تالار گفتگوی بیداری اندیشه

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
همواره مرا کوی خرابات مُقام است

از ننگ چه گویی؟ که مرا نام ز ننگ است!
وز نام چه پرسی؟ که مرا ننگ ز نام است

نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری
تو به دست خویش فرمای اگرم کنی عذابی
دل همچو سنگت ای دوست به آب چشم سعدی
عجبست اگر نگردد که بگردد آسیابی

من نباشم با خرزوخان میخواین مشاعره کنید؟

شبِ فِراق نخواهم دُواج دیبا را
که شب دراز بُوَد خوابگاه تنها را

ز دست رفتنِ دیوانه، عاقلان دانند
که احتمال نماندست ناشکیبا را

گرش ببینی و دست از تُرنج بشناسی
روا بود که ملامت کنی زلیخا را

من نمی گویم سمندر باش یا پروانه باش
چون به فـــکر سوختن افتاده ای مردانـــــه باش

من نمی گویم که عاقل باش یا دیوانه باش
گــــر به جانــان آشنایی از جــــهان بیگانه باش

گر شبی در خانه ‌اﻯ جانانه مهمانت کنند
گول نعمت را مخور، مشغول صاحب‌ خانه باش

حکمت