تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام دوستان .
اون چیزی که بنده رو در بعضی سریال ها و فیلم های دفاع مقدس آزار می ده برخورد و منش فرماندهان با سایر رزمندگان هست که آنچنان ژست فرماندهی و رئیسی به خودشون می گیرن که از رفتارشون حال آدم به هم می خوره ، نمی گم اینجور فرمانده ها نبود چرا بود ولی وقتی ما این همه فرمانده فداکار و خاکی داشتیم که می تونستن بهترین الگو باشن چرا در فیلمها از تواضع و خوش اخلاقی اینان هیچ اثری نیست! چرا منی که شاید تو عمرم فقط یک فیلم دفاع مقدسی ساختم باید دست روی آدم بدها بگذارم و توی فیلمم فرماندهان رو شخصی بداخلاق و بدخو معرفی کنم! چرا هیچ کس از تواضع و فداکاری باکری ها ، خرازی ، همت و... فیلم نمی سازه ...

عکسِ نه چندان واضحی که می بینید ، مردی را در حال شستن ظرف نشان می دهد. حدس بزنید این مرد کیست؟عکاس این تصویر به نگارنده عرض کرد که این عکس را با احتیاط و با دوربین 110 ( که دیگر این روزها در سمساری هم پیدا نمی شود. از این فیلم کوچک ها) گرفته ام.


به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق ، امروز اگر حقایق ظریفی از خصوصیات نسل جوانانِ انقلاب کرده این سرزمین به نسل جوان ارائه شود ، به سختی آن را باور خواهد کرد و دلیل اصلی اش همان است که معادل چنین خصوصیاتی را شخصایا در کسی مشاهده نکرده و یا کمتر دیده است و این ، نه به عوض شدن زمانه ، که به حاکمیت نفس اماره بر انسان ها بر می گردد وا ین خطر ، زمان و مکان نمی شناسد.
عکسِ نه چندان واضحی که می بینید ، مردی را در حال شستن ظرف نشان می دهد. حدس بزنید این مرد کیست؟ عکاس این تصویر به نگارنده عرض کرد که این عکس را با احتیاط و با دوربین 110 ( که دیگر این روزها در سمساری هم پیدا نمی شود. از این فیلم کوچک ها) گرفته ام. سعی کردم فاصله ام را با حاجی حفظ کنم که متوجه ام نشود و حسش به هم نخورد برای همین صورت حاجی زیاد واضح نیفتاد.
از آن جایی که قرار بر اجرای مسابقه نیست باید عرض کنم که این این برادر ، شخصِ شخیص حاج احمد متوسلیان است.



بنا بر قولِ عکاس ، این عکس در حول و حوش عملیات فتح المبین گرفته شده است. بنابراین ، در زمان ثبت آن ، حاج احمد متوسلیان فرماندهی لشکر 27 محمد رسول الله (صلوات الله علیه) یعنی بزرگ ترین یگان رزمی سپاه در کشور را بر عهده داشته است. همچنین مسئولیت یکی از سه قرار گاه اصلی سپاه در جبهه جنوب نیز به ایشان محول شده بود.با این وصف ایشان ، در زمان شستن این ظرف ها ، یکی از 10 نفر اول جبهه های جنگ بوده اند.
به نظرتان آیا حرف دیگری باقی می ماند؟؟
روحمان با یادش شاد

به ياد شهيد والامقام سرلشگر مسعود منفرد نياكي




به مال دنيا بي اعتنا بود. گاه برخي از فاميل به من مي‌گفتند: «همسرت فرمانده بزرگي است و حتما حقوق بالايي دريافت مي‌كند، آن وقت شما در زندگي ترقي نمي‌كنيد و همان پيكان مدل پايين را داريد!» تا اينكه پس از شهادت ايشان، دريافتيم همه مبالغي را كه به عنوان فوق العاده دريافت مي‌كرده يا به سربازان شهرستاني به عنوان پاداش خوب جنگيدن مي‌داده يا...



شهيد امير سرلشكر «مسعود منفرد نياكي» در دوم خرداد ماه سال 1308 در شهرستان آمل چشم به جهان گشود. او در سال 1331 و پس از گرفتن ديپلم طبيعي با علاقه به خدمت در لباس سربازي در دانشكده افسري استخدام و پس از گذراندن دوره سه ساله دانشكده، به درجه ستوان دومي نايل و با انتخاب رسته زرهي مشغول و در سال 1355 به درجه سرهنگي نايل شد.

