تالار گفتگوی بیداری اندیشه

یا ایتها النفس المطمئنه....

نام حسین چو می برند حزن دلم فزون شود
از غم کربلای او دجله چو شطّ خون شود

---

بایک نگهش هر گنهی محو شود
سرفصل کتاب حسنات است حسین
بنگر به شکوه نام ثارالهی اش
هم خون خدا، خدا صفات است حسین

چند وقتست دلم مي‏گيرد
دلم از شوق حرم، مي‏گيرد
مثل يک قرن شب تاريکست
دوسه روزي که دلم مي‏گيرد
مثل اينست که دارد کم ‏کم
هستيم رنگ عدم مي‏گيرد
دسته‏ي سينه ‏زني در دل من
نوحه مي‏خواند و دم مي‏گيرد
گريه‏ام، يعني: باران بهار
هم نمي‏گيرد و هم مي‏گيرد!
بسکه دلتنگي من بسيارست
دلم از وسعت کم مي‏گيرد
لشکر عشق، حرم را بخدا
بخود عشق قسم، مي‏گيرد

آقا! اجازه هست؟ اجازه.. سلامی دوباره کنم؟
این عشق را قافیه، غزل را سه پاره کنم؟
حالی بپرسم از یک دو بیت شعر و.. یک ردیف
در محضر شما به ادب اساعه‏ چندباره کنم؟


آقا اجازه هست بیایم به مجلس‌ات؟
در روضه‌ات سکینه شوم، آه و ناله کنم؟
آقا اجازه هست بگویم عطش بگویم آب؟
بعدش سکوت، مثل دختری سه ساله کنم؟


آقا اجازه هست دست.. نه روی دلت را نمی‌شود!
خون را که قطره قطره.. مشک.. گریه می‌کنم..
آرام تر! بخواب.. لای لای.. اصغرم بخواب..
عباس! نه! نمی‌شود.. بیا! گریه می‌کند!


آقا.. اجازه؟ از دل زینب(سلام الله علیها).. نرو حسین(علیه السلام)..
ده شب بمیرم و این لحظه را بهانه کنم :
آتش گرفت خیمه! چادر زینب! بیا عمو!
آخر چگونه من این بغض را شاعرانه کنم؟

---

بسم الله الرحمن الرحيم

آقاجونم سلام
من چه درد دلي كنم ، مني كه تا حالا با چشم سر كربلا رو نديدم ، اما بارها و بارها در تصورات خودم كربلا رو تصور كردم .
آقاجون مارو هم بطلب بيام به پابوست .آقاجون هر وقت اسم كربلا مياد دلم يه حالي ميشه .
دلم ميگيره و وقتي گونه هام خيس ميشه دلم باز ميشه.

هنوز منتظرم و منتظر خواهم ماند تا دعوتم كنيد .