تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۳۰/شهریور/۹۰ ۱۴:۴۰)seyed reza نوشته است: [ -> ]جاداره که بگم
موقعی که اونجا بودیم. کاروان ما روحانیش که بار اولش بود که میومد. مداح هم نداشت. مدیر هم که قربونش برم...
خدا به همه شون اجر بده.
یه روز رفتم حرم امام حسین (علیه السلام) دیدم یه صدایی میاد. آره یکی داشت روضه میخوند. روضه ها!!! عجب سوزی داشت
کجا؟ زیر گنبد دقیقا روبه روی ضریح تو فاصله ی یه متری. اونایی که رفتن میدونن خادم های حرم نمیذارن کسی اونجا چیزی بخونه. میگن برو تو صحن.
ولی عجب روضه ای بود. جا نبود که بشینیم. داشتم دنبال جا میگشتم که بشینم و دل بزنم به دریا و حواسم اصلا نبود که چی میگه. ولی نمیدونم چرا اشکام میومد.
به زحمت یه جا پیدا کردم. نشستم دیگه نفهمیدم کی تموم شد. در اصل روضه ی بدون آهنگ یا درددل بود.
داشت میگفت که
بچه ها میدونید چرا این کفترا میرن تا حرم عباس و بر میگردن؟ میرن اونجا نمیشینن میان اینجا میشینن. آخه عباس که دست نداره بهشون غذا بده.(چه حالی بود اون لحظه)
و یه تیکه ی دیگه:
نمیدونم تا حالا رفتید پایین کنار قبر عباس یا نه. اخه چرا انقدر قبرش کوچیکه؟ مگه عباس رشید نبود؟ چیکارش کردن؟
همین جا ها بود که یکی از خادم ها اومد گفت برید تو حیاط و بساطمون رو جمع کرد.
اون بنده ی خدا گریه اش شدید تر شد. گفت امام حسین میبینی اینجا هم نمیذارن راحت باشیم.
این جمله همان و رنگ خادم رفتن همان. داشتم میرفتم که دیدم هنوز داره با طرف حرف میزنه که احتمالا از دلش دربیاره

یه روضه ی سه نفره هم شرکت کردیم. خدا قسمت همه بکنه انشاالله. هر چی غریب تر باحال تر. اینو با گوشت و خون حس کرده ام.
رفتم حرم حضرت عباس داشتم از کنار ضریح رد میشدم که یه صدای ضعیف شنیدم. نگو بنده ی خدا نذر کرده بود کنار ضریح حضرت عباس روضه بخونه. اونا هم که نمیذاشتن مجبور بود آروم بخونه. یک بنده خدای دیگه هم سمت چپش وایساده بود و اروم گریه میکرد. منم دیدم سمت راستش خالیه رفتم سمت راستش ایستادم ولی حیف که دیگه آخرش بود
التماس دعا
یاعلی

آقام منت سرم گذاشتندو این بنده رو سیاه رو چند بار طلبیدن.
سریهای اول که مشرف شدم با اینکه تو حرم حال خوبی داشتم اما نمی تونستم برم زیارت قتلگاه.تعجب میکردم که چطور زائرها عادی میرن کنار ضریح مربوط به قتلگاه و سلام میدن و چندتا ماچ میکنن رد میشن!!!!
با خودم میگفتم جائی که سر اربابمو جدا کردند(لعنه الله علی اعدائهم اجمعین) یا نباید بری یا وقتی رفتی باید حق اون مکان رو به جا بیاری...دوستانی که تو یکی دوسال اخیر مشرف شدند میدونن که برای خانمها قسمت قتلگاه یک ضریح و زیارتگاه کوچک قرار دادندکه توی صحن اصلی و محل رفت و آمده.
سفر آخرم هم زیارت قتلگاه نرفتم...تا اینکه روزی داشتم سلام میدادم و از حرم میومدم بیرون...اما انگار نیرویی منو کشید سمت قتلگاه...از دور نگاهی کردم دیدم خیلی خلوته و اثری از ایرانیها نیست(ساعت صبحانه هتلها بودو همه رفته بودند)
جای همتون خالی...رفتم نشستم پای ضریح اون قسمت...چادر رو کشیدم رو سرم...برای لحظه هایی شدم زینب!!!
(ارواحکم فی الارواح و انفسکم فی النفوس)
احساس میکردم الان زینبم و اومدم بدن برادرم رو از زیر نیزه ها و ثم اسبها بیارم بیرون!!!
احساس میکردم رقیه هستم و اومدم کنار بدن بی سر بابام!!!
سرم رو گذاشته بودم رو ضریح و ضجه میزدم ...
جوری شد که به لطف خدا تو اون لحظه ها قتلگاه از غربت در اومده بود...همه جمع شده بودند و گریه می کردند...
نمیدونم چقدر زمان گذشت و ...


