تالار گفتگوی بیداری اندیشه

روایت قشنگی هست که می‌گوید وقتی حضرت ظهور می‌کند، اصلاً برای مردم، غریبه نیست.
مردم احساس می‌کنند با او آشنایند. همه فکر می‌کنند قبلاً جایی او را دیده‌اند. با
اینکه روایات صریحی درباره این ماجرای حضور پنهان و ناشناخته او در همه عصرها و
نسل‌ها هست، ولی نویسنده‌های مذهبی خیلی کم سراغ این مضمون رفته‌اند. متنهای
گوناگون درباره او نوشته‌اند. در همه قالب‌ها نوشته‌اند. از یادداشت‌های نظری
پیچیده درباره مهدویت و فلسفه‌های آمدنش گرفته تا قطعه‌های ادبی سوزناک و شعرهای از
دل برآمده یا شعاری درباره اینکه می‌آید یا اینکه چرا نمی‌آیى. اما عجیب است که کم
سراغ تجسم و تخیل حضور او در جامعه رفته‌اند؛ درباره اینکه او واقعاً با ماست و
دردهای ما را حس می‌کند. شاید وقتش رسیده که برویم سراغ این مضمون خوب و واقعاً او
را بین خودمان و همراه خودمان در همین زندگی سخت امروزی و شهری تجسم کنیم. او را در
ذهنمان بیاوریم. به همین امسال بیاوریم نزدیک‌تر. شاید قدم اول برای آمادگی ظهور
همین باشد. یادش به خیر. اولین بار سلمان هراتی در سال 67 شعری با این مضمون گفت:

او همین جاست، همین جا
نه در خیال مبهم جابلسا
و نه در جزیره خضرا
و نه هیچ کجای دور از دست
من او را می‌بینم... .

دورها و فاصله ها، حال مرا نمی فهمند؛ چنان که پنجره های بسته از هوای جاری میخک ها و شمعدانی ها محرومند.
دست های منتظرانت، تا کدامین بهار، باید از دامن آسمان ها آویخته باشد و گل های باغچه امید به انتظار کدامین باران بهاری، «ندبه» و «استغاثه» سر دهند. نمی دانم کدامین کوچه این خیابان ها، تو را به من خواهد رساند. ای آخرین فریادرس.

موعود می‌رسد، بی‌شک!
او وعده خداست!
اما...
آیا تو می‌رسى
هر روز سربلند
به وعده‌ای که می‌دهی او را
در عهد صبحگاه؟
انتظار منتظر، آدمی را بلندنظر می‌کند و بلندهمت. اگر دیدت بیش از خودت و مشکلاتت قد نمی‌دهد و همتت روزبه‌روز افزون نمی‌شود.
انتظار، ساکن و ساکت چشم به راه دوختن نیست. اگر منتظر موعودى، باید شور و گرمی انتظارش در رگ زندگی و روح بندگی‌ات هر لحظه جاری باشد.
امام مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف), مهربان‌تر از هرکس، برای بالیدن و پریدنت دعا می‌کند. تو نیز به رسم دوستی و مرام مردانگى, دست کم روزی یک‌بار برای سلامت و ظهورش دعا کن!
او،‌چهار فصل، منتظر بازگشت ماست. اما معلوم نیست ما منتظر آمدن کدام فصل پنجمیم که در آن بیدار شویم از این خواب سرد زمستانى؟
بیدار باش، هوشیار و زیرک!
شیطان بزرگ و شیطان کوچک بساط پهن کرده‌اند تا تو را، انتظارت را، و آرمان‌هایت را به بازی و بازیچه‌ای بخرند. هوشیار باش انتظارت رنگ نبازد.
وقتی او بیاید، ‌تو آن‌طور که هستى، دیده می‌شوی و آن‌قدر که استعداد دارى, کشف! اگر کمی زیرک باشى, به خاطر خودت و توانایی‌هایت هم که شده، برای آموزش دعا می‌کنى.
بی‌شک, می‌آید با 313 نفر که به حقیقت خود را ساخته‌اند! فکر می‌کنی جای تو در آن سپاه خودساخته و از خودگذشته کجاست؟

شک نکن که می‌آید, با 313 انسان که هم خودشان و هم زمینه فرجش را آن‌طور که سزاست, آماده کرده‌اند. نکند غافل بمانی و حسرت ثمره این روزهایت شود که: من هم می‌خواستم شروع کنم، من هم قصد داشتم بزرگ شوم،‌من هم می‌خواستم... می‌خواستم... آن وقت با تمام وجود درک می‌کنى:‌«انّ الانسان لفی خُسر....» ولی می‌شود تقدیر را جور دیگری رقم زد:‌»انّ الانسانَ لفی خُسر انَّ الذینَ آمنوا و عَمِلوا الصالحات و تواصوا بالحقّ و تواصوا بالصّبر؛ ایمان بیاور، به نیکی عمل کن و تا می‌توانی خودت و هم‌نوعانت را به عدالت و صبر دعوت کن.» آن وقت, تو دیگر از زیان‌کاران نخواهی بود.
اگر تو تنها جمعه‌ها انتظار آمدنش را ندبه می‌خوانى،‌او صبح و شام،‌در قنوت و سجده دعای بازگشت تو را ندبه می‌کند!
چه دست و دل‌بازی زیان‌بارى!‌حتی ذره‌ای حیفمان نمی‌آید تمام دارایی‌مان؛ عمرمان را در جایی غیر از خیمه امن و الهی صاحب عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) خرج کنیم؟
عاقبت زمین و زمان،‌فردای آمدنی روزگار از آنِ ‌آدم‌هایی است که پرهیزکارند. آنها که تا قدرت دارند، پرهیز می‌کنند؛ پرهیز از هر چیز یا هر کس یا هرجایی که خط فاصله‌ایی است میان آنها و آسمان.
پرهیز خیلی هم سخت نیست. وقتی تو بدانی و باور داشته باشی که ریزبرنامه‌ها و رفتارهای زندگی‌ات را معصومی دلسوز ارزیابی می‌کند، برای دل بزرگ و مهربان او هم که شده, پرهیز خواهی کرد! امتحان کن.