تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۱۷/فروردین/۹۱ ۴:۴۸)meshkat نوشته است: [ -> ]دست گرمش را به زیر خنکای آب برد . . .ترک لبانش میسوخت...زبانش در طلب آب خون میتراوید...
نفسش فقط یک قطره آب را نفس نفس میزد...
آب را با دست بالا آورد . . .اما
ذَکَرَ عَطَشَ الحُسین وَ أهلِ بَیتِه
صدای گریه ی علی اصغر تمام شریعه را پر کرد..
دستانش به گریه افتادند...
آب روی آب ریخت..

(۱۴/آذر/۹۰ ۸:۳۷)MESSENGER نوشته است: [ -> ]

بسم رب الحسین

انگیزه آب نخوردن ابوالفضل(علیه السلام) خیلی لطیف تر از آن است که تاکنون شنیده ایم!!!

خوب دقت و توجه فرمایید!

تاریخ می گوید که:

حضرت عباس(علیه السلام) وقتی وارد شریعه فرات شد، اسبش هم با همه تشنگی که به طور طبیعی داشت، ابتدا از خوردن آب خودداری می کرد. اسب، با هوش است و شاید به دلیل همین هوش، عرب این حیوان را «فرس» می نامد. این حیوان خوب می فهمید که راکبش آب نمی خورد و فضا، فضای جنگ است؛ هیاهو و کشتار و شهادت را می دید و بر سیاق ذات هوشی اش حوادث راپیش بینی می کرد و می فهمید. بنابراین رغبتی به خوردن آب از خود نشان نمی داد و در واقع، نوعی تعهد به راکب و احترام را از خود بروز می داد!

اسب می فهمید که نباید غفلت کند؛ ولی با کمال تأسف، تاریخ در این باره در توضیح جوانمردی سپهسالار کربلا،حقیقتی لطیف را در قالب یک وهم تاریخی جلوه می دهد!

زیرا با مراجعه به کلید شخصیتی حضرت باب الحوائج عباس بن علی(علیه السلام) و از سر وفاداری و ارادت ورزی اش، به خوبی درمی یابیم که او نه تنها غافلانه و از سر سهو هم یک لحظه از دایره وفا خارج نگشت؛ بلکه از سر جوانمردی وقتی دید حیوانش هم حرمت گرفته و تشنگی را تحمل کرده، دست به زیر آب برد و آب را دست نزدیک دهان خود نمود تا حیوان فریب این حرکت را بخورد و درآسودگی آب بیاشامد.

و این، به طور دقیق عین نکته سنجی حضرت ابوالفضل (علیه السلام) است که در تمامی زوایای حوادث، ریز و درشت، غفلت نکرده و در حساس ترین لحظات جای خالی و ناتمام باقی نگذارده است.

در این صورت است که راز وفاداری حضرت عباس (علیه السلام) به عنوان بارزترین چهره او آشکار می گردد و وجود مقدسش را برای همیشه سرخیل مریدان عالم قرار می دهد.

.

.

.

امام زين العابدين(علیه السلام) فرمودند:

خداوند حضرت عباس (علیه السلام) را رحمت كند كه به حق ايثار كرد و امتحان شد و جان خود را فداي برادرش كرد تا آنكه دو دستش قطع شد.لذا خداوند عزوجل در عوض،‌ دو بال به او عطا كرد تا همراه ملائكه در بهشت پرواز كند، همان طور كه به جعفر بن ابي طالب (علیه السلام) هم دو بال عطا فرمود و به تحقيق، حضرت عباس (علیه السلام) نزد پروردگار مقام و منزلتي دارد كه روز قيامت همه شهدا به آن مقام و منزلت غبطه مي خورند.

.

.

.

یا عباس بن علی ع

التماس دعا

(۲۴/فروردین/۹۱ ۱۸:۱۴)neda نوشته است: [ -> ]کربلا که میری تازه میفهمی زنده کردن یعنی چی... دلت میخواد که همیشه زنده گی کنی نه زندگی.... و امیده زنده ماندن و زنده گی کردن درونت زیاد میشود...

(۲۴/فروردین/۹۱ ۱۸:۱۴)neda نوشته است: [ -> ]باز هم شب پنج شنبه و کربلا و حضور مادر(سلام الله علیه).... خدایا دلم برای پنج شنبه و کربلا و مادر(سلام الله علیه) تنگه....