امير نياكي به پاس فداكاري و خدمات ارزشمند خود در سال 1359 به سمت فرماندهي لشكر 88 زرهي و در سال 1360 به سمت فرماندهي لشكر قدرتمند 92 زرهي منصوب گرديد و در اين مسئوليت‌ها،‌ در همه ميدان‌هاي دفاع از ميهن اسلامي و در برابر دشمنان به انجام وظيفه پرداخت.

كارنامه سرلشگر نياكي در دوران دفاع مقدس سرشار از افتخارات و قهرماني‌هاي زيادي است. وي در مسئوليت‌هاي فرماندهي در عمليات‌هاي بزرگ طريق القدس، فتح‌المبين،‌ بيت المقدس، والفجر و رمضان خدمت نموده و در سمت فرماندهي لشكر92 زرهي خوزستان و فرمانده قرارگاه فتح بارها به قلب دشمن تاخته و شكست‌هاي سنگين بر پيكره دشمن وارد آورده است.



امير سرلشگر نياكي به واسطه شجاعت وافر خود در حكمي از سوي امير سپهبد شهيد صياد شيرازي به جانشيني فرمانده نيروي زميني ارتش در جنوب منصوب شد و در طراحي عمليات هاي بزرگ در جنوب، نقش كارسازي داشت. وي در سال 1363 با كوله‌باري از تجربيات گرانبها به سمت جانشيني اداره سوم ستاد مشترك ارتش منصوب و آماده ايفاي مسئوليت‌هاي سنگين و جديد ديگري شد.

او در تاريخ 6/5/1364 به عنوان ناظر آموزش در رزمايش لشكر 58 تكاور ذوالفقار كه در شرايط واقعي جنگي اجرا شد، شركت كرد و تقدير الهي بر آن شد كه پس از سي‌وسه‌ سال خدمت پر افتخار سربازي، در ميدان آموزش و تمرين نظامي به درجه رفيع شهادت برسد.



خاطرات شهيد امير سرلشكر منفرد نياكي از زبان همسرش:



به دور از بدقولي

همه‌، برنامه خودشان را با ايشان تنظيم مي‌كردند، مثلا اگر قرار بود ساعت 8 جايي باشند، رأس ساعت آنجا بودند. تا زمان شهادت كسي از ايشان بدقولي و خلف وعده نديده بود. همواره به من تأكيد داشت كه انسان بايد براي حرف خودش ارزش بسياري قايل باشد تا ديگران هم براي حرفش ارزش قايل شوند.



پاداش خوب جنگيدن

به مال دنيا بي اعتنا بود. گاهي برخي از فاميل به من مي‌گفتند: «همسرت فرمانده بزرگي است و حتما حقوق بالايي دريافت مي‌كند، آن وقت شما در زندگي ترقي نمي‌كنيد و همان پيكان مدل پائين را داريد!».

تا اينكه پس از شهادت ايشان، دريافتيم همه مبالغي كه به عنوان فوق العاده دريافت مي‌كرده يا به سربازان شهرستاني به عنوان پاداش خوب جنگيدن مي‌داده يا براي گرفتن عكس از مناطق جنگي هزينه مي‌كرد، به گونه اي كه الان شايد بالغ بر هزار قطعه عكس از مناطق جنگي از ايشان به يادگار مانده است.



مجذوب امام(رحمة الله علیه)

علاقه بسياري به حضرت امام(رحمة الله علیه) داشتند و بارها توفيق پيدا كردند خدمت ايشان برسند. معمولا پس از پيروزي در هر عمليات‌ مهم خدمت امام(رحمة الله علیه) مي‌رسيدند.

پس از ديدار هم به طور مفصل برايم از ايشان مي‌گفت. از چهره نوراني و مجذوب ايشان و از قلب رئوف و احترام و اعتمادي كه به ارتش داشتند و همه اين‌ها را از افتخارات اين مملكت مي‌دانست و مي‌گفت: «وجود امام(رحمة الله علیه)، بركتي است كه خداوند به ما داده است».