خدا یا ما رو از شیعیان حقیقی و منتقمین خون حسین (علیه السلام) قرار بده
بحق مادرمون زهرا سلام الله علیها

حسین یعنی زیبایی، مگر می شود با زیبایی همراه و همسایه بود و زیبا نشد ...

---

با آب طلا نام حسین قاب کنید
با نام حسین یادی از آب کنید
خواهید که سربلند و جاوید شوید
تا آخر عمر تکیه بر ارباب کنید

(۱۲/مهر/۹۰ ۱۵:۰۳)منتقم زهرا نوشته است: [ -> ]یکی نیست بیاد اینجا بگه من دارم میرم کربلااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟
بخدا خیلی دلم تنگ شد.

بذار حاجی بره من حج نمیخوام
به غیر از کربلا جایی نمیام
که قربونی حج تشنه نمیشه
ولی من تشنه روتم همیشه

عزیز دل شما دعا کنید قسمت یکی از بچه های تالار بشه به روی چشم میاد تو همین تاپیک اعلام میکنه پروازشو . آمین

درد دلی با کربلا از زبان شهدا


*شهيد سيد مرتضي آويني
-----------------------------
بسيجي، عاشق كربلاست و كربلا را تو مپندار كه شهري است در ميان شهرها و نامي است در ميان نام‌ها. نه! كربلا، حرم حق است و هيچ كس را جز ياران امام حسين (علیه السلام) راهي به سوي حقيقت نيست. ما سرگردان‌هاي مدار نفس را چه مي‌رسد كه از ستارگان كهكشان حسين (علیه السلام) سخن بگوييم؟ ما را چه مي‌رسد كه از ساكنان حريم قدس و شاهدان محفل قدس سخن بگوييم.

*شهيد محمد رستگاري
--------------------------
«اينك ما مي‌گوييم حسين جان! اگر در فضاي داغ و خونين، كسي به فريادت نرسيد و نداي تو را لبيك نگفت، ما پيروانت در فضاي گرم و خونين ايران زمين، دست مردانگي مشت كرده به نداي غريبي و تنهايي‌ات لبيك مي‌گوييم»

*شهيد زين‌العابدين عابدنيا
----------------------------
«اي حسين! اكنون شهيدان بر ما شاهدند و تو اي سيد شهيدان! قافله سالار اين كاروان هستي، راه عشق نما و به اين كاروان متصل فرما، اي بزرگ آموزگار شهادت و اي سوخته شعله‌هاي سركش عشق به تو اقتدا كردم؛ تو شاهد باش كه همچون ياران تو به ياري‌ات برخاستم و نداي با صلابت «هل من ناصر ينصرني» تو را لبيك گفتم»

*شهيد عبدالحسين رضايي
-----------------------------
«ما وارثان خون حسين (علیه السلام) هستيم و ما را در مبارزه كردن با كفار، هيچ ترس و واهمه‌اي نيست».

*شهيد محمد دوست محمدي
--------------------------------
«حسين جان! اي معني انسانيت در زمين و زمان، اي كه به ما درس دادي؛ درس خوب زيستن و خوب مردن. اي نور! اي روشني! اي چراغ فروزان بر مناره تاريخ در همه عصرها و همه نسل‌ها، امت تو و شاگردان مكتب تو از نزديك به تو لبيك مي‌گويند؛ مگر نه اين است كه تو با حركت كمالي خود، درس انسان بودن و انسان زيستن و انسان مُردن آموختي؟»

*شهيد محمدرضا پورقديري
-----------------------------
«برادران! بدانيد كه زندگي و شهادت پرافتخار امام حسين (علیه السلام) سر مشقي بود براي تمام جهانيان و نيك انديشان و ما مي‌كوشيم تا حيات و مرگ خويش را بر اساس ايده آن حضرت قرار دهيم».

*شهيد سليمان عبدي
------------------------
«درود بر عاشقان زيارت كربلاي تو يا حسين كه عاشقانه در راه تو جان مي‌سپارند و به عشق اينكه بر خاك زير پايت بوسه زنند، جان خود را براي زيارت تو و معبودشان هديه مي‌كنند».

*شهيد علي‌رضا زارع
----------------------
«من رفتم به آن راهي كه براي رسيدن به آن، مشقّات زيادي كشيدم. من رفتم به آن راهي كه آرزويش را داشتم. من مي‌روم كه دنباله رو خط سرخ ابا عبداللّه الحسين (علیه السلام) باشم»

*شهيد مجتبي طيراني
-------------------------
«يا حسين! يا حسين! يا حسين! آن قدر فرياد «هل من ناصر ينصرني»ات نافذ بود و آنچنان تنهايي‌ات در آن تفتيده دشت برهوت، دلمان را به آتش كشيد كه اكنون در لبيك به تو ، همه سختي‌ها را با لذت ايثار بر دوش خواهيم كشيد».