تالار گفتگوی بیداری اندیشه

یه شعر تکراری ...

باز باران با محرم
میخورد بر بام قلبم
یادم آمد کربلا را
دشت پرشور و بلا را
گردش یک ظهر غمگین
گرم و خونین،
لرزش طفلان نالان
زیر تیغ و نیزه ها را
با صدای گریه های کودکان
اندر آن صحرای سوزان
می دود طفلی سه ساله
پر زناله
دل شکسته
پای خسته
باز باران
قطره قطره می چکد
از چوب محمل
خاکهای چادر زینب
که کم کم میشود گل
باز باران با محرم

[b]تسلیت : شهادت حضرت مسلم بن عقیل

---

---

[/b]

---

---

---

---

تشنه ام تشنه ولی آب گوارایم نیست

بین این قوم کسی تشنه ی آقایم نیست

هیچ کس نیست که سرگرم تماشایم نیست

نفسم مانده و جانی به سر و پایم نیست

من که شرمنده ام ای تشنه به اندازه ی شهر

چشم بر راه توام بر سر ِ دروازه يِ شهر

یک نفر بودم و یک شهر مرا زخم زدند

یک تن امّا همه از رسم و وفا زخم زدند

بی کس ام دیده ولی در همه جا زخم زدند

سنگ آورده و از بام و هوا زخم زدند

زخم بر من زده و کرده تماشا کوفه
امتحان کرده نوک نیزه ی خود را کوفه

تیری آماده شد و با بدنم تمرین کرد

تیغه ای ساخته شد، روی تنم تمرین کرد

پنجه ای سرزده با پیروهنم تمرین کرد

سنگ انداز ببین با دهنم تمرین کرد

خواستم تا بپرم از بدنم بال افتاد

کارم آخر به تهِ گودی گودال افتاد

آنکه دیروز نظر بر نظرم می انداخت

دیدی امروز چه خون بر جگرم می انداخت

چوب آتش زده از دور و برم می انداخت

شاخه ي شعله ور و نخل سرم می انداخت

دست من بند زده، موی مرا میسوزاند

دستگرمی سر ِگیسوی مرا میسوزاند

وای اگر یک نفر اینجا تک و تنها گردد

آنقدر داغ ببیند که قدش تا گردد

بعد، از دشنه و سر نیزه محیّا گردد

آنقدر زخم زنندش که معمّا گردد

به سرم آمده و باز همان خواهد شد

رسم این است و سرم سهم سنان خواهد شد

رسم این است که اوّل پر او می ریزند

بعد از او دور و بر پیکر او می ریزند

بعد با خنجر خود بر سر او می ریزند

بعد از آن هم به سر خواهر او می ریزند

آخرش هم همه بر روی تنش می کوبند

نعل تازه زده و بر بدنش می کوبند

تا حالا بهش فکر کردید؟

---

بسم الله الرحمن الرحیم

یازهرا
شرمنده ایم که بهای حسینی شدن ما بی حسین شدن شما بود .
و
شرمنده تر از آنیم که شما بی حسین شدی و ما هنوز حسینی نشدیم
.
.
.
واقعه ی کربلا اتفاق می افتد ...
هرگاه ؛
دلت با دینت نباشد ،
قدمت با قلمت نباشد ،
و عملت به قولت نباشد ...
آری بدون شک اتفاق می افتد ؛
هرگاه ... هرگاه ... هرگاه ...

میگویند:

کربلا قسمت نیست،دعوت است!!


خدایا….

من معنی قسمت و دعوت را نمیدانم!


اما تو….

معنی طاقت را میدانی…


مگر نه؟؟....


---

ح س ی ن
نه تعجب نکنید...!
عادت آنست که در اول قرآن مجید٬
اول سوره مقطعکده ای پرراز است..
نقطه اوج شروع نفس گرم حسین
٬ لای این شعرپراز عیب سراپاتقصیر
قطعه قطعه قطعه شدن پیکر فرزندان است..
نه نگردید پی پیکر عباس و علی٬
که دراین دشت پر از پیکر عباس و علیست..
همه جا افتادند...
دوقدم آنورتر..دست عباس برید
سه قدم آنورتر تن اکبر افتاد..
آنطرف تر بروی مشک که افتاد زمین...وای دستی که برید و وای آبی که چکید...
نه نمیخواهم ازین روضه سری باز کنم
که نفسها تنگ است..
چند روزی دیگر کربلا در جنگ است...
تو چه گفتی سهراب...؟
آب را گل نکنیم
شاید اندر دور دست کفتری میخورد آب...؟
کربلا آب روان قیمت جان شد وحسین
ماند باطفل کبوتر بچه ای تشنه و آب
آنسوی معرکه جاری و زلال...
جان فدای لب عطشان حسین..
چند روزی دیگر....