تالار گفتگوی بیداری اندیشه

یا خیر المنزلین


هر عروسکی که برای شما می آورند،
بهانه ایست برای تشکر کردن از حاجتی که برآورده کرده اید.
اما بانو! بعضی هایش فرق می کند، بهانه است برای گریه کردن؛ برای سوختن؛ برای ضجه زدن؛
برای این که حالمان خراب شود در مصیبت تان؛
برای این که زخم ها جا خشک کنند روی صورت هایمان برای غربت پدرتان و در عزایتان!

ما نه اهل خرافه ایم و نه اهل بدعت! ما اهل بهانه ایم!! ما می خواهیم با عروسک های در دستمان فریاد بزنیم:

"برای آرام کردن دختر سه ساله عروسک می برند نه سر بابایش را..."

حسین جان درست است که ما در کربلا نبودیم ، درست است که لیاقت درک آن زمان را نداشته ایم ولی باور کن دلم همیشه با شماست و چنانچه کربلایی دیگر تکرار شود من به ندای هل من ناصر ینصرنی لبیک خواهم گفت مطمئنم لبیک به این مرد که از ذریه پاک شماست لبیک به درخواست شما و لبیک به علی و پیامبر است من به نوبت خودم این فرزند زهرا را هیچ موقع تنها نمی گذارم و از خدا می خواهم مرا در راه دوستی ایشان ثابت قدم بدارد و از ته دل فریاد می زنم.
در شرایط حاضر لبیک یا خامنه ای لبیک یا حسین (علیه السلام)است.

باسمک یا حنّانُ یا منّان



کاروان می رسد از راه‌، ولی آه
چه دلگیر چه دلتنگ چه بی تاب
دل سنگ شده آب ، از این ناله‌ی جانکاه
زنی مویه کنان ، موی کنان
خسته، پریشان، پریشان و پریشان
شکسته ، نشسته‌ ، سر تربت سالار شهیدان
شده مرثیه خوان غم جانان
همان حضرت عطشان
همان کعبه‌ی ایمان
همان قاری قرآن ، سر نیزه‌ی خونبار
همان یار ، همان یار ، همان کشته‌ی اعداء


یکی بی پر و بی بال
دل افسرده و بی حال
که انگار گذشته ست چهل روز
بر او مثل چهل سال
و بوده ست پناه همه اطفال
پس از این همه غربت
رسیده ست به گودال
همان جا که عزیزش
همان جا که امیدش
همان جا که جوانان رشیدش
همان جا که شهیدش
در امواج پریشان نی و دشنه و شمشیر
در آن غربت دلگیر
شده مصحف پرپر
و رفته ست سرش بر سر نیزه
و تن بی کفن او، سه شب در دل صحرا
رها مانده خدایا


چهل روز صبوری و صبوری
غم و ماتم دوری و صبوری
و تا صبح سری کنج تنوری و صبوری
نه سلامی نه درودی
کبودی و کبودی
عجب آتش و خاکستر و دودی و کبودی
به آن شهر پر از کینه و ماتم
چه ورودی و کبودی
در آن بارش خونرنگ
سر نیزه تو بودی و کبودی
گذر از وسط کوچه‌ی سنگی یهودی و کبودی
و در طشت طلا گرم شهودی و چه ناگاه
چه دلتنگ غروبی ، چه چوبی
عجب اوج و فرودی و کبودی
خدایا چه کند زینب کبری .....!


یوسف رحیمی

شب اول ماه رجب و شب زیارت امام حسین علیه السلام...
خوش به حال اونایی که امشب تو حرم آقا هستند!!!

ز کودکی دلم شده
اسیر و مبتلای تو
خدا کند که جان دهم
به یاد کربلای تو

بهانه دارد این دلم
به کربلا سفر کند
بر آن ضریح محترم
به چشم تر نظر کند

اگر همیشه ببارند ابرهای جهان
نمی رسند به آن اشک ها که زینب ریخت

همین یک سال و اندی را هم از اثر دست پر برکت امام حسین علیه السلام که بر سینه ات گذاشت دوام آوردی،
تا پیام خون خدا را جاودانه کنی،
و گر نه چگونه می توان سر عزیزترین محبوب خویش را بر نیزه دید و باز هم نفس کشید؟!

ای مصحف ورق ورق شده ای روح پیکرم
آیا تویی حسین من؟! نیست باورم!

خوشا به حال هرکه خواهری چون تو داشت!
ای افتخار ایمان و عفت و اسلام و امامت، دست مرحمتی بر سر این اسیران نفس بکش و از اسارتشان برهان...
اسیر ما بودیم و هستیم نه تو بزرگوار!

کسی ندیده زنی را که با اسارت خویش
ز دست و پای خلایق طناب بگشاید

...
+

آقا تو رو به رقیت قسم فقط یه بار دیگه بزار بیام مگه نمیگن دفعه اول که بری هر چی دعا کنی برآورده میشه من دعا کردم پیشت بمونم اما برآورده نشد بعد دعا کردم یه سال نشده دوباره بیام، آقاجونم داره یه سال میشه ها نمیخوای دوباره دعوتم کنی
بهت گفتم من طاقت دوری ندارم . نگفتم!
آفا دلم داره میترکه از دوری تورو به رقیه سه سالت قسم دوباره دعوتم کن تو رو به مادرت فاطمه دعوتم کن دارم میمیرم از دوری
بخدا دارم میمیرم