطلاعات دیگران تصمیم بگیرد. می‌گفت این بچه‌های مردم دست ما امانت‌اند. می‌رفت تحقیق می‌کرد، سیستم‌ها را چک می‌کرد جز به جز طرح‌ریزی و برنامه‌ریزی می‌کرد و نتیجه اینها می‌شد یک مدیریت صحیح و مدبری که اهل بازی خوردن نیست.

حاج احمد مدیریتش مدیریت کنترل از راه دور و ویدئو کنفرانسی نبود. شاهد مثال‌هایش را هم برایمان می‌آورد. مثلا در فتح خرمشهر جایی که برای ما فاصله پیروزی و شکست به اندازه مو باریک بود و آنقدر خودمان و تجهیزات‌مان خسته بودیم که نفسی باقی نمانده بود و یک اشتباه می‌توانست از پا در بیاوردمان؛ سردار کاظمی یک بلد خواست تا در خیابان‌ها گم نشود. خودش رفت و شرایط را دید و نتیجه‌اش شد یک تصمیم درست. خرمشهر را خدا آزاد کرد آن هم به دست همین بچه‌های مخلص و البته بصیر. پس مدیر باید در متن ماجرا باشد، وسط معرکه نه بیرون گود و بعد تصمیم بگیرد.

* رنگ احمد رنگ خدایی بود

در یکی از عملیات‌ها که علیه منافقین بود، قرار می‌شود منطقه‌ای را با موشک هدف قرار دهیم. من، موشک‌ها را آماده کرده بودم، سوخت زنده با سیستم برنامه‌ریزی شده؛ موشک‌ها هم از آن موشک‌های مدرن نقطه‌زنی بود. ایشان از عمق عراق تماس گرفت که مقدم آماده‌ای؟ گفتم: بله. گفت: «موشک‌ها چقدر می‌ارزد؟» گفتم: می‌خواهی بخری؟! گفت: «بگو چقدر می‌ارزند؟»

خیلی بعید است شما فرمانده‌ای وسط عملیات‌گیر بیاوری که اینقدر با حساب و مدبرانه عمل کند. هر کسی دوست دارد اگر کارش تمام است تیر خلاص را بزند و بیاید با این موفقیت عکس بیگرد، ولی سردار کاظمی در کوران عملیات، بیت‌المال و رضای خدا را در نظر می‌گرفت. می‌دانید چرا؟ چون مولایش امیرالمؤمنین‌(علیه السلام) بود که وقتی می‌خواست کار دشمن را تمام کند، کمی صبر کرد نکند هوای نفس، حتی کمی، غالب باشد و بعد برای رضای خدا قربتا الی الله دشمن را نابود کرد.

همه این خصوصیات را که گفتیم شاید کم و بیش با شرح و تفصیل بشود توی کتاب‌های مدیریتی پیدا کرد. هر چند که در بررسی‌ رفتارهای مدیرانی چون شهید کاظمی این صفات را به صورت بومی برای ما ترسیم می‌کند و فکر می‌کنم بعضی از این دکترین‌ها با ظرافت‌های خاص عملیاتی کردن‌شان را باید در نوع ایدئولوژی و رفتارهای چنین مدیران موفقی پیدا کرد اما هیچ کجا نمی‌نویسند مدیر باید برای رضای خدا کار کند. نمی‌نویسند مدیر باید گروه را طوری رهبری کند که سر خط باشد و آخرش هم طوری رهبری کند که همه یادشان باشد که بنده خدا هستند. اما فکر می‌کنم شاه کلید موفقیت مدیریت شهید کاظمی درست همین نقطه باشد، رنگ خدایی‌اش.

سردار شهید مقدم هم با آن همه صفات ریز و درشت که گفت، مبهوت همین یکی مانده بود. همین رنگ، رنگ خدا که خودش خیلی زود بعد از برادر خوبش حاج احمد به این رنگ درآمد و خدایی شد.
الّلهم صلّ عَلی عَلیّ بن موسَی الرِّضا المُرتَضی
نقل از سایت راسخون
موفق باشید و خدایی.