فرزندان سربازم

مهمترين حادثه تلخي كه در زندگي مشترك ما رخ داد، فوت دختر عزيزمان مژگان بود. درست زماني كه ايشان در جنگ بود، در حالي كه عاطفه پدري حكم مي‌كرد، در كنار دخترش باشد، وقتي به او تلگراف زديم و خبر فوت مژگان را به او داديم، ايشان در جواب تلگراف من، تلگرافي به اين مضمون فرستاد: «همسر عزيزم مليحه! آن فرزندم كساني را دارد كه در كنارش باشند، ولي من نمي‌توانم در اين بحبوحه جنگ، فرزندان سرباز خود را تنها بگذارم».



حكايت آن كارت

هميشه كارتي در جبيش بود كه روي آن نوشته شده بود: «اگر زماني در حين خدمت، جانم را از دست دادم و قرار شد ارتش مرا به خاك بسپارد، هر جا كه براي ارتش راحت‌تر و ارزان تر است، مرا خاك كند».





شرافت

زماني كه ايشان در سر پل ذهاب معاون تيپ بود، مي‌توانست از خانه سازماني فرماندهي استفاده كند، ولي براي اينكه خود را وابسته و مديون فرمانده نكند و بتواند حق را بر زبان جاري كند،‌ نمي پذيرفت. همين موقع به او گفتم: «مسعود! براي چه ما بايد مستأجر باشيم، مگر اين خانه سازماني فرماندهي به تو تعلق نمي‌گيرد؟»

ايشان گفت: «چرا! اتفاقا اين خانه خالي است، ولي چون فرمانده تيپ آدم سالم و صالحي نيست، ما بايد از همه نظر حداقل ارتباط را با او داشته باشيم».

معمولا افسران آن زمان سعي داشتند، خودشان را به فرمانده نزديك كنند ولي ايشان هيچگاه وجدان و شرافت خود را با اين مسائل معامله نمي‌كرد.



خبر شهادت

هر زماني كه به تهران مي‌آمد به من مي‌گفت: «ممكن است اين دفعه آخري باشد كه بر مي‌گردم. من هم هميشه خودم را براي شنيدن خبر شهادت او آماده كرده ‌بودم. البته با حرف‌هاي او متأثر مي‌شدم و مي‌گفتم: «از اين حرف‌ها نزن»، ولي ايشان مي‌گفت: «اگر بداني چه جوان‌هاي رعنا قامتي شب عمليات غسل شهادت مي‌كنند و عاشقانه به سوي خدا پرواز مي‌نمايند، اينگونه متأثر نمي‌شدي.»




خاطرات شهيد از زبان دوستان و همرزمانش



مرد تلاش

به نقل از امير سرتيپ نبي كريمي:

شهيد نياكي به‌رغم داشتن سن زياد از ورزيدگي مثال زدني برخوردار بودند. اعتقاد داشت كه يك نظامي بايد هميشه آماده رزم باشد. نزديك ده روز پيش از آغاز عمليات تپه‌هاي الله اكبر به همراه تعدادي از نيروهاي ورزيده ارتش و سپاه به پشت نيروهاي عراقي نفوذ كرده و شناسايي لازم را انجام دادند. ما فكر مي‌كرديم كه اين عمل سنگين با يك راهپيمايي طولاني و طاقت فرسا براي فرد مسني چون او سخت است و او نمي‌تواند پا به پاي نيروهاي جوان حركت كند، ولي در عمل ديديم كه در اين ده روز سخت و نفس گير، بدون آنكه كم بياورد يا احساس ناتواني بكند، همراه آن جوانان ورزيده به عمليات شناسايي رفت و بدون كوچكترين ضعف و قصوري از اين مأموريت برگشت.



مقاوم و مقتدر

به نقل از سرتيپ لطفي:

شهيد نياكي آدمي پر توان، مقتدر و مقاوم بود. در گرما گرم تابستان دركانكس او كولر روشن نمي‌شد و بيشتر وقت‌ها به خاطر گرما فقط با يك زير پيراهن در داخل كانكس به كارها رسيدگي مي‌كرد و هميشه يك كلاه آهني به سر و كلتي بر كمر داشت. يك بار براي دقايقي وارد كانكس او شدم. گرما كشنده بود. گفتم: «جناب نياكي تو چطور در اين گرما در داخل اين كانكس بدون كولر زندگي مي‌كني؟»

با لبخند گفت: «سربازهاي من در خط مقدم كولر ندارند چطور وجدانم را راضي كنم به داشتن كولر. آنها وقتي به كانكس من بيايند و ببينند من هم كولر ندارم با انگيزه بيشتري كار مي‌كنند».

