تالار گفتگوی بیداری اندیشه

اسیر است زینب

نـ در کربلا

هر روز من به یاد تنت گریه می کنم
با پاره پاره پیراهنت گریه می کنم
می سوزم و داغ تو را اشک می شوم
بر رفتن و نیامدنت گریه می کنم
پای لب تَرَک تَرَکت آب می شوم
بر لحظه های لب زدنت گریه می کنم
.
.
.
.
.
دوباره پیراهنت را به سینه چسباندم
بیا که چشم به راه رسیدنت ماندم
بیا که با تو بگویم غم نهانی خویش
حدیث در به دری ها ، غم نگفته ی خویش
دو چشم غرق به خون ، حلقه های در شده است
ز بعد شام دو چشمم کبودتر شده است
چگونه با تو بگویم که شام ننگین است
و دست مردم این شهر عجیب سنگین است