تالار گفتگوی بیداری اندیشه

فصل عزا آمد و دل غم گرفت
خیمه دل بوی محرم گرفت

دشت پر از ناله و فریاد بود
سلسله بر گردن سجاد بود


فصل عزا آمد و دل غم گرفت
خیمه دل بوی محرم گرفت

زهره منظومه زهرا حسیــــــــــــــــــــــــــــــــن
کشته افتاده به صحرا حسیـــــــــــــــــــــــن




دست صبا زلف تو را شانه کرد
بر سر نی خنده مستانه کرد

چیست لب خشک و ترک خورده ات
چشمه ای از زخم نمک خورده ات



روشنی خلوت شبهای من
بوسه بزن بر تب لبهای من

زغم غربت تو تب کنم
یاد پریشانی زینب کنم



آه از آن لحظه که بر سینه ات
بوسه نشاندند لب تیرها

آه از آن لحظه که بر پیکرت
زخم کشیدند به شمشیرها

آه از آن لحظه که اصغر شکفت
در هدف چشم کمانگیر ها

آه از آن لحظه که سجاد شد
همنفس ناله زنجیر ها




قوم به حج رفته به حج رفته اند
بی تو در این بادیه کج رفته اند

کعبه تویی کعبه به جز سنگ نیست
آینه ای مثل تو بی رنگ نیست



آینه رهگذر صوفیان
سنگ نصیب گذر کوفیان

کوفه دم از مهر و وفا می زدند
شام تو را سنگ جفا می زدند

کوفه اگر آینه ات را شکست
شام از این واقعه طرفی نبست

کوفه اگر تیغ و تبرزین شود
شام اگر یکسره آذین شود

مرگ اگر اسب مرا زین کند
خون مرا تیغ تو تضمین کند

آتش پرهیز نبرد مرا
تیغ اجل نیز نبرد مرا :

بی سر و سامان توام یا حســــــــــــــــــــین
بی سر و سامان توام یا حســــــــــــــــــــین
بی سر و سامان توام یا حســــــــــــــــــــین
بی سر و سامان توام یا حســــــــــــــــــــین

دست به دامان تو ام یا حســــــــــــــــــــــین

جان علی سلسله بندم مکن
گردم از خاک بلندم مکن



عاقبت این عشق هلاکم کند
در گذر کوی تو خاکم کند

تربت تو بوی خدا می دهد
بوی حضور شهدا می دهد



مشعر حق عزم منا کرده ای؟
کعبه ی شش گوشه بنا کرده ای

تیر تنت را به مصاف آمدست؟
تیغ سرت را به طواف آمدست؟




چیست شفابخش دل ریش ما
مرحم زخم و غم و تشویش ما

چیست به جز یاد گل روی تو
سجده به محراب دو ابروی تو



بر سر نی زلف رها کرده ای؟
با جگر شیعه چه ها کرده ای

باز که هنگامه برانگیختی
بر جگر شیعه نمک ریختی

کو کفنی تا که بپوشم تنت
تاگیرم دامنه ی دامنت

شاید به همین دلیل باشد که آب از روی حضرت عباس(علیه السلام) شرم دارد و ملتمسانه بر گرد قبرش می‌چرخد، در کتاب «کرامات الصالحین» صفحه 286 حکایتی نقل شده است که گویای این مطلب است:






*وقتی آب حرم حضرت عباس(علیه السلام) را احاطه می‌کند

آیت‌الله حاج سید عباس کاشانی حائری در ماه ربیع‌الاول 1407 قمری، برای گروهی از فضلای حوزه‏ علمیه قم، این‌گونه نقل کرده‏اند:

روزی در بیت آیت‌الله العظمی سید محسن حکیم (از مراجع تقلید در نجف اشرف) بودم، که کلیدار آستان قدس حضرت ابوالفضل(علیه السلام) تلفن کرد و گفت: سرداب مقدس حضرت ابوالفضل(علیه السلام) را آب گرفته است و بیم آن می‏رود که ویران شود و به حرم مطهر و گنبد و مناره‏ها نیز آسیب کلی وارد شود، بنابراین شما کاری کنید و نسبت به تعمیر آن سرداب مطهر اقدام کنید.

آیت‌الله حکیم گفت: من جمعه به آنجا خواهم آمد و هر آنچه در توان دارم، انجام خواهم داد. آن‌گاه گروهی از علمای نجف از جمله اینجانب، همراه ایشان به کربلا و به حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) رفتیم.

آن مرجع بزرگ برای بازدید به طرف سرداب مقدس رفتند و ما نیز به دنبال ایشان بودیم، اما آیت‌‌الله حکیم همین که چند پله پایین رفتند، نشستند و با صدای بسیار بلندی که تا آن روز ندیده بودم، شروع به گریه کردند، همه‏ ما شگفت‌زده و هراسان شدیم که چه شده است؟ من گردن کشیدم و در سرداب نگاه کردم، دیدم شگفتا، منظره عجیبی است که مرا هم گریان ساخت.

منظره این بود که دیدم قبر شریف حضرت ابوالفضل(علیه السلام) در میان آب، مثل جایی که از هر سو به وسیله‏ دیوار بتونی بسیار محکم حفاظت شود، در وسط آب قرار دارد. اما آب آن را نمی‏گیرد! درست همانند قبر سالارش، حضرت امام حسین(علیه السلام) که متوکل بر آن آب بست، اما آب به سوی قبر پیش روی نکرد و آنجا را «حائر حسینی» نامیدند.

بسم رب الشهداء و الصدیقین
در سوگ غمهای دلت ،هر بار چشمی گریه کرد...............................هر بار از هجر رخت ،چشمانمان خون گریه کرد.
در سرزمین پاک وناب ، با تو عدوی کین چه کرد...................................باران تیر و نیزه ها روی سرت خون گریه کرد.
ان نیزه و تیر بلا از دست نازیبای دیو............................................نازل بر ان روی تو شد ،بین کینه ها با تو چه کرد.
یارب در ان دشت بلا ،مخلوق تو با او چه کرد .........................................مخلوق نازیبای تو دلهایمان افسرده کرد.
دیدی چه امد بر جهان ،با انچه شیطان باب کرد؟...........................مرد و زن و پیر و جوان کشت و دلان بی تاب کرد.
دانسته بود و دل بداد ،بر نیزه های پر زکین .........................ان ماه تابان روی نی ، قران برامان(برای مان ) زنده کرد.
صوتی وزین و دلنواز ،از انتهای نای دل ...........................................خواند و در ان دشت بلا اسلاممان پاینده کرد.
مردان نامرد شقی ،قلبی ز نفرت داشتند ..................................بین عقده های جاهلی ،شمر لعین کی باز کرد .
گویی که دیوان (دیوها)از دغل چون زندگانی (زنده هایی)مرده اند.......این مردگی را تا ابد ان شخص خامص باب کرد.
گویی ندایی در دلان در این زمان غوغا کند .......................راه حسین و اسمان در هر زمان کی(چه کسی)باز کرد.
زینب به دنبال سرت فریاد واویلا زند..........................................بین که در ان دشت بلا دشمن که را جانباز کرد.
ان بیرق و سیمای حق بشکفته شد از بوی خون .......................بین که دل جانباز را با خود چه کس همساز کرد.
شعر از خودم...تاریخ سرایش1387/10/20