به شوخي گفتم: «تو با آنها فرق مي‌كني آنها جوان هستند ولي شما پير شده‌اي.» با قيافه‌اي ورزشكارانه گفت: «درسته كه من پيرم ولي مقاومتم از همه بيشتر است.»



غذاي سربازي

به نقل از سرتيپ راعي دهقي:

امير نياكي هميشه در يگان خود از غذاي سربازان استفاده مي‌كرد. حتي وقتي كه مهمان داشت. اصلا وقت خود را صرف تشريفات نمي‌كرد و مي‌گفت: «ما بايد براي سربازان خود الگو باشيم.» او حتي از آب يخ استفاده نمي‌كرد و آب معمولي مي‌خورد.



جلوتر از تانك‌ها

به نقل از سرتيپ راعي دهقي:

در منطقه همدان در نزديكي ارتفاعات الله اكبر نيروهاي ما كپ كرده بودند و جلو نمي‌رفتند. شهيد نياكي كلت خود را بدست گرفت و به جلو افتاد و به تانك‌ها اشاره كرد كه بدنبال او بروند و خود جلوتر از تانك‌ها حركت كرد. تانك‌ها پشت سر او به راه افتادند. شجاعت و از خود گذشتگي اين فرمانده لايق باعث شد كه عملياتي كه در آن منطقه گره خورده بود به موفقيت برسد. اي بسا اگر اين مرد حركت نمي‌كرد نه تنها،‌ نمي‌توانستيم پيشروي كنيم بلكه امكان اين خطر نيز وجود داشت كه در زير فشار حملات دشمن همگي نابود شويم.



با خيال آسوده

به نقل از كتاب «هجرت به فطرت»:

روزي به همراه شهيد نياكي، يك محافظ و يك راننده به خط مقدم رفتيم. وقتي پياده شديم جناب سرهنگ به طرف مواضع دشمن حركت كرد و همينطور به جلو مي‌رفت. ما هم بايد پشت سرش مي‌رفتيم. عرض‌ كردم: «جناب سرهنگ خطرناك است،‌ صلاح نيست شما به عنوان فرمانده لشكر جلو برويد. اگر خداي ناكرده اسير شويد خيلي مشكل‌ساز مي‌شود.»

ايشان نگاه معناداري به من كرد و گفت: «اولا ما كه كارت شناسايي و درجه نداريم كه ما را بشناسند در ثاني من بايد بروم جلو و نقطه عملياتي را شناسايي كنم تا بتوانيم با خيال راحت و وجدان آسوده سربازان و درجه داران را براي انجام عمليات به اينجا بكشانم.»



رزمنده ساده

به نقل از حجت الاسلام ناطق نوري:

زماني كه وزير كشور بودم براي بازديد به زاهدان رفتم، چند هفته‌اي از جنگ گذشته بود. آنجا بود كه با امير نياكي كه آن زمان فرمانده لشكر88 زاهدان بود، آشنا شدم. يك روز در ستاد لشكر88 نشسته بوديم كه ايشان نامه‌اي را به من نشان داد كه خطاب به فرمانده كل قواي آن زمان (بني صدر) تقاضا كرده بود كه اجازه دهد به عنوان يك رزمنده ساده به جبهه اعزام شود.

اين موضوع براي من خيلي جلب توجه مي‌كرد. چرا كه آن زمان خيلي‌ها به بهانه‌هاي مختلف از جنگ فرار مي‌كردند، ولي ايشان كه فرمانده يك لشكر مهم ارتش بود، قصد داشت بعنوان يك رزمنده ساده و بسيجي به ميدان نبرد برود و تجربياتش را در اختيار رزمندگان اسلام قرار دهد كه به لطف خدا به خواسته قلبي‌شان رسيدند و بلافاصله به فرماندهي لشكر 92 زرهي اهواز منصوب شدند.



نظر اول

به نقل از ابراهيم نيكو منش:

سرهنگ نياكي فرمانده لشكر ما بود. اما با آنكه مشغله زيادي داشت، در همه شرايط به يگان‌ها سر مي‌زد. يك بار در معيت ايشان به جبهه سوسنگرد رفتيم. آن وقت‌ها عراقي‌ها سوسنگرد را دور زده بودند و سوسنگرد نسبتا به محاصره عراقي‌ها در آمده بود. نيروهاي ما در مقابل نيروهاي عراقي خيلي كم بود.

