تالار گفتگوی بیداری اندیشه

به نام او
تو را اي چشم يادت هست مي گفتم
ببين آيات پاك مهربان را، شقايق را تماشا كن
نظر بر آسمان افكن
نگفتم من نگاهت مهربان باشد
گره از ابروان بسته ات وا كن
تو را اي گوش يادت هست ، مي گفتم صداي آه مي آيد
نگفتم سكوت مردمان را هم شنيدن رسم زيبايي ست
نگفتم ناله هاي نيمه شب ها ، با مناجات سحر پيوند خواهد خورد ، سرود عاشقي از عرش مي آيد
تو را اي لب نگفتم من سلامي كن
به لبخندي ، گره از ابروان بسته اي وا كن
نگفتم بوسه ايي بر دستان خسته ايي بنشان
نگفتم در هياهوي هجوم كينه ، خود را بسته دار، اي لب
زبان سرخ ، گفتم من ، كلام مهرباني بر تو بس زيباست
نگفتم جان تو ، جان سر سبزم
نگفتم با تو پيمان الستي با خدا بستم
نگفتم وا‍ژه دشنام را ديگر به دور افكن
تو با هر يك سلام و هر دعايي تطهير خواهي شد
نگفتم اي رگ گردن ، خدايم را سلامي ده
تو را گردن ، نگفتم زير بار حرف ناحق ، خم مشو هرگز
تو را اي شانه من گفتم ، كه بايد تكيه گاهي بر سري با گريه هاي نيمه شب باشي .
تو را گفتم قدم هاي يتيمي بر تو يعني شيعه عاشق ، نگفتم بار مردم را پذيرا باش ،
خدايي دست مردم را تو حرمت نه ، كه كار قفل و زنجير و قفس كاري خدايي نيست
تو را اي دل نگفتم مهربان باش ؟ ببخشا رحم كن با مردمان ، زين پس مدارا كن . امانت دار پاكي باش ، نگفتم دل شكستن كار خوبي نيست .
نگفتم من ، كه دلگيري رسوم رهروان راه پاكي نيست ، تو يادت هست مي گفتم ، عزيزم آسماني باش.
تو را اي عشق ، من گفتم خدايي شو ، تو بند اين زمين از پاي خود وا كن . پريدن تا خدا انديشه ات باشد .
تو را اي سينه من گفتم ، نگفتم ذكر لب ها ميرود تا عرش . تو را گفتم كه در تنگي گشايش هاي بسيار است .
نگفتم در دل هر رنج و سختي راحتي پيداست . تو فارغ گر شدي از غم ، هزاران شكر او را بر زبان اور .
تو را اي پاي خوبم من نو را گفتم ، قدم در راه خوبي نه . تو را گفتم كه راه بي خدا آغاز پايان است .
تو را اي نفس يادت هست مي گفتم ، رضايت را مهيا كن كه راضي مي شوي از او ، و راضي مي شود از تو .
نگفتم من تو را اي جان ، از اين پس لايق تقديم جانان شو .
تو را اي من ، ببينم خوب يادت هست مي گفتم ،كه عالم محضر پاك خداونديست و عصيان تا به كي ، وقتي كه مي بيند تو را آن خالق بينا
نگفتم من تو را ، اي من ، قسم بر روز روشن ، بساط اين منيت را به دور افكن...
كنون اي روح زيبا ، يادگار و راهنماي خالقم ، در من بيا و اين من سرگشته را درياب .
تو زيبا كن مرا بي من ، به چشم و گوش و دست و قلب من رنگ خدايي زن
خليفه بودنش را ياد من آور . دل و انديشه و كردار من ، زين پس خدايي كن ..

---

روزی شاگرد یه راهب پیر هندو از او خواست که واسش یه درس بیاد موندی بده . راهب از شاگردش خواست کیسه نمک رو بیاره پیشش ، بعد یه مشت از اون نمک رو داخل لیوان نیمه پری ریخت و از او خواست اون آب رو سر بکشه . شاگرد فقط تونست یه جرعه کوچک از آب داخل لیوان رو بخوره ، اونم بزحمت .
استادپرسید : " مزه اش چطور بود ؟ "
شاگردپاسخ داد : " بد جوری شور و تنده ، اصلا نمیشه خوردش "
پیرهندواز شاگردش خواست یه مشت نمک برداره و اونو همراهی کنه .
رفتند تا رسیدن کنار دریاچه . استاد از او خواست تا نمکها رو داخل دریاچه بریزه ، بعد یه لیوان آب از دریاچه برداشت و داد دست شاگرد و ازش خواست اونو بنوشه . شاگرد براحتی تمام آب داخل لیوان رو سر کشید .
استاداینبارهم از او مزه آب داخل لیوان رو پرسید. شاگرد پاسخ داد : " کاملا معمولی بود . "
پیرهندو گفت : " رنجها و سختیهائی که انسان در طول زندگی با آنها روبرو میشه همچون یه مشت نمکه و اما این روح و قدرت پذیرش انسانه که هر چه بزرگتر و وسیعتر بشه ، میتونه بار اون همه رنج و اندوه رو براحتی تحمل کنه ، بنابراین سعی کن یه دریا باشی تا یه لیوان آب ."

