تالار گفتگوی بیداری اندیشه

گريسته بود، بسيار.

گمان نمي‌كرد ناگريز به برگشت باشد.

پس باز هم گريست.

چونان كه هبوطش به زمين 40 ساله مي نمود.

گويا صدايي شنيد.

صداي پَر...

صداي از جنس ملكوت...

جبرئيل بود...

با پيغامي در دست :

- توبه كن.... بازآ ، زبان بگشا و با من تكرار كن.

و او تكرار كرد:

- يا حميد به حق محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) : غم ها رفتند...

- يا عالي به حق علي (علیه السلام) : تمام وجودش غرق سرور شد...

- يا فاطر به حق فاطمه (سلام الله علیها) : شادي مثل خون در رگش مي‌دويد...

- يا محسن به حق الحسن (علیه السلام) : سر از پا نمي شناخت، آرام گرفت؛

- يا قديم الاحسان به حق الحسين (علیه السلام) : ...



يك لحظه تمام هستي از حركت ايستاد، انگار.

باد از وزيدن، پرنده از پرواز، رود از جريان.

دوباره غم ها آمده بودند بر دلش. غم آمد، غم آمد...

دلش مي خواست دوباره گريه كند.

- اين حسين كيست كه ... ؛ آدم پرسيد.

با چشماني باراني گوش سپرد به ندائي كه مي فرمود :

- حسين (علیه السلام) خون خدا است، فرزند تو... . و جبرئیل براي «آدم» روضه حسين خواند.

انگار شنيد كه : و شاء الله ان يراني مقتولا (1)

و آدم باز هم گريست.

در حالي كه نسيم صدائي محزون و غم گرفته را بر شانه‌هايش به اين سو مي خراميد،

و صدائي كه مي گفت :

انا قتيل العبرات

به نام خدا

کمتر از برافراشته شدن پرچم دینی تو قلب و کل دنیا ازش بخوایم، در حقش ظلم کردیم، ظلم . . .

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

[b]

---

ادم بی ختیار اشکش در میاد با دیدن این عکس و این متن

به نام خدا