ايشان به من گفتند: «ما چه بخواهيم و چه نخواهيم وضعيت همين است و ما وظيفه داريم كه با اين نيرو به مقابله با دشمن بعثي بپردازيم. حالا من به عنوان فرمانده لشكر، نفر اول حركت مي‌كنم شما هم با يگان خود پشت سر من حركت كنيد.»

دقيقا ساعت 4 صبح بود كه او به سوي نيروهاي عراقي حركت كرد و نيروهاي ما با ديدن ايشان روحيه گرفتند و با ديدن شجاعت و مردانگي فرمانده لشكر خود، همه به هيجان آمدند و ما توانستيم حدود ساعت 7 صبح يعني ظرف 3 ساعت محاصره را شكسته و سوسنگرد را از تيررس دشمن رها كنيم.





غلبه بر گارد رياست جمهوري

به نقل از اكبر معصومي:

يكي از كساني كه قبل از عمليات «طريق القدس» به شناسايي مي‌رفت سرهنگ نياكي فرمانده لشكر92 زرهي اهواز بود. او به كمك افراد بومي به شناسايي منطقه رفته و نقاطي را براي رخنه به مواضع دفمن شناسايي كرد. يكي از آن نقاط منطقه رملي بود كه محل عبوري كه بتوان درآن دشمن را دور زد، وجود نداشت. شناسايي‌ ايشان سبب شد نيروهاي گارد رياست جمهوري عراقي در آنجا مغلوب و مقهور شوند و بدين ترتيب اين پيروزي سبب شد جبهه مياني و غرب دشمن جدا شود و فضا براي عمليات آتي مناسب‌تر گردد.



ماجراي آن بسته

به نقل از سرتيپ تهامي:

خسته از يك شناسايي سنگين برگشته بوديم و در حال گزارش به سرهنگ نياكي بوديم. ايشان گاه در بين صحبت‌هاي ما نكاتي را تذكر مي‌دادند كه ما يادداشت مي‌كرديم. در اين ميان من بي اختيار به فكر فرو رفتم. سرهنگ نياكي با لبخندي به من گفتند: «تهامي! گاهي اينجا نيستي،‌ كجا مي‌ري؟‌» من هم از پسرم و اينكه به فكر امتحانش هستم گفتم ايشان چيزي نگفت تا اينكه نوبت مرخصي‌ام شد تا به مشهد بروم. موقع حركت، راننده اش به سمت من آمد و بسته‌اي به من داد و گفت: «اين بسته را سرهنگ نياكي دادند كه به شما بدهم».

گفتم: مطمئن هستيد كه اين بسته را براي من داده‌اند؟

گفت: مگر شما جناب تهامي نيستيد؟

گفتم: چرا؟

گفت: پس اين مال شماست. وقتي به مشهد رسيدم بسته را باز كردم. ديدم يك دستگاه ضبط صوت ساعتدار و يك برگ نامه است كه جناب نياكي با خطي خوش براي پسرم نوشته بود.

متن نامه چنين بود: «پسرم تو افتخار كن كه پدر تو يك فرمانده ارتشي است و در جبهه‌ها افتخار مي‌آفريند. آنچه فكر پدرت را مشغول كرده مسئله درس و آينده توست من اين هديه ناقابل را براي تو مي‌فرستم كه ياد‌آوري كنم كه وقتي پدر تو با آن همه خستگي از عمليات و شناسايي‌هاي خطرناك بر مي‌گردد بايد از طرف تو آرامش فكري داشته باشد و نگران تو و خانواده‌اش نباشد.»

مرد مقاومت

به نقل از آيت الله جزايري:

به ما اطلاع دادند دختر جناب سرهنگ نياكي سخت مريض است و احتمال فوت مي‌رود. با «حجت‌الاسلام شيخ علي رباني» كه در آن زمان مسئول عقيدتي نيروها بودند به قرارگاه جناب سرهنگ نياكي رفتيم و از ايشان خواستيم سري به منزلشان بزنند. ايشان در جواب ما گفتند: «من فرزندان زيادي دارم. امروز بودن در كنار آنها بر من لازم و واجب است. سرتا سر نيروهاي مستقر در منطقه فرزندان من هستند. امروز نمي‌توانم صحنه عمليات را ترك كنم. چون نبرد من براي اين فرزندانم خطرناك است.»