فقير به دنبال شادي ثروتمند و ثروتمند به دنبال آرامش زندگي فقير است ،
كودك به دنبال آزادي بزرگتر و بزرگتر به دنبال سادگي كودك است ،
پير به دنبال قدرت جوان و جوان در پي تجربه سالمند است،
آنان كه رفته اند در آرزوي بازگشت و آنان كه مانده اند در روياي رفتن....
خدايا !
كدامين پل در كجاي دنيا شكسته است كه هيچكس به مقصد خود نمي رسد !؟

داستانی از ناپلئون

به هنگام اشغال روسیه توسط ناپلئون دسته ای از سربازان وی ، درگیر جنگ شدیدی در یکی از شهر های کوچک آن سرزمین زمستان های بی پایان بودند که ناپلئون به طور تصادفی ، از سربازان خود جدا افتاد .

گروهی از قزاق های روس، ناپلئون را شناسایی کرده و تا انتهای یک خیابان پیچ در پیچ او را تعقیب کردند . ناپلئون برای نجات جان خود به مغازه ی پوست فروشی ، در انتهای کوچه ی بن بستی پناه برد . او وارد مغازه شد و نفس نفس زنان و التماس کنان فریاد زد : خواهش می کنم جان من در خطر است ، نجاتم دهید . کجا می توانم پنهان شوم ؟

پوست فروش پاسخ داد عجله کنید . اون گوشه زیر اون پوست ها قایم شوید و ناپلئون را زیر انبوهی از پوست ها پنهان کرد . پس از این کار بلا فاصله قزاق های روسی از راه رسیدند و فریاد زدند : او کجاست ؟ ما دیدیم که وارد این مغازه شد . علی رغم اعتراض پوست فروش قزاق ها تمام مغازه را گشتند ولی او را پیدا نکردند و با نا امیدی از آنجا رفتند. مدتی بعد ناپلئون از زیر پوست ها بیرون خزید و درست در همان لحظه سربازان او از راه رسیدند .

پوست فروش به طرف ناپلئون برگشت و پرسید : باید ببخشید که از مرد بزرگی چون شما چنین سوالی می کنم اما واقعا می خواستم بدونم که زیر آن پوست ها با اطلاع از این که شاید آخرین لحظات زندگی تان باشد چه احساسی داشتید ؟

ناپلئون تا حد امکان قامتش را راست کرد و خشمگینانه فریاد کشید : با چه جراتی از من یعنی اپراطور فرانسه چنین سوالی می پرسی؟

محافظین این مرد گستاخ را بیرون ببرید، چشم هایش را بسته و اعدامش کنید. خود من شخصا فرمان آتش را صادر می کنم .

سربازان پوست فروش بخت برگشته را به زور بیرون برده و در کنار دیوار با چشم های بسته قرار دادند . مرد بیچاره چیزی نمیدید ولی صدای صف آرایی سربازان و تفنگ های آنان که برای شلیک آماده می شدند را می شنید و به وضوح لرزش زانوان خود را حس می کرد . سپس صدای ناپلئون را شنید که گلویش را صاف کرد و با خونسردی گفت : آماده ….. هدف …..

با اطمینان از این که لحظاتی دیگر این احساسات را هم نخواهد داشت، احساس عجیبی سراسر وجودش را فرا گرفت و به صورت قطرات اشکی از گونه هایش سرازیر شد. سکوتی طولانی و سپس صدای قدم هایی که به سویش روانه میشد… ناگهان چشم بند او باز شد. او که از تابش یکباره ی آفتاب قدرت دید کاملی نداشت ، در مقابل خود چشمان نافذ ناپلئون را دید که ژرف و پر نفوذ به چشمان او می نگریست.

سپس ناپلئون به آرامی گفت : حالا فهمیدی که چه احساسی داشتم؟



جملاتی از ناپلئون


- در دنیا فقط از یک چیز باید ترسید و آن خود ترس است .

- اولین شرط توفیق شهامت و بی باکی است .

- نایاب ترین چیزها در جهان دوست صمیمی است .

- دردها و رنج ها فکر انسان را قوی می سازد

- کسانی که روح نامید دارند مقصرترین مردم هستند.

- کسی که می ترسد شکست بخورد حتما شکست خواهد خورد.

- یک روز زندگی پر غوغا و در شهرت و افتخار بهتر از صد سال گمنامی است.

- پیروزی یعنی خواستن .

- عشق گوهری است گرانبها ، اگر با عفت توام باشد.

- عفت در زن مانند شجاعت است در مرد ، من از مرد ترسو همچنان متنفرم که از زن نانجیب

- فداکاری در راه وطن از همه فضایل باارزشتر است.