بسم الله


کم حرف می زد...

سه تا پسرش شهید شده بودند.

ازش پرسیدم «چند سالته ،مادر جان؟»

گفت :«هزار سال.»

خندیدم .

گفت «شوخی نمی کنم. اندازه هزار سال به م سخت گذشته .»

صداش می لرزید.


سخته واقعاً سخته...

برا سلامتی مادران شهدا صلوات



اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

(۲۸/دی/۹۰ ۲۰:۰۰)Ramin_Ghn نوشته است: [ -> ]بسم الله


کم حرف می زد...

سه تا پسرش شهید شده بودند.

ازش پرسیدم «چند سالته ،مادر جان؟»

گفت :«هزار سال.»

خندیدم .

گفت «شوخی نمی کنم. اندازه هزار سال به م سخت گذشته .»

صداش می لرزید.


سخته واقعاً سخته...

برا سلامتی مادران شهدا صلوات



اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

بله رامین جان
خدا خودش بهشون صبر بده
البته اجر و پاداش این ها مونده برای اونور !!

تقديم به آن ها كه در هنگام تولد پدر آسماني نصيبشان شد

تابستان است . در هفت تپه مقر لشگر "25 كربلا" هستيم . من در گردان امام حسين (علیه السلام) هستم . توي چادر ها ، لابه لاي تپه ماهورها هر گردان در يك فرورفتگي مستقر شده است . . گاهي هواپيماهاي عراقي به خاطر شكستشان در عمليات والفجر هشت و فاو روي سرمان بمب رها مي كنند و مي گريزند...
گردان ما بايد به جاي گردان "حمزه سيد الشهدا " كه در حال بازگشت به هفت تپه هست ، برود و پدافند كند . گردان "مسلم بن عقيل " و"امام محمد باقر (علیه السلام)"تازه از خط برگشته اند و در حال تسويه حساب هستند تا به مرخصي بروند.
نيمه شب است كه به يك خاكريز مي رسيم . جلوتر از خاكريز رو در روي عراقي ها چند نقطه كمين است . بچه هاي گردان توي سنگر و پشت خاكريز مستقر ميشوند . من بيسيم چي هستم . با يكي از بچه ها وارد كانال مي شويم حدود دويست متر از خط اول ، حوالي كارخانه نمك ، بايد در نقطه ي كمين مستقر شويم و حركت هاي دشمن را گزارش دهيم. از دور فانوس كم نوري ما را به نقطه كمين هدايت مي كند.. به كمين ميرسيم
بچه هاي "گردان حمزه " ديگر بايد بروند. ولي يك بسيجي به نام " رستم علي آقا باباپور " كه سرش را از ته تراشيده ات و با چهره ايي معصومانه نگاهمان مي كند ، كوله بارش را جمع نمي كند . مدتي ميگذرد . فانوس كمين را خاموش ميكند و موقعيت منطقه و اداب و رسوم كمين را برايم شرح مي دهد.

گفتم : خوب حالا چرا بر نميگردي عقب ؟ فكر نمي كنم از بچه هاي حمزه كسي مانده باشد . نمي خواهي به خانواده ات سري بزني ؟

دستي به سر تراشيده مي كشد و مي گويد : فرمانده مان "صادق مكتبي" بود با او در "والفجر هشت" و در آن وضعيت جنگيديم اما نه من شهيد و زخمي شدم نه فرمانده ام . چند روز بعد از عمليات صادق هنگام گرفتن وضو شهيد شد . من با خودم فكر ميكنم كه اين يعني چي ؟ حالا هر وقت يه نتيجه درست و حسابي براي اين سوالم گرفتم ، بر ميگردم . خيالت راحت باشد .

ميزنم روي شانه اش ، مي خندم و ميگويم : باشد ميشويم سه نفر.