از عجايب است كه اين مرد مقاومت كرد و در همين عمليات بود كه خبر فوت دخترش را به او دادند. با اين حال در عزم آهنين اين فرمانده رشيد و حماسه ساز خللي وارد نشد و همچنان شجاعانه و قهرمانانه ايستاد.



روزه در گرماي 50 درجه

به نقل از سرلشكر حسني سعدي:

ايشان فردي معتقد و با ايمان بود و با آنكه ماه رمضان با گرمترين روزهاي سال مصادف شده و دما بالاتر از 50 درجه بود. هرگز دست از روزه بر نداشت و در چله تيرماه و علي رغم اينكه علما فتوا داده بودند كه پرسنل حاضر در منطقه مي‌توانند در ماه رمضان روزه نگيرند و در فرصتي ديگر قضاي آن را بجا بياورند، اما هر بار كه ايشان را مي ديديم متوجه مي شديم ايشان روزه اند و با غذاي ساده سربازي سحري و افطاري مي‌خورند.




ما از جنگ بي‌زاريم اما...

به نقل از يكي از همرزمان شهيد:

بعد از آزادسازي خرمشهر، خبرنگاراني از 8 كشور براي تهيه گزارش آمده بودند يكي از آنها از شهيد نياكي سوال كرد: نظر شما راجع به ادامه جنگ چيست و آيا از اينكه اين جنگ طولاني شده است خسته نشده‌ايد؟

شهيد نياكي كه در آن روز لباس عملياتي پوشيده و سلاحي در كمر داشت و ظاهر ايشان نشان مي‌داد كه در جنگي چند روزه شركت داشت، بسيار با انرژي و هوشيارانه جواب دادند: «ما از جنگ و خونريزي بيزاريم، ولي چون اين جنگ خانمانسوز از سوي كشور عراق و صدام حسين و كشورهاي پشتيباني كننده او بر ما تحميل شده است؛ اين جنگ براي ما شيرين و عزيز است، چون دفاع است و تا بيرون راندن دشمن متجاوز اگر حتي سالهاي زيادي طول بكشد مردانه خواهيم جنگيد».

پاسخ ارزشمند شهيد نياكي آنچنان در آن خبرنگار و خبرنگاران ديگر تاثير داشت كه همگي فرمايشات ايشان را تاييد كردند و براي انتشار يادداشت كردند.

پورتال ارتش

---

[size=large][align=center][size=x-large]

آذر ماه سال 1360 ، وقتی غلامعلی پیچک به ضرب گلوله ی بعثیان ، روی ارتفاعات «برآفتاب» افتاد ، علی رضا انگشت به دهان ماند که این چه رفاقت نیمه راهی بود.
به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق ، غلامعلی پیچک و علی رضا موحد دانش در جبهه های غرب با هم آشنا شدند و این آشنایی به صمیمیتی عمیق و محکم تبدیل شد. 20 آذر ماه سال 1360 ، وقتی غلامعلی پیچک به ضرب گلوله ی بعثیان ، روی ارتفاعات «برآفتاب» افتاد ، علی رضا انگشت به دهان ماند که این چه رفاقت نیمه راهی بود. وقتی به تهران بازگشت تا در آخرین وداع با غلامعلی شرکت کند ، در بهشت زهرا ، پیش از شستن بدن غلامعلی ، صورت بر صورت رفیق گذاشت و ... شاید نجوایی کرد که کسی نشنید . اما دوربینی ، بی سر و صدا از این حالات دو رفیق و بوسه آخر حاج علی رضا بر گونه غلامعلی تصویری به یادگار ثبت کرد. مشرق امروز این دو تصویر را هدیه می کند به تمام دل هایی که در گرو رفاقت با شهیدانند.
روحمان با یادشان شاد

