تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مو که مست از می انگور باشم

چرا از نازنینم دور باشم

مو که از آتشت گرمی نوینم

چرا از دود محنت کور باشم

باباطاهر

از آن ساعت که جام می به دست او مشرف شد

زمانه ساغر شادی به یاد میگساران زد

ز شمشیر سرافشانش ظفر آن روز بدرخشید

که چون خورشید انجم سوز تنها بر هزاران زد

حافظ

خداوندی که ما را کار با اوست
بهر نیک و بدم گفتار با اوست

بود واجب، کازین نقش تباهم
بگرداند، به محشر، روسیاهم

برد در دوزخم با آتشین بند
گلو بسته دروغین دفتری چند!

دریغا! رهبر داننده در پیش
دل من هم بران گمراهی خویش!

چو من خود را زِرَه یکسو فگندم
گنه بر دامن رهبر چه بندم؟!

ندیدم پی، بهر جانب که راندم
ز همراهان و رهبر، دور ماندم

بخشی از شعر امیرخسرو دهلوی شاعر اوایل قرن هشتم

گرت آرزوی آنست که خون خلق ریزی

چه کند که شیر گردن ننهد چو گوسفندت



تو امیر ملک حسنی به حقیقت ای دریغا

اگر التفات بودی به فقیر مستمندت



نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد

به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت
«سعدی»

لبریز

جام را لبریزتر از دیدهٔ عشاق کن

از صف دریاکشان آنگه مرا آواز ده

کوری بی‌منت از چشم به منت خوشترست

گر توانی بوی پیراهن به یوسف باز ده

***

صائب تبریزی