تالار گفتگوی بیداری اندیشه

پرنده‌ای که دلبری و سروری و مهتری، مرا که دل‌شکسته‌ام، که خسته‌ام؛ که دست و پای بسته‌ام؛ که در خودم نشسته‌ام؛ که دست از هرچه هست و نیست شسته‌ام؛ دل گسسته‌ام؛ کنون که می‌روی و می‌بری، مرا کمی به سمت کربلای نینوا نمی بری؟!
پرنده‌ای که دلبری و سروری و مهتری، مرا که هرچه خوب و زشت را، علاقه‌های زخمی و پلشت را؛ طواف‌های کور را؛ و سجده‌های بی‌وضو و دور را؛ رکوع‌های رو به گور را؛ نمازهای بی‌حضور را؛ و روزه‌های بی‌نمک؛ یقین‌های پر ز شک؛ کنار خود نهاده‌ام؛ کنار جاده‌ای به رنگ نور ایستاده‌ام؛ کنون که می‌روی و می‌بری، به سمت من دمی قدم نمی‌نهی و با خودت کمی به سمت کربلا ی ثارها نمی‌بری؟!
نفس تمام شد ولی قفس شکسته نیست؛ عمر بنده‌ات به گل نشست و سمت عشق زیر پای عاشقت نشسته نیست؛ قدم، تمام هروله؛ دلم همیشه ولوله؛ مسیر پر ز زلزله؛ ولی کجاست کنج شرب شهد شاهدی؟! کجاست فرصتی برای عاشقی؟! کجاست رخستی برای دیدن بقیّه‌ی طلوع شمس و ماه و نجم؛ کجاست جای خالی امانتی که از ازل گرفته‌ام؟! کجاست دست یاری ادای عهدهای بسته‌ام؟! کجاست سمت قبله‌ای که این سفر بهانه‌ی رحیل اوست؟! کجاست سمت رحلتم؟! کجاست موسم عروج و رجعتم؟!
کجاست عزلتی که شرب‌های مدام می‌بارد؟!
کجاست غربتی که قرب امام می‌آرد؟!

بسم الله الرحمن الرحیم

عکسی از زیر قبه حرم امام حسین(علیه السلام)



این عکس برای زمان بین انتقال دو ضریح است

بسم الله