این سه تن که به حقیقت باید آنان را سه برادر افسانه ای نامید ، با هم پای به کردستان گذاشتند. از قضای روزگار به تیر عشقِ «محمد پدردره گرگی» معروف به محمد بروجردی گرفتار شدند.
به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق ، تاریخ مناطق کردنشین ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، گنجینه ای است از خاطرات مردانی که این سرزمین تا سالیان سال دیگر به خود نخواهد دید. تقریبا تمامی سردارانِ سپاهِ حضرت روح الله اولین تجارب جهادی خود را در کوه های سرد و مردافکنِ کردستان پشت سر گذاشته اند. با شروع جنگ تحمیلی در جبهه های جنوب ، بسیاری از آنان به خوزستان هجرت کردند اما پس از پایان عملیات بیت المقدس ، گروهی از آنان که دل های خود را در کردستان جا گذاشته بودند بار دیگر به جبهه های شمال غرب بازگشتند و سرانجام نیز خنکای شراب شهادت را در همان جا چشیدند.
عکس نه چندان شفافی که می بینید ، از آن لحاظ منحصربفرد به شمار می رود که سه تن از تارخ سازان کردستان را با هم به ثبت رسانده است. این سه تن که به حقیقت باید آنان را سه برادر افسانه ای نامید ، با هم پای به کردستان گذاشتند. از قضای روزگار به تیر عشقِ «محمد پدردره گرگی» مهروف به محمد بروجردی گرفتار شدند و سرانجام نیز در مکتب همان پیر فرزانه پای در رکابِ براقِ شهادت نهادند و خاک کردستان را به خون خویش مشرف نمودند. این تصویر ، اولین روزهای حضور این سه سردار در جبهه های کردستان را نشان می دهد.
از راست:
*شهید محمود کاوه:به سال 1340 در مشهد به دنیا آمد. در سال 1358 ، زمانی که تنها 19 سال داشت ،وارد جبهه کردستان شد. سه سال بعد به فرماندهی تیپ 155 ویژه شهدا رسید . وی سرانجام در شهریور سال 1365در منطقه عمومی حاج عمران شولای شهادت پوشید.

*شهید محمد علی گنجی زاده زواره : به سال 1340 در زواره متولد شد. در سال 1358 ، وارد جبهه کردستان شد. در سال 1360 به دنبال تشکیل تیپ 155 ویژه شهدا ، اولین خکم فرماندهی این تیپ ، به نام او توسط شهید محمد بروجردی امضا شد و سراجام در شهریور 1361 در عمليات پاكسازي پيرانشهر بال در بال ملائک گشود.

*شهید علی قمی کردی: به سال 1339 در شهر قم دیده به جهان گشود. در سال 1358وارد جبهه کردستان شد. همزمان با تشکیل تیپ 155 ویژه شهدا ، در جمع موسسین ت حضور داشت و سرانجام در تیر ماه 1363 در حالی که قائم مقام فرماندهی تیپ را بر عهده داشت ، با خون خویش وضو گرفت.
در این عکس البته جای شهید ناصر کاظمی خالی است. ناصر ، پس از شهید بروجردی ، مرادِ بچه های کردستان بود و او بود که از سوی شهید بروجردی ماموریت پیدا کرد یک تیپ عملیاتی ویژه برای نبرد در کردستان تشکیل دهد. ناصر کاظمی هم این سه تن را به عنوان زبده ترین نیروهایی که می توانستند بار فرماندهی این تیپ را بر دوش بکشند انتخاب کرد و پخته ترینِ آن ها یعنی محمد علی گنجی زاده را به عنوان اولین فرمانده ی تیپ به بروجردی پیشنهاد نمود. جالب آن که همه فرماندهان و موسسان تیپی که نام «شهدا» بر آن نهاده شد ، یک به یک به خیل شهیدان پیوستند.
روحمان با یادشان شاد

دیدم عباس عزیز، سر در بدن ندارد اما با تعجب بسیار مشاهده کردم پیکر بی سر عباس بلند شده و روی دو پا نشست، آنگاه از بدن صدای سلام بر مولایمان حسین علیه السلام را شنیدم که گفت: «السلام علیک یا اباعبدالله!»


پس از مدتی مرخصی، دوباره عازم جبهه شده بودم. سوار ماشین که شدم برای یک لحظه مسافران را برانداز کردم که ناگاه چشمم به او افتاد که روی صندلی‌های ردیف آخر نشسته بود. آشنایی مختصری با او داشتم. طلبه‌ای بسیجی که بسیار مؤدب و مقید به آداب اجتماعی بود. او در یکی از مدارس جنوب تهران مشغول تحصیل بود...