عراقي ها راه به راه خمپاره ميزنند . تنها سلاحم كلاشينكف است و رستم علي يك كلاش دارد سر بند يا زهرايش را روي پيشاني مي بندد و يا دور گرد مي اندازد .. چند روز گذشته است . تمام شبانه روز را در كمين هستيم . تا نوك اسلحه بالا ميرود صداي گلوله سمينوف بلند ميشود و از بالاي سرمان مي گذرد ...

عصر هشتمين روز است .ناگهان يك خمپاره ميخورد نزديكي سنگر و سنگر به شدت مي لرزد داد ميزنم : رستم علي خمپاره ! مي چسبم به زمين . تمام بدنم كرخت ميشود .. در انتظار انفجارم . اما خمپاره عمل نمي كند .آرام سرم را بلند مي كنم . خمپاره توي كيسه شن فرو رفته و از اطرافش بخار بلند ميشود...

رستم علي ميزند به پشتم و مي گويد : چه خبر است بلند شو . دل واپس نباش . قسمتت باشد هر كجا باشي صدايت مي كنند . بعد نگاهي به آسمان مي كند وسري تكان مي دهد. و نيم خيز مي شود و مي گويد : بگذار ببينم اوضاع از چه قرار است و خدا كي صدايمان مي زند ..

مي نشينم و آرام گوشي بيسيم را بر مي دارم و به فرمانده ميگويم خمپاره خورده توي كمين و منفجر نشده است . رستم علي نيم خيز شده است سمت خمپاره .يك مرتبه كلاه آهني اش از سرش مي افتد و سر ميخورد طرف خمپاره . گوشي بيسيم را مي اندازم و با تمام قدرت شيرجه ميزنم روي كلاه . ناگهان صدايي توي گوشم مي پيچد . سرم را بلند مي كنم رستم علي را ايستاده غرق در خون مي بينم . گلوله سمينوف پيشاني اش را شكافته است . رستم علي آرام با پشت سر روي زمين مي خوابد . سربند يا زهرايش را دور گردنش بسته . با حيرت به او نگاه مي كنم .. ديگر نفس نمي كشد . به همين سادگي شهيد شد ..

ناگهان از توي كانال صدايي مي شنوم كه داد ميزند : رستم علي نامه داري

نزديك كه ميشود ميگويد :" سلام رستم علي نامه دارد" . سست و بي رمق تكيه ميدهم به سنگر . دستم را دراز مي كنم تا نامه را بگيرم . آرام پتو را كنار ميزند و گريه سر ميدهد . هق هق كنان دستش را مي كشد و به سرعت به طرف خط اول دور ميشود . طولي نمي كشد كه با فرمانده و بچه هاي ديگر بر ميگردد. فرمانده نامه را باز مي كند از طرف همسر رستم علي است كه نوشته است :

رستم علي جان امروز تو پدر شدي واي هول شدم سلام ! نمي داني چقدر قشنگ است . بابا ابوالقاسم نام پسرت را گذاشته مهدي . من گفتم تو باباي رستم علي هستي صاحب اختياري ، گذاشت مهدي . به خدا عين خودت است كشيده و سبزه و ناز . مي آيي ؟ بايد بيايي . شنيدم كه عمليات شده . راديو گفت : فاو را گرفته ايد . اين فاو چي هست؟ چي دارد كه ولت نمي كند ؟ تلويزيون نشان داد هي نگاه كردم ، آخر شماها همه مثل هم هستيد . مهدي بهانه بابايش را مي گيرد . تو را جان مهدي بيا . دلم بدجوري تنگ شده . يك تكه پا بيا بعد برو . جنگ كه فرار نمي كند . نا سلامتي بابا شدي ها . چند روز پيش از جهادسازندگي آمده بودند پي ات . يك اخطاريه دستشان بود . زدم زير خنده . ميخواهند اخراجت كنند . مگه نگفتي شان كه جبهه ايي ؟ ننه ات راه به راه مهدي را ميبوسد . همه سلام دارند . زود مي آيي؟ خيلي منتظرتم، باشد؟ " زهرا"