تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سال‌های سال, پیران و موسپیدان ایل قصه آمدنت را در گوش جوان‌ترها زمزمه کردند و شب‌هایمان را به امید رسیدن صبح با تو به خواب بردند. قصه یوسف گم‌گشته و چشمان سپیدشده یعقوب نزد داستان انتظار ما هیچ نیست. این انتظار بالابلند, قصه هزار و یک شبی است که اندوه نفس‌گیرش به افسانه‌های محال می‌ماند که هزاران سال تکرار شده و چشمان ما را نه به خواب که به اضطراب، به بی قراری و جنون برده است.

احساس‌ها، همه بغض شد، اشک شد، جاری شد، ایام گذشت و ما منتظریم که به یک‌باره بگویى: جمعه را آذین ببندید؛ می‌آیم. کِی زمین چنین جمله‌ای را از خورشید خواهد شنید؟ ما منتظریم کی می‌آیى؟.

«جانا چرا نگویی غیبت بس است دیگر؟»
«عجل علی ظهورک» مهدى! دلم شکسته»

اینجا زمین است. صدای ما آیا به اوج آسمان آنجا که تو هستى، می‌رسد؟ آیا آن‌قدر دور نیستیم که هیچ ناله و استغاثه‌ای به بارگاه تو راه نیابد؟ ما دور مانده‌ایم. ما به تبعید زمین، به زندان خاک، سال‌هاست تن داده‌ایم و منجی را در خواب‌های خویش تنها دیده‌ایم، مثل خیالی دور از دست که هرگز امید دیدنش را در خود سراغ نداریم.