با اشتیاق رفتم و کنارش نشستم. با احترام زیاد به من جا داد و پس از سلام و احوال‌پرسی از او پرسیدم: «راستی عباس! اهل کجای تهران هستی؟»

در حالی که سرش را به زیر انداخته بود با گوشه‌ی چشم نگاهی به من کرد و گفت: «خانه مان در کوی مهران است».

خیلی تعجب کردم و گفتم: «عباس! تو همان طلبه‌ی هم محل ما هستی که بچه ها به من گفته بودند!؟ منم بچه‌ی همان کوچه ام!».

عباس با لبخند ملیحی گفت: «پس شما هم همان طلبه‌ای هستید که شنیده بودم ساکن کوی مهران است؟» بعد هر دو خندیدیم و خوشحال از این اتفاق جالب، ساعت‌هایی را کنار هم گذراندیم. آنچه مرا به حیرت واداشته بود، اخلاص، ایمان و بی‌آلایشی او بود.

ساعت دو نیمه‌ شب می‌بایست از هم جدا می‌شدیم. او باید اندیمشک پیاده می‌شد و من مقصدم اهواز بود. ساختمان‌های پرخاطره‌ی پادگان دوکوهه پیدا شد، مکان مقدسی که قدمگاه هزاران شهید بسیجی و ده‌ها سردار دلاور همچون حاج احمد، حاج همت، حاج رضا، حاج عباس، حاج دستواره و ... بوده و هست.

عباس از جایش برخاست، گویی نیرویی مرا به طرف او می‌کشید. با آرامی گفت: «حمید آقا! امشب بیا پیش ما، فردا صبح برو».

گفتم: «نه خیلی ممنون! حتماً باید بروم؛ کار دارم».

او به آرامی خداحافظی کرد و من با تأسف از این جدایی، پیشانی او را بوسیدم. اگر می‌دانستم این آخرین دیدار ما است، آن شب او را ترک نمی‌کردم.

پس از عملیات کربلای پنچ، من بر اثر جراحتی مختصر در بیمارستان بستری شدم. همان جا بود که بچه ها خبر آوردند «عباس» شهید شد. من اصلاً نمی‌خواستم این حرف را باور کنم، گفتم: «چی... عباس؟ عباس آقا؟»؛ اما به ناچار می‌بایست قبول می‌کردم که او هم پرید.

یکی از بچه‌ها داستان عجیب شهادت عباس را از زبان رفیق و هم سنگرش این چنین می‌گوید: «ما در خط مقدم مشغول کار بودیم که ناگهان دیدم هوا پر از غبار شد. به طرف عباس رفتم. دیدم عباس عزیز، سر در بدن ندارد اما با تعجب بسیار مشاهده کردم پیکر بی سر عباس که به طرف قبله افتاده بود، بلند شده و روی دو پا نشست، آنگاه از بدن صدای سلام بر مولایمان حسین علیه السلام را شنیدم که گفت: «السلام علیک یا اباعبدالله!»

او می گفت در این حال بیهوش شد و مرتب هم تکرار می‌کرد: «به خدا راست می‌گویم؛ اما شما شاید حرف مرا باور نکنید».

بعد از این شهادت، پدر صبور عباس تعریف می‌کرد: «عباس سه وصیت جالب داشت؛ اول این که مرا در عمامه ام کفن کنید. من که ابتدا وصیت نامه او را خواندم تعجب کردم که آن پیکر رشید و این عمامه‌ی کوچک باریک، با هم چه تناسبی دارند؟ اما هنگامی این تناسب برایم یقینی شد که پیکر مطهر عباس را دیدم؛ عباس من سر در پیکر نداشت و یک دست او هم قطع شده بود.»

دوم این که عباس گفته بود: هنگام برداشتن جنازه‌ی من برای تشییع، چهارده سید به یاد چهارده معصوم علیهم السلام جنازه‌ی مرا بردارند که آن را عملی ساختیم.

سوم این که فرموده بود: هنگام تدفین جنازه ام اذان بگویید و ما هنگام تدفین او در صدد اذان گفتن بودیم که ناگهان صدای اذان از بلندگوهای بهشت زهرا طنین انداز شد. به ساعت که نگاه کردیم دیدیم ساعت دوازده ظهر است و ما در تعجب از این همه لطف خدا بودیم که هر وقت حضرتش بنده‌ای را دوست بدارد چگونه به خواسته‌های او جامه‌ی عمل می پوشاند.