تالار گفتگوی بیداری اندیشه

تو را غايب ناميده اند،
چون «ظاهر» نيستي،
نه اينكه «حاضر» نباشي.

«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است كه به تو زده اند
و آنان كه بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند،
آمدنت كه در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است، نه «حضور»
و دلشدگانت كه هر صبح و شام تو را مي خوانند،
ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را.
وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند كه تو را پيش از اين هم ديده اند.
و راست مي گويند، چرا كه تو در ميان مائي، زيرا امام مائي.

جمعه كه از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند
و قرار از كف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي كنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...

بسم الله الرحمن الرحیم


ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺑﻖ ﻏﺰﻟﻢ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ
ﻫﻔﺖ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺼﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﻪ ﺯﻟﯿﺨﺎ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺍﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﯾﻮﺳﻒ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﮐﻨﻌﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﺣﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﻫﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﮐﻪ ﺧﺸﮏ
ﺣﺎﻝ ﺣﺒﺴﯿﻪ ﻧﻮﯾﺴﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

بﺎ ﻟﺒﯽ ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﺑﯽ ﺑﺴﻤﻞ ﻭ ﭼﺎﻗﻮﺋﯽ ﮐﻨﺪ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﻭﻟﯽ ﺭﺳﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺯﯾﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ‌ﯼ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻋﺸﻖ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ‌ﺩﺍﻧﻢ ﻭ ﻣﯽ‌ﺩﺍﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ...

بسم الله الرحمن الرحیم........
مهدی جانم
میدانم که برایمان دعا میکنی...
برای چشمانم نماز باران بخوان........
بغض کرده است
ابری است
نمیبارد..................

از خودم فاصله پیدا کردم
سعی کردم به تو مشغول شوم
حیف شد مشغله پیدا کردم
من، سر اینکه به تو دل دادم
با همه مسأله پیدا کردم
در نمازم خم ابروی تو را
در قنوتم، گله پیدا کردم
انتظار این همه انصاف ک نیست
مردم وفیصله پیدا کردم
از خودم دور شدم کاری کن!
گم شدم، گور شدم کاری کن!
آفتاب شب یلدای همه!
گریه ی پشت تمنای همه!
هیچ کس یادغریبی ی تو نیست
گریه کن جای خودت، جای همه!
بی تو دارند همه می میرند
زود برگرد مسیحای همه!
همه شهر به چاه افتادند
مددی یوسف زهرای همه !
بنشین تا بنشانی همه را،
دربیار از نگرانی همه را !
کاش می شد ز سفر برگردی،
با همان چند نفر برگردی،
چله ی اشک گرفتیم برات،
به امیدی که سحر برگردی!
مادرم گفت همین جا بشین
بنشینم دم در برگردی!
سیزده قرن نشستند نشد
بنشینم چقدر برگردی
نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا!قبل از آنی که بمیریم بیا!!!
شاعر: صابر خراسانی

با توام ای دشت بی پایان سوار ما چه شد؟

با توام ای دشت بی پایان سوار ما چه شد؟
یکه تاز جاده های انتظار ما چه شد؟
آشنای «لافتی الا علی» اینک کجاست؟
صاحب «لاسیف الا ذوالفقار» ما چه شد؟
چارده قرن است چل منزل عطش پیموده ایم
التیام زخم های بی شمار ما چه شد؟
چشم یوسف انتظاران را کسی بینا نکرد
روشنای دیده امّیدوار ما چه شد؟
باز ای موعود بی تو جمعه ای دیگر گذشت
کُشت ما را بی قراری، پس قرار ما چه شد؟
می نشینم تا ظهور سرخ مردی سبز پوش
آن زمان دیگر نمی پرسم بهار ما چه شد

شاعر: مهدی جهاندار

[/font][font=Tahoma]

میثم مطیعی