تالار گفتگوی بیداری اندیشه

خیمه عباس مانده بی عمود

هرفردی تو زندگیش تو یه موقعیت هایی میفته و میگذره ولی یکی از اون موقعیت ها مهمترین و مهمترین و اصلیترین دوراهی یا امتحان زندگی خواهد بود

مثلا اگه در زندگی 100بار امتحان بشید و 99 بار از اون رو مردود بشید ولی همون مهمترین امتحان که گفتم رو درست بگذرونید کافیه برای عاقبت به خیری وبرعکس اون هم اگه 99امتحان رو با موفقیت پشت سر بگذارید وامتحان نهایی رو شکست بخورید عاقبتتان تباه خواهد شد

این امتحان نهایی میتونه هر وقتی باشه و آدم با بصیرت به نظر من دقیقا همون کسی هست که اون امتحان نهایی رو تشخیص بده میتونه مثل رجبعلی خیاط در وسط زندگی باشه میتونه مثل خیلی افراد آخر زندگی

البته یه موقع هایی جبرانی هم میذارن که اون به شانس شما بستگی داره البته شانس کلمه خوبی نیست بهتره بگم به ذات و خودتون بستگی داره

در تاریخ هم دقیقا افراد رو با همین امحان نهایی میشه شناخت

قطعا داستان برسیسا رو شنیدید اون 99 امتحان رو با موفقیت گذروند ولی امتحان نهایی رو بدجوری واگذار کرد

یا در کربلا ((حر)) امتحان نهایی رو پیروز شد

پس به همین خاطر هست که میگن مغرور به کارهاتون نشید چون احتمال داره امتحان نهایی رو هنوز نبرده باشید

حتی اگه هر شب نماز شب میخونید یا هرکار خیر دیگری

در واقع اگه این کارها با خلوص انجام بشه میتونه تو امتحان نهایی شما موثر باشه فقط همین

و همین نیت خیر و خالص بودن در عمل هست که تاثیر مستقیم میتونه در امتحان نهایی داشته باشه

اگه یادتون باشه توابین در کربلا شرکت نکردن و امتحان نهایی رو باختن و سعی کردن خدا ازشون یه امتحان دیگه بگیره که دیگه کار از کار گذشته حتی یه توقف کوچک هم میتونه ما رو تو امتحان رد کنه پس بهتره به کارهامون بیشتر دقت کنیم

امیدوارم امتحان نهایی زندگیتون رو با موفقیت گذرونده باشید یا اگه هنوز نگذروندید آرزوی موفقیت برای همتون دارم

البته ببخشید طولانی شد

نمیدونم این حرف ها رو از کجا گفتم چون همینطوری اومدم یه نظر بدم ولی الان که نگاه میکنم میبینم چه چیز جالب و خوبی شد البته تعریف از خودم نمیکنم چون این حرف ها رو از خودم نگفتم چیزی بود که برای اولین بار و همین الان به ذهنم رسید و نوشتم برای خودم هم پیام داشت

بعضی موقع ها هم این طوری میشه

یا علی

به نام خدا
سلام به همگی
رحمت و برکات خدا به این بنده هاش (یعنی شماها)
همونایی که برادران پیامبرن که برای دیدنشون بی قرار بود. مطمئن باشید که مورد عنایت آقایید که اینطور می نویسید
من یه مدتی یه که آقا شده شب و روزم. همه جا دنبالش می گردم. نشانه های ظهور رو با حوادث اطرافمون تطابق میدم. خلاصه بگم تنها امید زندگیم شده.
تو کتاب طوبای محبت خوندم که: دلی که غمگینه ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) رو میخاد. و این غم رو خود آقا جور میکنه تا منتظرش بشیم.
وقتی یه نگاه به خودم و گذشته ام میندازم می بینیم که لیاقت ندارم حتی صداش بزنم.
اما وقتی یاد این حرف می افتم میگم شاید خودش بی قرارم کرده و خدا رو شکر میکنم که دلم تنها با یاد خودش آروم میگیره.
فداش بشم فدای غمهاش

من از اشکی که می ریزد ز چشم یار می ترسم

ازآن روزی که اربابم شود بیمار می ترسم


رها کن صحبت یعقوب و کوری و غمِ فرزند

من از گرداندن یوسف سر بازار می ترسم


همه گویند این جمعه بیا، امّا درنگی کن

از این که باز عاشورا شود تکرار می ترسم


شده کارحبیب من سحرها بهر من توبه

ز آه دردناک بعد استغفار می ترسم


تمام عمر، خود را نوکر این خاندان خواندم

از آن روزی که این منصب کند انکار می ترسم


شنیدم روز و شب از دیده ات خون جگر ریزد

من از بیماریِ آن دیده ی خون بار می ترسم


به وقت ترس و تنهایی تو هستی تکیه گاه من

مرا تنها میان قبرخود نگذار می ترسم


دلت بشکسته از من لکن ای دلدار رحمی کن

من از نفرین و از عاق پدر بسیار می ترسم


هزاران بار رفتم از درت شرمنده برگشتم

ز هجرانت نترسیدم ولی این بار می ترسم


دمی وصلم، دمی فصلم، دمی قبضم، دمی بسطم

من از بیچارگیّ آخر این کار می ترسم


جهان را قطرۀ اشک غریبی می کند ویران

من از اشکی که می ریزد ز چشم یار می ترسم